Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2006

Ανεμοπλοΐα

Τριάντα χιλιόμετρα βόρεια του Εδιμβούργου βρίσκεται ένα από τα αεροδρόμια του Scottish Gliding Centre. Η γύρω περιοχή είναι βαλτώδης και φιλοξενεί μία λιμνούλα ονόματι Loch Leven, η οποία με τη σειρά της φιλοξενεί πέστροφες - αγαπημένο γεύμα των κορμοράνων. Το κάστρο της περιοχής (σιγά μη δεν είχε), γνωστό ως Lochleven Castle, απετέλεσε το χώρο φυλάκισης της Βασίλισσας των Σκώτων Μαρίας, το 1567.


Το αεροδρόμιο Portmoak είναι μία καθ'όλα ήσυχη τοποθεσία, παρ'ότι φιλοξενεί αεροσκάφη που απογειώνονται και προσγειώνονται με ρυθμό της τάξεως 'τρεις την ώρα'. Η πίσσα του αεροδρομίου έχει ένα περίεργο πρασινωπό χρώμα, ενώ όσα από τα αεροσκάφη δεν έχουν απλωμένα τα φτερά τους στο πάρκινγκ, αναπαύονται στα τρεϊλερ-ο-σπιτάκια τους.


Επειδή, για καλή μας τύχη, τα αεροσκάφη των εκπαιδευτών ήταν και τα δύο συσκευασμένα, χρειάστηκε να τα ξετυλίξουμε και να προχωρήσουμε στη συναρμολόγησή τους. Το λευκό αεροσκάφος της εικόνας αριστερά είναι 25 ετών κι έχει περάσει από Γαλλία, Ισπανία, ενώ τον τελευταίο καιρό ίπταται στους αιθέρες του Ηνωμένου Βασιλείου. Προσφάτως πέρασε στην κυριότητα του σκωτσέζικου αεροπλοϊκού στόλου, έπειτα από καταβολή αντιτίμου ύψους ₤31.000 (περίπου 46.300€).

Έχω να κ
αταθέσω ότι τα φτερά του είναι ασήκωτα. Συν το γεγονός ότι προσωπικά θα ήμουν από τις χειρότερες (μην πω η χειρότερη και θεωρηθώ απόλυτη) υποψήφιες αθλήτριες για την ομάδα του Χρήστου Ιακώβου... μου βγήκε η μέση νοκ-άουτ.



Μετά το ASK21, σειρά είχε ο Snoopy, το μικρό κιτρινοκόκκινο μονοθέσιο ανεμόπτερο, τη συναρμολόγηση του οποίου... παρακολούθησα από μακριά. Όχι για κανένα άλλο λόγο, τακτοποιούσα τα αλεξίπτωτα, τις λιλά τσαντούλες, που προς στιγμήν νόμιζα ότι είναι φορτωμένες με πέτρες.

Τα ανεμόπτερα, λοιπόν, είναι μικρά μονοθέσια ή διθέσια αεροσκάφη, τα οποία δε φέρουν κινητήρα. Η δυνατότητα πτήσης τους οφείλεται καθαρά στον τρόπο της σχηματικής τους κατασκευής. Ενώ η απογείωσή τους πραγματοποιείται με τη βοήθεια ενός καρουλιού που βρίσκεται στο τέρμα του διαδρόμου απογείωσης και τυλίγει με μεγάλη ταχύτητα ένα καλώδιο, που είναι γαντζωμένο στο κάτω μέρος του ανεμοπτέρου (περίπτωση ανάλογη του χαρταετού).

Το πιλοτάρισμα ενός ανεμοπτέρου γίνεται μέσω ενός μοχλού, ο οποίος ρυθμίζει τη θέση του πίσω τμήματος των φτερών. Έτσι, το ανεμόπτερο αλλάζει κατεύθυνση, αλλά και ταχύτητα, η οποία μένει ανεπηρέαστη από τα όποια ανεμο-ρεύματα κυκλοφορούν εκεί απάνω. Η μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσουν αυτού του είδους τα αεροσκάφη είναι 185-280km/h (100-150κόμβοι), έως και 370km/h (200κόμβοι) για τ'ακροβατικά (αν δοκιμάσουν τέτοιο όριο τα συμβατικά ανεμόπτερα, αυξάνουν σημαντικά τις βεβαιότητες να μοιάσουν με ηττημένο πασχαλινό αυγό).



Για μία ακόμη φορά, όπως είχε συμβεί και στην ανηφορική μου εκδρομή προς τα Highlands, η ομίχλη και τα ενοχλητικά χαμηλά συννεφάκια δε γυρόφερναν την ατμόσφαιρα, την ημέρα που ξαμολύθηκα για τα φωτογραφικά της πορτρέτα. Η πτήση διήρκησε μισή ώρα, ενώ με άφησε με την εντύπωση πως είχα δεν είχα πέντε λεπτά στον αέρα. Άντε δέκα. Εννοείται πως δεν ήμουν μόνη στο ανεμόπτερο. (Σημ.: Οι συνοδοί που φορτώνονται τουρίστες, συνήθως αράζουν στις πίσω θέσεις, για να μη λουστούν τυχόν γαστρικά υγρά από τους αμαθείς.)

Η πτήση μας έπιασε ταχύτητα 75-90km/h (40-50κόμβων) και ανεβήκαμε σε ύψος 460m (1500ποδιών). Ο εκπαιδευτής που με συνόδεψε, έχει ρεκόρ ύψους 5,6km (18.500πόδια) (έτσι εξηγούνται οι κουβέρτες και οι μάσκες οξυγόνου που είδα στο Snoopy) κ
αι ρεκόρ διάρκειας πτήσης 'χτυπάω κάρτα και μία ώρα υπερωρία' (9ώρες) (ένα τουλάχιστον τάπερ με ντολμαδάκια το χρειάζεσαι). Όσο για το παγκόσμιο ρεκόρ ύψους χωρίς κινητήρα, είναι περίπου 15,5km από δύο τύπους που ξέφυγαν στη στρατόσφαιρα.

Τελειώνοντας, ας περιγράψω τις εντυπώσεις μου από την πτήση. Αφού 'μπαινά
κης' οι οδηγίες και 'ζουρλομανδία' το αλεξίπτωτο μαζί με τις ζώνες του καθίσματος, κλείνει το σκέπασμα της ατράκτου και αρχίζει το τράβηγμα προς τους άνω ορόφους.

Προσωπικά, θεώρησα την άνοδο ως την καλύτερη στιγμή της όλης δια
δικασίας. Διότι νιώθεις την ταχύτητα. Μετά τις πρώτες ματιές αφ'υψηλού και τη φωτο-χαρτο-γράφηση του τοπίου, βαρέθηκα. Σημαντικό ρόλο στη βαρεμάρα μου έπαιξαν οι ατέρμονοι κύκλοι που φέρναμε διαρκώς πάνω από τη λίμνη και το διπλανό λόφο, αφού η πτήση ήταν δοκιμαστική. Δε σκοπεύαμε να οργώσουμε τον ουρανό της Σκωτίας.

Για λίγα νανοδευρόλεπτα (προς κατοπινή ευζωία του εκπαιδευτή) ο έλεγχος του αεροσκάφους πέρασε στα χέρια μου. Μία τάση για ναυτία μπορώ να πω ότι μου ήρθε τη στιγμή που, για λόγους επιβράδυνσης, αυξάναμε ύψος. Ο εγκέφαλός μου δεν το καλωσόρισε το συγκεκριμένο προκληθέν αίσθημα. Κατά τ'άλλα, ενδιαφέρον είχε η προσέγγιση του λόφου αφού, πέρα από το χαιρετισμό των αιγοπροβάτων, καταλάβαινα καλύτερα το μέγεθος της ταχύτητας που είχαμε, βλέποντας τα βράχια να περνούν σύρριζα από δίπλα μου ή τέλος πάντων το ανάποδο.
Μακρινάρι μου προέκυψε το αφιέρωμα στην ανεμοπλοΐα. Ας όψονται οι πολλές φωτογραφίες. Μία φορά τη ζωή (κατά το 'μία φορά το μήνα') τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Απο 'κει πέρα, η συλλογή ωρών πτήσης αφορά όσους αποφανθούν ότι αυτό είναι το χόμπι των ονείρων τους.

Καλές (χαμηλές) πτήσεις!

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2006

Atlantis


Ρίχνω μια ματιά στο σκουπιδο-γραμματοκιβώτιο και βλέπω ένα spam με τίτλο του στιλ "Atlantis - Someone attempted to log in 5 times to your account". Με πιάνουν τα γέλια, λες και με φουμάρανε αέριο γέλιου. Πάω στο γνωστό τζι-τζι-λι και ψάχνω το λεκτικό 'Atlantis ERP'.
(Τώρα, ΠΩΣ έκανα το συνειρμό :?, ακόμη δεν τον έλυσα αυτόν το γρίφο!)

Το πρώτο αποτέλεσμα της λίστας οδηγεί στη
βουλγαρική θυγατρική της Unisoft (αααυτήήή ήταν η εταιρεία), ΚΕΦΑΛΑΙΟ (παντοκράτορας), CAPITAL (αποπαίδι), όμιλος ALTEC, Singular (Βορείου Ελλάδος)... (Αλλεργιογόνες) Aναμνήσεις κάπου βαθιά θαμμένες αναδύονται σιγά σιγά, αφήνοντάς με έκθαμβη μπροστά στο βάθος καταχωνιάσματος όπου έστειλα το συναφές κουβάρι του γκρικ (λογιστικού) software solutions κλάδου.

Και να φανταστείς ένα σύντομο 'Γεια σας' πέρασα και είπα. Που να καθόμουν με τα χρόνια να παλεύω με παραστατικά, γραμμές παραγγελιών και ισοζύγια. Μία ναυτία, δύο σκοτοδίνες και τρεις απόπειρες λιποθυμίας μου'χουν έρθει μέχρι στιγμής. Κάτσε ν'αλλάξω πλευρό.

Ωραία, τι συζητούσαμε για το μέλλον; Α ναι, λέγαμε για το δίλημμα 'αρτοζαχαροπλαστείο (αν αυτά που σερβίρουν εδώ
είναι γλυκά της προκοπής, εγώ είμαι πουά πιγκουίνος) ή γυράδικο (υπάρχουν βέβαια τα παραπλήσια kebap)' στο Εδιμβούργο (ΜΕ ντελίβερι, ανεξαρτήτως επιλογής).

Με τις υγείες μας (πάνω απ'όλα).

(Σημ.: Το άνωθεν σφάλμα είναι αυθεντικότατο, εξ Atlantis προς τριετίας.)

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2006

Το ER εξακολουθώ να το σιχαίνομαι

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω πως ιατρικές σπουδές ΔΕΝ υπάρχουν στο βιογραφικό μου ούτε για δείγμα. Επομένως μη βαράτε για τυχόν ανακρίβειες. Από μνήμης μόνο και με λίγη διαδικτυακή έρευνα - ό,τι κατάφερα να ξεθάψω - είπα να γράψω για τα θεόκουφα που παρακολούθησα τις προάλλες σε μία εκπομπή με τίτλο 'Medical Incredibles'. Εμπρός μαρς (...αριανέ δηλαδής).

Progeria
(Hutchinson-Gilford Progeria Syndrome - HGPS) ή αλλιώς "πρόωρα γηρατειά" είναι μία παν-σπάνια γενετική ασθένεια, η οποία έχει πιστοποιηθεί σε περίπου 100 περιπτώσεις τα τελευταία 100 χρόνια, παγκοσμίως.
Ένα παιδί που πάσχει από HGPS, έχει υποστεί μετάλλαξη σ'ένα και μόνο γονίδιο (το LMNA για τα πρακτικά), το οποίο είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση του καλύμματος που συγκρατεί τον πυρήνα των κυττάρων. Εφ'όσον το γονίδιο αυτό δεν πάρει τη "σωστή τιμή" (δεν αρχικοποιηθεί σωστά), κλάφτα χαράλαμπε. Το παιδί μεγαλώνει σωματικά με ρυθμό 10-πλάσιο του κανονικού, ενώ πνευματικά δεν παύει να είναι... παιδί. Σκεφτείτε ένα 5-χρονο με 4 ελαφρά εγκεφαλικά επεισόδια. Ο μέσος όρος ηλικίας που του αναλογεί είναι 13 έτη, ενώ η αιτία για το θάνατό του θα είναι η προσβολή της γηρασμένης του καρδιάς, μόλις φτάσει την εφηβεία.



Lymphedema (κάτι σε "λυμφοοίδημα" να υποθέσω; - αδόκιμος ο όρος) είναι μία κατάσταση που συναντάται συχνά και κάποιες φορές μπορεί να παραμείνει χρόνια. Λόγω 'κλειδώματος' των αγγείων του λυμφατικού συστήματος, το λυμφατικό υγρό (ένα διαυγές υγρό μέσα στο οποίο ταξιδεύουν τα λευκά αιμοσφαίρια... τώρα θυμήθηκα το απίστευτο παιδικό που έβλεπα όντας πολύ νιάνιαρο) εγκλωβίζεται στους ιστούς. Το αποτέλεσμα είναι ο ασθενής να εμφανίζει σο-βα-ρό-τα-το πρήξιμο στο σημείο του σώματός του (συνήθως άκρα), όπου έχει προκύψει αυτό το 'κλείδωμα'. Η περίπτωση που παρουσίασε η εκπομπή αφορούσε έναν άνδρα, ο οποίος εξ αιτίας ενός ...πρηξίματος, έφτασε να κουβαλάει στο ένα του πόδι βάρος 113 κιλών. Επειδή δεν είναι και το πιο χάρμα θέαμα, όποιος αναλαμβάνει την ευθύνη του κλικ-αρίσματός του (ή όταν ανακάλυψε το rotten, βρήκε την παιδική του χαρά), ας πατήσει εδώ για 2-3 στιγμιότυπα.

Sleep disorders (αυτό είναι εύκολο) διαταραχές ύπνου υπάρχουν πολλές. Δύο από τις πιο περίεργες και ιδιαιτέρως επικίνδυνες είναι η υπνοβασία και η ναρκοληψία.
• Υπνοβασία: Τι το επικίνδυνο μπορεί να προκαλέσει η υπνοβασία; Πέρα από το κουτο
ύλημα του υπνοβάτη σε τοίχο ή κολόνα; (Βαθιά αναπνοή...) να σηκωθεί από το κρεβάτι, να πάρει τα κλειδιά τού αυτοκινήτου, να βγει από το σπίτι, να βάλει μπρος το αυτοκίνητο, να πεταχτεί μέχρι τα πεθερικά του και να τους δείξει πόσο τους συμπαθεί με τη βοήθεια ενός λοστού. Ο Kenneth James Parks αθωώθηκε για τη δολοφονία της πεθεράς του και το σοβαρό τραυματισμό του πεθερού του που διέπραξε το 1987, διότι οι πράξεις του αυτές αποδείχτηκαν μη συνειδητές. Τι θέλει να πεί ο ποιητής; Όταν κατά τη διάρκεια του ύπνου ο οργανισμός περάσει στο επίπεδο R.E.M., ο εγκέφαλος εκκρίνει χημικές ουσίες που παραλύουν τους μύες. Ε στους υπνοβάτες αυτό το βήμα παραλείπεται, γι'αυτό και αρχίζουν τις βόλτες ενόσω κοιμούνται. Κι επειδή είναι κοιμισμένοι στην κυριολεξία, αδυνατούν να διακρίνουν την πραγματικότητα από τη φαντασία.Ναρκοληψία: Όσο για τη ναρκοληψία, το άτομο τη στιγμή που γέλα, θυμώνει, χαίρεται, φοβάται, με άλλα λόγια όταν έχει κάποια έντονη συναισθηματική αντίδραση, αυτομάτως μεταβαίνει σε κατάσταση ύπνου. Ένα παιδάκι χοροπηδά ανάμεσα στα παιχνίδια του και σε κλάσματα δευτερολέπτου σωριάζεται σα μαριονέτα που της χαρίστηκαν τα νήματα με το πάτημα ενός διακόπτη. Ο ναρκοληπτικός όχι μόνο μπορεί να χτυπήσει πάνω σε οτιδήποτε, μπορεί να πέσει κι απ'οπουδήποτε στα καλά καθούμενα.
(Ένα τεστ για την αγαπημένη στάση ύπνου που βολεύει τον καθένα.)



Για το τέλος άφησα τον εσωτερικό αποκεφαλισμό του Ricky Barker. Ας το πάρω από την αρχή. Στα 13 του ενώ ποδηλατούσε, χτυπήθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Για δύο λεπτά (μέχρι να φτάσει το ασθενοφόρο στο σημείο του ατυχήματος) ο Ricky δεν ανέπνεε. Αυτό που παρατήρησαν οι τραυματιοφορείς όταν προσπάθησαν να τον μετακινήσουν, ήταν μία περίεργη κλίση και τάση για άλλες περίεργες κλίσεις που έδειχνε το κεφάλι του αγοριού. (Εντελώς χοντρά χοντρά...) το κρανίο συνδεέται με τη σπονδυλική στήλη. Ο εγκέφαλος που βρίσκεται στο εσωτερικό του κρανίου συνδέεται με το νωτιαίο μυελό που πάει πακέτο με τη ραχοκοκκαλιά. Με το χτύπημα που δέχθηκε ο Ricky, έσπασε ο σύνδεσμος μεταξύ του κρανίου και της σπονδυλικής του στήλης. Το 'μα είναι δυνατόν; - κι όμως είναι' της υπόθεσης είναι πως το παιδί δεν έμεινε παράλυτο, όπως πίστευαν οι γιατροί, παρομοιάζοντας το περιστατικό με το ατύχημα του Christopher Reeve. Διότι η σύνδεση μεταξύ εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού παρέμεινε ανέπαφη καθ'όλη τη διάρκεια του γολγοθά, από τη στιγμή του ατυχήματος, μέχρι τη λήξη της εγχείρησης για την εγκατάσταση ειδικών μεταλλικών συνδέσμων στον αυχένα του Ricky.

Και ζήσαν (ζουν) αυτοί δύσκολα κι εμείς τυχερότερα.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2006

Η άλλη γιαγιά

Κι αφού φύγανε οι βιολογικές γιαγιάδες, ας αφηγηθούμε την ιστορία μιας άλλης γιαγιάς.

Στο συγκρότημα διαμερισμάτων - η λέξη πολυκατοικία δεν πολυ-ταιριάζει, αφού η συνήθης εικόνα που δηλώνει, αυτή του κτιρίου με τους πολλαπλούς ορόφους ΚΑΙ τα μπαλκόνια, δεεεν... 'apply' στην προκειμένη περίπτωση - όπου διαμένω αυτό το τέρμινο, οι περισσότεροι από τους γείτονες είναι άτομα νεαρά. Ωστόσο, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από αυτό που νοικιάζω, μετά από κανά δίμηνο αφ'ότου μετακόμισα, έμαθα ότι κατοικεί μία κυρία προχωρημένης ηλικίας.

Έτυχε κανά δυο φορές να συναντήσω την κυρία αυτή στη γειτονιά, πάντοτε κουβαλώντας σακούλες στα χέρια της με τα καθημερινά ψώνια. Η μετακίνησή της ήταν βασανιστικά αργή και γινόταν χάρη σ'ένα μεταλλικό πι (το στήριγμα περπατήματος που δεσμεύει και τα δύο χέρια). Παρ'όλη τη δύσκολη κατάστασή της, δεν είδα ποτέ κάποιον άνθρωπο να βρίσκεται δίπλα της. Επειδή ακριβώς δε διέθετε την πολυτέλεια της ελεύθερης κίνησης, σπάνια έβγαινε από το σπίτι της και φυσικά δεν απαντούσε στα χτυπήματα της εξώπορτας, όσο κι αν επιμέναμε με τη συγκάτοικό μου στις αρχές, όταν είχαμε πάρει σβάρνα τα διαμερίσματα για να μοιράσουμε προφορικές προσκλήσεις.

Το κτίριο που φιλοξενεί το διαμέρισμα όπου κατοικώ είναι αρκετά παλιό, διατηρητέο θα έλεγα (Ε ποτέ! Στο Εδιμβούργο; Η πόλη με τα χίλια διατηρητέα, απ'έξω αρχαία, από μέσα παν-ωραίαίαία...). Το εσωτερικό του διαμερίσματός μου είναι ανακαινισμένο (για καλή μου τύχη), το κοινόχρηστο εσωτερικό του κτιρίου (ήτοι σκάλα) είναι καταγώγιο σκέτο. Συνεπώς αποτελεί φυσικότατη κίνηση, κάποιος ν'αφήσει στη σκάλα τις μαύρες σακούλες σκουπιδιών του αδέσποτες, με τα ζουμιά να τρέχουν σα γάργαρο νεράκι ή ν'αφήσει το γάργαρο νεράκι του μη αδέσποτου σκύλου του να δημιουργήσει μία τεχνητή λιμνούλα τύπου Μαραθώνα, η οποία μετά από κανά διήμερο όντως εξατμίζεται.

Αν και βρώμικος, ο χώρος της σκάλας δεν είχε ποτέ έντονες δυσάρεστες οσμές. Στις αρχές Ιουλίου όμως, μία περίεργη μυρωδιά έκανε την εμφάνισή της. Με το πέρασμα των ημερών αντί να υποχωρεί, αυτή η αποκρουστική μυρωδιά γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε σκουπιδότοπο έχω βρεθεί - η μυρωδιά δεν προερχόταν από σκουπίδια. Σε δημόσιες τουαλέτες έχω βρεθεί (ροκγουέιβ ολέι) - η μυρωδιά δεν οφειλόταν σε οργανικά απόβλητα. Σε ανοιχτό τάφο κοντά, να πω την αλήθεια, δεν έχω σταθεί. Η αστυνομία που παραβίασε την πόρτα του διαμερίσματος της κυρίας Inglish, είπε ότι πιθανότατα απεβίωσε
το Μάιο. Μία ματιά στα παράθυρα του κάτω ορόφου μπορούσε να δει τα πετούμενα που είχαν σύναξη, κάποια από τα οποία ανέβαιναν και στον επάνω όροφο (κι εγώ αναρωτιώμουν "Γιατί τόσες μύγες ξαφνικά; Μα καλοκαίρι έχουμε.", καλά...).

Πόσοι άνθρωποι σε μεγάλη ηλικία μένουν μόνοι τους. Θυμάμαι μία εκπομπή που είχα παρακολουθήσει κάποτε. Μία γιατρός είχε μεταμφιεστεί σε γιαγιούλα και είχε ριχτεί στα πεζοδρόμια πολυάσχολων δρόμων, ώστε να μελετήσει τη συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι. Το τι σκούντημα και βρίσιμο δέχτηκε... Είμαι 30 ετών. Βιάζομαι να φτάσω στο γραφείο, όπου με περιμένει κατεπείγον ραντεβού. Είμαι 13 ετών. Μόλις σχόλασα και πάω να τα κοπανήσω στου κολλητού μου, που έχει ελεύθερο το σπίτι. Έχει δουλειές ο κόσμος, δεν αντιλέγω. Αλλά ένα "Χαίρετε", ένα κράτημα της πόρτας στην τράπεζα για δυο δευτερόλεπτα παραπάνω, ένα τηλεφώνημα στο χωριό, δε νομίζω ότι βλάπτουν την υγεία μας· την αδιαφορία και την
αναισθησία μας ίσως.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2006

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2006

Evelyn McHale

Πριν μερικά χρόνια - προς μεγάλη πρωτοτυπία - έψαχνα στο διαδίκτυο κάτι, που πλέον δε θυμάμαι τι ήταν και έχει μηδενική σημασία για το θέμα. Μία ροπή την έχω, να ξεκινώ π.χ. το διάβασμα ενός επιστημονικού άρθρου περί 'γνωστικών' συστημάτων και να καταλήγω να μαθαίνω το σκηνικό της πρώτης συνάντησης του Dali με τον αγαπημένο του ροκ σταρ Alice Cooper. Και η όλη πορεία από τον πρώτο στον τελευταίο σταθμό να έχει ακολουθηθεί με αλυσιδωτό τρόπο. Στο ίδιο μοτίβο και τότε, κάπου στο δρόμο της αναζήτησης χάνομαι και πέφτω επάνω στην ακόλουθη φωτογραφία.Προσωπικά έχω αρκετά κουσούρια, ένα από τα οποία είναι: αδυνατώ ν'αντιληφθώ τί απεικονίζει μία εικόνα με την πρώτη, τη δεύτερη, ... την πολλοστή ματιά. Αυτό δε συμβαίνει με όλες τις εικόνες (είτε φωτογραφίες, είτε πίνακες, είτε σκίτσα). Ακόμη δεν έχω εξακριβώσει ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μία εικόνα, ώστε να μη μπορώ ν'αναγνωρίσω (μα με καμία κυβέρνηση) τί δειχνει. Εκτός κι αν μου περιγράψει κάποιος αυτό που βλέπω με τα μάτια, αλλά αρνούμαι να δω με τον εγκέφαλο. Τότε ναι, τη βρίσκω τη σύνδεση μεταξύ εικόνας και περιεχομένου. Επίσης, δε γνωρίζω αν πρόκειται για κάποιο είδος υπανάπτυκτης νευρο-τρέχα-γύρευε περιοχής του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για το εν λόγω φαινόμενο ή απλώς έχω σκουριασμένη οπτική αντίληψη.

Έτσι λοιπόν, όταν αντίκρυσα την παραπάνω εικόνα, διέκρινα ένα μοντέλο ξαπλωμένο επάνω σ'ένα αντικείμενο. Τώρα τι στην ευχή είναι αυτό το αντικείμενο δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβω, μέχρι που διάβασα το ιστορικό που ξετυλίγεται πίσω από τη φωτογραφία. Και διαβάζοντας το ιστορικό, η φωτογραφία, αν και τραγική, καρφώθηκε στο μνημονικό μου ως μία από τις ωραιότερες που έχω δει. Κοιτώντας δεξιά-αριστερά στο διαδίκτυο, υπάρχουν και άλλοι που έχουν αποθηκεύσει σε πρώτο τραπέζι πίστα την ασπρόμαυρη εικόνα με τα γήινα χρώματα.

Η παραπάνω φωτογραφία, λοιπόν, έλαβε τη διάκριση 'Εικόνα της Εβδομάδος' στο τεύχος του περιοδικού Life που κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου 1947. Η αποτύπωση της εικόνας στο φωτογραφικό φιλμ έγινε την Πρωτομαγιά του 1947 από ένα φοιτητή Φωτογραφίας,
τον Robert Wiles, ο οποίος άκουσε έναν εκρηκτικό θόρυβο. Ποια είναι η Evelyn McHale; Το "μοντέλο" της φωτογραφίας, μία 23χρονη απελπισμένη κοπέλα που έπεσε από το τότε ψηλότερο κτίριο του κόσμου, το Empire State Building. Όσο για το αντικείμενο όπου απαθανατίστηκε ν'αναπαύεται, ήταν μία λιμουζίνα που ανήκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Στο σημείωμα που άφησε πίσω της, κάνει λόγο για τον αρραβωνιαστικό της και την υπέρμετρη αναξιότητά της, που υποθέτω ότι συνέβαλε στην τέλεση της τελευταίας της πράξης.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι το κείμενο που συνόδευε την 'Εικόνα της Εβδομάδος' στο περιοδικό Life, όπου δημοσιεύτηκε:

"On May Day, just after leaving her fianc
é, 23-year-old Evelyn McHale wrote a note. 'He is much better off without me ... I wouldn't make a good wife for anybody,' she wrote. Then she crossed it out. She went to the observation platform of the Empire State Building. Through the mist she gazed at the street, 86 floors below. Then she jumped. In her desperate determination she leaped clear of the setbacks and hit a United Nations limousine parked at the curb. Across the street photography student Robert Wiles heard an explosive crash. Just four minutes after Evelyn McHale's death Wiles got his picture of death's violence and composure."

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2006

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2006

Βρε καλώς τα μας!

Περιφερόμενη το σημερινό πρωινό στο διαδίκτυο, πέτυχα ένα ενημερωτικό κείμενο του ανθέλληνα εμπνευστή του "Δεν Ξεχνώ" (έτσι τον πρωτοέμαθα και λύθηκε επιτέλους μία ακόμη απορία μου: ποιανού ιδέα ήτανε το συγκεκριμένο εικονο-λογό-τυπο), στο οποίο κάνει λόγο για μία φρέσκια δήλωση που φέρει τις υπογραφές 68 Εθνικών Ακαδημιών για τη διδασκαλία της επιστήμης. H δήλωση αυτή υποστηρίζει και παροτρύνει τη διδασκαλία στους νέους, επιστημονικώς τεκμηριωμένων θεωριών αναφορικά με την αρχή της δημιουργίας και την εξέλιξη της ζωής στη Γη. Για να το πούμε ενδεδυμένοι με τ'ανάποδα ρούχα του Μανωλιού, πρέπει σιγά σιγά να τρώμε κόλλυβα στο όνομα της εξαήμερης δημιουργίας του κόσμου και να προσθέσουμε ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο βιολογικών συνταγών φυσικής ιστορίας που διδάσκονται (?) οι μαθητές στα σχολειά τους, σχετικά με τη θεωρία της εξέλιξης των (φτού κακά) Δαρβίνου και (αφανούς - γιατί όλο το βρίσιμο το τρώει ο προηγούμενος;) Γουάλας (σημ.: Χάλια! Darwin και Wallace ονομάζονται κανονικά).

Τα πρώτα απογεύματά μου στο Εδιμβούργο τα ξόδευα μπροστά στην τηλεόραση, παρακολουθώντας τοπικά κανάλια. Έτυχε, λοιπόν, ένα απόγευμα να δω μία διαφήμιση για την προβολή ενός ντοκιμαντέρ, τη δημιουργία του οποίου επιμελήθηκε ο Richard Dawkins.
Παρένθεση ανοίγει.
"Darwin would love this book" Richard Dawkins έγραφε το εξώφυλλο του πρώτου βιβλίου του Peter Bentley, μερικά κεφάλαια του οποίου ξεκοκάλισα και ξεπάτωσα για τα μάτια της πτυχιακής μου, με την οποία αν και χωρίσαμε, εξακολουθώ να έχω μία γλυκόπικρη σχέση.
Παρένθεση κλείνει.
Το όνομα ακούστηκε γνώριμο στ'αυτιά μου (βλ. ανωτέρα παρένθεση) και φυσικά σημείωσα ημέρα και ώρα προβολής, ώστε να προλάβω να δεσμεύσω τηλεχειριστήριο και θέση στο κοινόχρηστο καθιστικό του ξενώνα.

Το ντοκιμαντέρ ήταν αρκετά ενδιαφέρον και άκρως διασκεδαστικό. Βαφτίστηκε The Root
of All Evil? από το νονό-κανάλι παρά τις αντιρρήσεις του γονιού του. Είχε πολύ γέλιο η απορία που διατύπωσε με μεγάλη κατάπληξη ο Dawkins στο φακό. Ενώ περίμενε ότι η τόσο ξεκάθαρη (στο δικό του εγκεφαλικό φλοιό) θεωρία της εξέλιξης θα λύσει οριστικώς κάποια από τα βασικά ερωτηματικά που απασχολούν τον άνθρωπο σχετικά με την προέλευσή του, παρ'όλα αυτά στα 30 χρόνια της επιστημονικής του καριέρας δεν είδε καμία πρόοδο επί του δεδομένου θέματος. Αντιθέτως, η κατάσταση ανά τον κόσμο ακολουθεί την κατιούσα, σύμφωνα με τον Dawkins, αφού η θρησκευτική πίστη εξακολουθεί να ακμάζει υπό πολυάριθμους τίτλους. Προσωπικά, θα τον αποκαλούσα εξόχως ρομαντικό.

Μέσα Φεβρουαρίου έλαβα ένα e-mail από έναν τέως συνάδελφο (επισήμως παρέλαβε με τη βούλα πέρυσι το διδακτορικό του πτυχίο - :ουφ!) για την παρακολούθηση ενός σεμιναρίου με τίτλο 'Creation vs. Evolution'. Τη διοργάνωση της εκδήλωσης είχε αναλάβει ένας καθηγητής, κάτοχος διδακτορικού στον τομέα της Ζωολογίας. Ο τέως συνάδελφος θεώρησε ότι
μετά το τέλος της παρουσίασης θα εξελισσόταν μία ενδιαφέρουσα συζήτηση περί Evolution και Intelligent Design, αφού η αφίσα καλούσε τους ενδιαφερομένους που θα έδιναν το παρόν, να θέσουν ερωτήσεις. Το σχετικό φυλλάδιο βρίσκεται κάπου στους φακέλους του σπιτιού μου. Τώρα βρίσκομαι στο γραφείο, οπότε περαιτέρω λεπτομέρειες αδυνατώ να παραθέσω αυτήν τη στιγμή (όχι ότι χρειάζεται... έτσι για τα πρακτικά).

Εισερχόμαστε στη σχετικά μικρή αμφιθεατρική αίθουσα όπου θα γινόταν το σεμινάριο, πιάνουμε θέσεις (εννοείται) γαλαρίας ώστε να κόβουμε κίνηση, και περιμένουμε την έναρξη της παρουσίασης. Ετοιμάζει ο καθηγητής προβολείς, φορητούς, συνδέσεις και έρχεται η στιγμή που εμφανίζει στον τοίχο το φόντο της παρουσίασής του. Πεταλουδίτσες από τη μια μεριά και ένας σταυρός να! με το συμπάθειο ανάμεσα σε κάτι λουλουδάκια από την άλλη. Στο αντίκρισμα
αυτής της εικόνας, η συνοφρυωμένη μου φάτσα εκδήλωσε το πρώτο ωχ. Ωστόσο κράτησα ελπίδες ότι δεν, δε θα λαλήσουμε μ'αυτά που επρόκειτο ν'ακούσουμε.

Εν συντομία, ο γκριζομάλλης καθηγητής που έχει στο βιογραφικό του ένα διδακτορικό πτυχίο στη Ζωολογία (το είπα αυτό;), παρουσίασε μία σειρά επιχειρημάτων δομημένων από ατόφιο ατσάλι, με σκοπό ν'αποδείξει τους λόγους που οι θεωρητικοί υποστηρικτές της εξελεκτικής θεωρίας είναι απ'τα χαμένα τα πρόβατα του μαντριού. Πότε; Τη στιγμή που οι (συγχωράτε με, δε συγκράτησα σε ποιο σημείο του χριστιανικού ορίζοντα ατενίζει το παρακλαδί της δικής του πίστης) 'τάδε' τέλος πάντων χριστιανοί είναι κάτοχοι και γνώστες της μίας και μόνης αλήθειας, με την οποία κοιμούνται ήσυχα όταν το μέρος της γης όπου ζούνε αναπαύεται στη σκιά του. Ποια είναι αυτή η αλήθεια; Το περιεχόμενο της βίβλου φυσικά, όπου τα ιερά κείμενα που αφορούν τη γέννηση του κόσμου και του ανθρώπου, περιγράφουν μία πράξη δημιουργίας που διήρκησε έξι ημέρες και πραγματοποιήθηκε από το Θεό.

Σε απανωτές ερωτήσεις που δέχθηκε ο ομιλητής περί των μαργαριταριών που ξεστόμισε, οι απαντήσεις που έδινε, συνέκλιναν όλες στο γεγονός ότι η σκέψη του είναι βασισμένη σε ένα και μοναδικό αξίωμα: πίστη στο κείμενο της βίβλου. Προσοχή, όχι άκριτη πίστη. Η πίστη σε επίπεδο θρησκείας δε χωράει σκέψη, συλλογισμό, κριτική. Συνεπώς, ο προσδιορισμός 'άκριτη' είναι ατυχής. Πρόκειται για πίστη, τελεία. Ο τύπος δήλωσε ότι στην κυριολεξία (literally ήταν η λέξη που χρησιμοποιήσε) πιστεύει ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες, διότι αυτό γράφει η βίβλος. Και συμπλήρωσε ότι ναι, του έχουν δώσει διδακτορικό στη Ζωολογία. Όλα τα υπόλοιπα καλά, τα λένε κι άλλοι. Αλλά με το τελευταίο 'έχω/μου δώσανε διδακτορικό' μας έπρηξε. Νισάφι πια! Λες και η απόκτηση ενός διδακτορικού τίτλου, αυτομάτως ανακηρύσσει τον κάτοχο σε αυθεντία επί παντός επιστητού.

Ο τέως συνάδελφος τραβούσε τα μαλλιά του με την όλη φάση και σκυλομετάνιωσε για το χρόνο που έχασε, προκειμένου να παρακολουθήσει το εν λόγω σεμινάριο. Εγώ πάλι το βρήκα ενδιαφέρον. Διότι θεωρώ πως
για πολλά θέματα ο κόσμος αποκτά μέσω σπασμένου τηλεφώνου μία γενική κι αόριστη εικόνα. Αλλά είναι χρήσιμο (κατ'εμέ), δοθείσης της κατάλληλης ευκαιρίας, ν'αποκτούμε από πρώτο χέρι εικόνες και εμπειρίες σχετικά με ζητήματα, για τα οποία αιωρείται στον αέρα μία χι άποψη. Έτσι έχουμε την ευκαιρία να ενισχύσουμε τη χι άποψη, να τη φέρουμε στις πραγματικές της διαστάσεις, αν παρουσιάζεται παραμορφωμένη από την κοινή γνώμη και αντίληψη ή ακόμη και να την απορρίψουμε υιοθετώντας την άποψη ψι. Το κούρασα λίγο στο τέλος ε; Τσιρότο.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2006

Πολλοί τσουρεκάδες μαζευτήκανε!

Όπως έγραψα και σ'ένα e-mail τις προάλλες, όποτε διαβάζω κάτι σχετικό με το ζήτημα του επικείμενου νομοσχεδίου του υπουργείου παιδείας, σχεδόν κατά κανόνα βγάζω καπνούς από τ'αυτιά, ακριβώς όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης (Καλυβάτσης Mix). Βαστάτε να εξηγηθώ κι ας παρεξηγηθώ.

Σ'ένα μάτσο πρόβατα δείχνει κάποιος την παρακάτ
ω εικόνα και ζητά γνώμες σχετικά με το χρώμα των τετραγώνων Α και Β.

Πετάγεται ένα τυχαίο πρόβατο, που σημειωτέον το τελευταίο δίωρο έχει αλληθωρίσει να κοιτάζει προς τη φωτεινή μεριά του ταμπλό, και βελάζει:
'Μαύρο'.

Ένα άλλο πρόβατο πιο πέρα, φοβούμενο μη γίνει μαύρο, κάθεται στη σκιά και φωνάζει:
'Άσπρο'.

Ξάφνου ξεπροβάλλει από το πλήθος ένα πρόβατο αυθεντία, ονόματι Λαπάς, και δίνει το παρόν μ'ένα ηχηρό:
'Μαύρο'.

Το επόμενο πρόβατο που τόλμησε να ξεστομίσει την απάντηση:
'Άσπρο'
έφαγε μεγάλη καζούρα, συν το ότι άρπαξε
μερικές κουτουλιές για ενθύμιο.

Όλα αυτά, μέχρι που εμφανίστηκε μία δεύτερη αυθεντία με το όνομα Μάπας, ο οποίος υποστήριξε την απάντηση:
'Άσπρο'.

Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν
σιγά σιγά δύο στρατόπεδα στη σταυροφορία προσδιορισμού του χρώματος των τετραγώνων Α και Β, αυτό του Λαπά και κείνο του Μάπα.

(Ακολουθεί το γνωστό γνωμικό που όλοι ασπάζονται, αλλά οι περισσότεροι νόμο δεν κρατούν.)

Σε αυτήν την πραγματικότητα που αναπνέουμε, εκτός από τα 'χρώματα' άσπρο, μαύρο
υπάρχουν και ενδιάμεσες αποχρώσεις.

Το πρόβατο που απάντησε:
'Γκρίζο'
απέσπασε έκπληκτα βλέμματα από τα στρατευμένα πρόβατα, που ψιθύριζαν:
'Τώρα αυτός
Μάπας είναι ή Λαπάς;'.

Εάν δε, τους βέλαζε κάποιος τρίτος ότι υπάρχει σωρεία άλλων χρωμάτων και αποχρώσεων, θα βραχυκυκλώναν επί τόπου και θα τον κοιτούσαν με αγελαδίσιο βλέμμα αυτή τη φορά. Μη τυχόν τους θέσετε το ερώτημα:
'Τι χρώμα έχει ο κύλινδρος;'.

Ας μεταφέρουμε
τώρα το επίκεντρο της κουβέντας σε μία συγκεκριμένη ομάδα προβάτων, σ' αυτά όπου έχει ανατεθεί από το σύνολο του κοπαδιού μέσω εκλογών, ο ρόλος του 'τσομπάνη'.

Αυτή η εκλεκτή ομάδα αντιπροσώπων πιστεύω πως θα έπρεπε να μελετήσει
για δυο λεπτάκια την ακόλουθη πρόταση:
'Δε χρίζει
κάποιον σεφ, η ενέργεια του να πάρει ένα μαχαίρι και να πασαλείψει μία έτοιμη κομμένη φέτα ψωμιού με μαρμελάδα.'

Παράλληλα, καλό θα ήταν να δώσει βάση και στην ακόλουθη πρόταση, γι'άλλα δύο λεπτάκια:
'
Δε χρίζει κάποιον σεφ, η ενέργεια του να πάρει ένα μαχαίρι και να πασαλείψει μία έτοιμη κομμένη φέτα ψωμιού πρώτα με βούτυρο και έπειτα με μαρμελάδα.'

Για ποιο λόγο; Διότι στην πρώτη περίπτωση ο κάποιος κρατά χασαπομάχαιρο, ενώ στη δεύτερη περίπτωση ακόμη πασαλείβει. Συνεπώς, προκειμένου να μάθει να χειρίζεται ο κάποιος σωστά τα εργαλεία της δουλειάς του, πρώτα απ'όλα χρειάζεται ο ίδιος εκπαίδευση. Ενώ για να τον λάβει σοβαρά στα υπ'όψιν ο περίγυρός του, πρέπει επιτέλους να σταματήσει τα πασαλείμματα. Θα πάρουν μπρος καμιά φορά οι 'τσομπάνηδες' ή θα εξακολουθούν να μηρυκάζουν τη μαρμελάδα ες αεί;

Άντε γιατί και οι μεν και οι δε, τσουρέκια μάς τα 'χουν κάνει τ'αμελέτητα. Ακόμη και σε μας που εκ φύσεως δεν τα διαθέτουμε.

EDIT: Διαρκής περιήγηση είναι αυτή, κάποια στιγμή θα την ανακάλυπτα. Ποια; Την πηγή της εικόνας. Δημιουργός της οπτικής ψευδαίσθησης είναι ο Edward H. Adelson, πανεπιστημιακός καθηγητής με ειδίκευση στην Επιστήμη της Όρασης (Vision Science) στο MIT.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2006

Δουλειά δεν έχει ο κόσμος...

Γι'αυτό στο intranet του πανεπιστημίου κυκλοφορούν που και που κάτι τέτοια e-mail.


"Hi there, I am sorry for this intrusion but this is Another amazing fact to consider in our profession. Try to read this. I'm sure you can....very interesting.

if yuo cna raed tihs, yuo hvae a sgtrane mnid too

Cna yuo raed tihs? Olny 55% of plepoe can.

i cdnuolt blveiee taht I cluod aulaclty uesdnatnrd waht I was rdanieg.

The phaonmneal pweor of the hmuan mnid, aoccdrnig to rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it dseno't mtaetr in waht oerdr the ltteres in a wrod are, the olny iproamtnt tihng is taht the frsit and lsat ltteer be in the rghit pclae. The rset can be a taotl mses and you can sitll raed it whotuit a pboerlm. Tihs is bcuseae the human mnid deos not raed ervey lteter by istlef, but the wrod as a wlohe.

Azanmig huh? yaeh and I awlyas tghuhot slpeling was ipmorantt!

Jsoe"


Ο Jsoe είναι ένας Χιλιανός καθηγητής με τεράστια αδυναμία στις σοκολάτες.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2006

Highlands, Scotland, UK

Όταν στις αρχές Απριλίου ξεκίνησα με το τρένο να κατηφορίζω για την Ουαλία, σκεφτόμουν 'Να μία ευκαιρία να δω την εξοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, να δω εικόνες από την επαρχία, την περιφέρεια της χώρας.'. Περίμενα να συναντήσω άπλετη φύση και όμορφα γραφικά χωριουδάκια. Αντ'αυτών συνάντησα άπειρα πρόβατα και άφθονα ασύχαστα προβατάκια. Όλα σκόρπια σε τεράστιες εκτάσεις πρασίνου, ζαβλακωμένα, όχι φυσικά από τον ήλιο, αλλά από τη συννεφιά και το πολύ χορτάρι. Μιλάμε για πολύ πρόβατο όμως.
Η φετινή Μεγάλη Παρασκευή μου ήταν μέσα στην πρωτοτυπία, κάτι που πραγματικά δε θα μπορούσα να φανταστώ ένα χρόνο πριν, όταν πάλευα με το τέρας της πτυχιακής μου. Διότι αντί για την περιφορά του επιταφίου, φέτος κίνησα για μία εκδρομή στα Highlands (έχε χάρη που ήρθαν επισκέψεις από Ελλάδα, αλλιώς ακόμη θα πήγαινα στην εκδρομή). Αυτό είναι, λοιπόν, το δεύτερο οδοιπορικό, μία βόλτα στα Highlands της Σκωτίας.



Η εκδρομή έγινε μ'ένα μίνι-λεωφορείο, στο οποίο φτάσαμε καθυστερημένα η Ε. κι εγώ, αφού τελικά το σημείο συνάντησης για την αναχώρηση ήταν αρκετά μακρύτερα απ'ότι υπολογίζαμε. Να το πω, ότι το μισό λεωφορείο μιλούσε ελληνικά; Όχι γιατί υπήρχαν πολλοί ελληνομαθείς, αλλά επειδή ήταν γεμάτο Έλληνες. Ο οδηγός μια φορά ήταν βέρος Σκωτσέζος ονόματι MacΚάτι και δεν είναι ο μπούλης επάνω δεξιά, αλλά ο δίμετρος κάτω αριστερά. Το bluetooth με το kilt και το γυαλί είναι απίθανος συνδυασμός. Ε;Εκτός από οδηγός, ο MacΚάτι ήταν ταυτόχρονα και ξεναγός. Καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής μιλούσε για την ιστορία της Σκωτίας και των διαφόρων σημείων απ'όπου περνούσαμε, με αργή και καθαρή ομιλία, ώστε να μην παθαίνει σοκ ο ξένος τουρίστας που νομίζει πως ξέρει να επικοινωνεί εις την αγγλικήν. Πολύ χουμορίστας και πάνω απ'όλα μέγας φίλος των Άγγλων, ήξερε χαρτί και καλαμάρι γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα από το παρελθόν της Σκωτίας. Κάτω δεξιά στη φωτογραφία είναι ένα μνημείο αφιερωμένο στους στρατιώτες που έλαβαν μέρος στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Commando Memorial), τοποθετημένο κάπου στο παράκεντρο του πουθενά. Σε ανάλογη τοποθεσία πετύχαμε και τον μπούλη με τα φτερά στο καπέλο, εντελώς μόνο του ξεχασμένο στα βουνά.



Η συγκεκριμένη διαδρομή που ακολουθήσαμε είναι κλισέ και με λίγο ψάξιμο βρίσκονται πολλοί ακόμη στο internet που έχουν φωτογραφίες από τους ίδιους σταθμούς. Φωτογραφίες από το ίδιο ζωντανό με την αλά Vidal Sassoon κόμη που ανήκει στη ράτσα βοοειδών Σκωτίας Hamish. Στις εδώ φωτογραφίες, φαίνονται δύο πορτρέτα του αγαθού τέρατος που καταβροχθίζει ένα καρότο και το εριουργείο (εργοστάσιο μάλλινων υφασμάτων γράφει το λεξικό μου !?!?) όπου ανήκει. Μπορεί να φτάσει τα 18 χρόνια ζωής, απορώ πώς βλέπει και τρώει, τρώει, τρώει.Η θέση μου στο λεωφορείο ήταν στη γαλαρία και πιο συγκεκριμένα είχα δύο Ιάπωνες εξ αριστερών και δύο Ελληνίδες εκ δεξιών. Αυτό συνεπάγεται ελλιπή πρόσβαση στα παράθυρα, πράγμα το οποίο με τη σειρά του συνεπάγεται αδυναμία λήψης φωτογραφιών των θεϊκών τοπίων που προσπερνούσαμε. Επιβάλλεται μία δεύτερη επίσκεψη σε αυτές τις περιοχές με ιδιωτικό αυτοκίνητο, για να σταματάμε όπου και όποτε θέλουμε. Υπάρχουν φοβερές τοποθεσίες, από κάστρα μέσα σε δάση γαρνιρισμένα με λίγη ομίχλη, έως λίμνες-καθρέφτες χωρίς ίχνος ανθρώπινης παρέμβασης (βλ. μπετόν αρμέ, χωματερές και καντίνες).



Φυσικά, η ατραξιόν της εκδρομής δεν είναι άλλη από την περίφημη λίμνη Ness ή Loch Ness, όπου κατοικεί ένα άλλο τέρας, σύμφωνα με τα λεγόμενα φαντασιόπληκτων ή τρομερά τυχερών ατόμων που έχουν δει με τη μύτη ή τα μάτια τους τη Nessie. Παρεπιπτόντως, επάνω αριστερά απεικονίζεται η σημαία της Σκωτίας, η οποία θεωρείται από τις πιο παλιές σημαίες-εθνόσημα που επιβιώνουν έως σήμερα παγκοσμίως. Λέγεται ότι πρωτοεμφανίστηκε γύρω στον 9ο?, 12ο? αιώνα και απεικονίζει το σταυρό του Αγίου Ανδρέα (πολιούχου των Σκωτσέζων) με λευκό χρώμα επάνω σε μπλε φόντο που συμβολίζει τον ουρανό.Στις ακτές της λίμνης Ness είναι χτισμένο το κάστρο Urquhart, το οποίο είδα μόνο από μακριά. Την ώρα που θα ξόδευα στο κάστρο την πρόσθεσα στο ταξιδάκι που κάναμε με μία βάρκα κατά μήκος της λίμνης. Όχι όμως κατά το πλήρες μήκος της λίμνης, γιατί θα νυχτώναμε. Η Loch Ness είναι η πιο μεγάλη λίμνη της Σκωτίας σε όγκο νερού και έχει ένα μακρόστενο σχήμα, φτάνοντας τα 40km κοντά. Ευχαριστώ τον καιρό που, ενώ συνήθως βρέχει και έχει ομίχλη στα Highlands, όταν ταξιδέψαμε εμείς είχε ήλιο σχεδόν όλη την ημέρα και πολύ καλή θερμοκρασία (υψηλότερη κι από αυτή του Εδιμβούργου ! που βρίσκεται νοτιότερα). Να 'ναι καλά η θεωρία του χάους.


Δε γίνεται να κλείσω δίχως να μεταφέρω δυο-τρεις ατάκες από τα λεγόμενα του οδηγού. Το αγαπημένο του θέμα συζήτησης, μετά από οτιδήποτε αφορά τη Σκωτία, είναι τα ανέκδοτα για τους Άγγλους:

- Περνάμε έξω από ένα πάρκο το οποίο φιλοξενεί διαφόρων ειδών άγρια και επικίνδυνα ζώα. Οι επισκέπτες πληρώνουν ένα σχετικά ακριβό εισιτήριο και εισέρχονται στο πάρκο με το αυτοκίνητό τους. Οι οδηγίες που τους δίνονται είναι να έχουν τα παράθυρα κλειστά και να μην κατεβούν από το αυτοκίνητο, διότι κινδυνεύουν. Ο MacΚάτι συμπληρώνει πως 'Η είσοδος όμως είναι δωρεάν για οποιονδήποτε Άγγλο θελήσει να κάνει μία βόλτα στο πάρκο με το ποδήλατό του.'.

- Σε κάποια άλλη στιγμή ξεκινάει ένα ακόμη ευθυμολόγημα, στο οποίο ο Θεός και οι Σκωτσέζοι έχουν μία κουβεντούλα σχετικά με το τι σκοπεύει να δώσει ο πρώτος στους δεύτερους. Και ξεκινά ο Θεός λέγοντας για την υπέροχη φύση, τα γάργαρα νερά, τους φυσικούς πόρους (άφθονο πετρέλαιο και φυσικό αέριο), μπλα, μπλα, μπλα. Οι Σκωτσέζοι μένουν έκθαμβοι και ευχαριστούν το Θεό για τα τόσα καλά με τα οποία τους προίκισε. Ο Θεός, όμως, τους λέει 'Μη βιάζεστε. Δεν ακούσατε ακόμη ποιους θα σας δώσω για γείτονες.'.

- 'Πολλοί με ρωτούν τι φορούν οι Σκωτσέζοι κάτω από το kilt. (.....παύση.....) Socks and shoes.'

- 'Η Σκωτία είναι αρκετά αραιοκατοικημένη. Έχει πληθυσμό περίπου 5 εκατομμυρίων ανθρώπων και 10 εκατομμυρίων προβάτων.' (καμπανάκι.. συννεφάκι.. εικόνες από προηγούμενο ταξίδι.. αααααααααα) 'Δηλαδή αντιστοιχούν 2 πρόβατα σε κάθε Σκωτσέζο. Τρώμε πολύ αρνίσιο κρέας. Ή μάλλον δεν τρώμε αρκετό αρνίσιο κρέας, γι'αυτό μας περισσεύουν.'

- Το εθνικό φυτό (?) - εδώ πέρα έχουν και από ένα εθνικό φυτό-έμβλημα, κόκκινο τριαντάφυλλο για την Αγγλία, τριφύλλι για την Ιρλανδία, πράσο-ασφόδελος για την Ουαλία - της Σκωτίας είναι το γαϊδουράγκαθο. Γιατί; Οι Άγγλοι δε συνήθιζαν να φορούν παπούτσια. Έτσι σε μία μάχη που είχαν με τους Σκωτσέζους, παρ'ότι ήταν υπεράριθμοι σε σύγκριση με τους τελευταίους, έπεσαν επάνω σε γαϊδουράγκαθα και τράπηκαν σε φυγή.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2006

Aberystwyth, Wales, UK

Το Aberystwyth είνα μία παραθαλάσσια κωμόπολη στη δυτική πλευρά του Ηνωμένου Βασιλείου (Η.Β.). Ανήκει στην κεντρική περιοχή της Ουαλίας και η ονομασία της σημαίνει Mouth of the Ystwyth [Το στόμα του (ποταμού) Ystwyth]. Δεν το γνώριζα, όμως υπάρχει ουαλική γλώσσα (όχι διάλεκτος), η οποία πλέον ομιλείται σε καθημερινή βάση από ελάχιστους. Ρομαντικές προσπάθειες για τη διατήρησή της αποτελούν η αναγραφή των κειμένων στις πινακίδες της Ουαλίας σε δύο γλώσσες (ουαλικά + αγγλικά), ο αποκλεισμός από εκπαιδεύτικες θέσεις όσων δεν την κατέχουν, η διδασκαλία της ως δεύτερη γλώσσα στα σχολεία.


Η πρόσβαση σε αυτό το άκρο του Η.Β. είναι ολίγον τι επώδυνη. Με τρένο (ή λεωφορείο), μέσα από βουνά και λαγκάδια, ο επισκέπτης - παίζεται πότε - θα τα καταφέρει να φτάσει (στο τέρμα της σιδηροδρομικής γραμμής, πιο πέρα.. θάλαττα). Αρκεί να είναι τυχερός με τα δρομολόγια των τρένων και να προσεύχεται να μη συναντήσει άτακτα προβατάκια. Η πόλη, κακά τα ψέματα, βρίσκεται στην άκρη του πουθενά. Είναι πανέμορφη ωστόσο. Βουνό, θάλασσα, πράσινο, ποτάμια, δάσος, τα συνδυάζει όλα. Λόγω περιορισμένου χρόνου, τριγύρισα ελάχιστα και φωτογράφισα μόνο λίγες από τις γωνιές της. Ακόμη λιγότερες έχω την ευκαιρία να προβάλλω τώρα εδώ:



Τα χρώματα της πόλης είναι αρκετά φωτεινά, προσδίδοντας της έναν νησιώτικο χαρακτήρα. Το συγκρότημα του Πανεπιστημίου της Ουαλίας όπου βρέθηκα, είναι στην κυριολεξία θαμμένο μέσα στο πράσινο και τα δέντρα. Τις μέρες που ο καιρός συμπεριφέρεται όμορφα, το τοπίο είναι υπέροχο. Όταν αρχίσει όμως τις ψυχολογικές του μεταπτώσεις προς το χειρότερο, αγριεύουν τα πράγματα. Μόνο ο αέρας στα φυλλώματα των δέντρων φτάνει για να δημιουργήσει την αίσθηση 'τώρα θα πεταχτεί κανά πεινασμένο ζωντανό...'.


Δύο από τα χαρακτηριστικά αξιοθέατα του Aberystwyth είναι το War Memorial (με θέα τον Ατλαντικό κάτω αριστερά), ένα μνημείο που χτίστηκε μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άγαλμα στην κορυφή του συμβολίζει την ειρήνη. Το δεύτερο είναι το κτίριο Old College (κάτω δεξιά), το οποίο ξεκίνησε ως σπιτάκι, έπειτα έγινε ξενοδοχείο και τέλος αποτέλεσε το κτίσμα που φιλοξένησε το πρώτο πανεπιστήμιο της Ουαλίας στα τέλη του προπερασμένου αιώνα.Κάστρα; Φυσικά και υπάρχουν στην περιοχή, όπως αυτό που φαίνεται πάνω αριστερά. Από το συγκεκριμένο βέβαια έχουν απομείνει δύο πέτρες όλες κι όλες, η μία.. δίπλα στην άλλη. Όμως και πάλι κάστρο θεωρείται. Επειδή ακριβώς είναι ερείπιο, το συγκεκριμένο μνημείο είναι 'ξέφραγο αμπέλι'. Περισσότερο με πάρκο μοιάζει, το οποίο ανεμοδέρνουν αλύπητα οι αγέρηδες του ωκεανού. Με πολύ ζόρι κρατούσα σταθερή τη φωτογραφική μηχανή. Ε ναι... και τον εαυτό μου στο έδαφος.


Τέλος, ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήτανε η παλίρροια, εξ αιτίας της οποίας η στάθμη της θάλασσας μεταβάλλεται δύο φορές τη μέρα, κατά 5μέτρα άνω-κάτω. Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω τα ίδια σημεία με τα νερά υψωμένα για του λόγου το αληθές. Αυτή η καημένη κατασκευή, ονόματι Royal Pier, έχει δεινοπαθήσει για παραπάνω από έναν αιώνα από τα χτύπηματα της θάλασσας. Έχει μικρομεγαλώσει και τούμπαλιν πολλές φορές. Για την ώρα κρατιέται με τη μορφή εστιατορίου στα 91μέτρα μήκος.


Αυτό ήταν το σύντομο οδοιπορικό στο Aberystwyth. Θ'ακολουθήσει ένα ακόμη, προς άλλη κατεύθυνση αυτήν τη φορά.

Τρίτη, 4 Απριλίου 2006

le what?

• Έρχεται η επι-φοίτηση σ'ένα φοιτητή να ιδρύσει ένα σύλλογο για τους διεθνείς φοιτητές του πανεπιστημίου όπου φοιτά. Και πώς ονομάζει έναν τέτοιο σύνδεσμο; Κάτι σε 'International Students' ε; Και όμως, αυτός δεν είναι αντιπροσωπευτικός τίτλος, διότι κάτι του λείπει. Το αλάτι... Τον μετονόμασε λοιπόν σε 'International Students & French', έπειτα από παράπονα που εξέφρασαν ορισμένοι αδικηθέντες.
(Και να φανταστείς πως το λεξικό αναφέρει τη λέξη διεθνής, ως απόδοση του γαλλικού όρου
international).
• - Η συγκάτοικός μου τελειώνει το διδακτορικό της.
- Τι θέμα έχει η έρευνά της;
- Ποτοποιία: ψάχνει να βρει τρόπο να βελτιώσει τη σύνθεση της μπύρας.
- :?
(Ονομάζεται Μιχαέλα και φυσικά είναι από την Αυστρία :)


• Μία μικροκαμωμένη κοπελίτσα παρουσιάζει το θέμα της έρευνάς της, η οποία είναι προσανατολισμένη στο κατά πόσο επιβλαβείς είναι ορισμένες χημικές ουσίες, με τις οποίες έχει φροντίσει να ποτίσει ως το μεδούλι ο άνθρωπος το περιβάλλον του. Για την έρευνά της χρειάζεται να προβεί σε εργαστηριακά πειράματα, τα οποία και εξηγεί επιγραμματικά. Αφού εμποτίσει μία σειρά από οργανισμούς με τις εν λόγω χημικές ουσίες και παρακολουθήσει την ανάπτυξή τους για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, μετά θα 'Sacrifice the rat.'. Η φράση βγήκε από το στόμα της έχοντας έναν απόλυτα φυσικό τόνο στη χροιά της φωνής της. Ούτε κόμπιασμα, ούτε σπασμός των χαρακτηριστικών του προσώπου, ούτε παίξιμο των ματιών, ούτε τίποτα. Πράξη ρουτίνας!
(Χαίρομαι που τα 'εργαστηριακά μου πειράματα' λαμβάνουν χώρα σε μία ταπεινή ψηφιακή πραγματικότητα :ουφ!)

• 'Rock School' καλείται μία reality-τύπου εκπομπή της βρετανικής τηλεόρασης, στην οποία ο Gene Simmons (ο Demon των KISS) προσπαθεί να διδάξει ένα τσούρμο σχολιαρόπαιδα την τέχνη του rock 'n' roll (ατελείωτα χασμουρητά, ατελείωτη ματαιότητα, απίστευτη βαρεμάρα και αχρωμία από το δαιμονάκο). Στην περυσινή προσπάθειά του, ασχολήθηκε με μία ομάδα εσώκλειστων κολεγιόπαιδων που σπουδάζουν κλασική μουσική
στο 'Christ's Hospital School'...

Σε μία από τις προωθητικές κινήσεις, προκειμένου να 'χτιστεί' το 'image' του συγκροτήματος, τα παιδάκια επισκέ
πτονται με τον κύριο καθηγητή τους ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Οι πρώτες κουβέντες που ανταλλάσσουν ο Gene Simmons και η παρουσιάστρια της εκπομπής είναι:

G.S. - Hello. (Απροκάλυπτα βαριεστημένα)
Παρουσ. - Hi ya! (Βλέποντας τα παιδάκια με τις μαύρες ποδιές - αλά Χάρι Πότερ - του σχολείου τους)
G.S. - Oh, you're such a beautiful woman! (Χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος)
Παρουσ. - Thank you very much. (Άντε να τελειώνουμε)
G.S. - It's a pity I'm gay. (Χούμορ)
Παρουσ. - Likewise! (:χιχι!)
(Το βραβείο για τα νιάνιαρα ήταν το άνοιγμα μίας συναυλίας των Motorhead :!)


• Κι εκεί που χαζεύεις ανέμελος το Rock School, γίνεται διακοπή για διαφημίσεις.
Carrefour? Όχι
Always? Τσουκ
Βόδαφον? O;yte
ΨΙΣΨΟ me to pardon.. CISCO? Hell yeah!
• Heather είναι το όνομά της, από την Ιρλανδία.
- Και με τι ασχολείσαι?
- Software engineer (Χαμογελάκι)
- (Όμοιο χαμογελάκι και νεύμα κατανόησης και συμπόνοιας) Πόσο καιρό εργάζεσαι;
- 15 έτη
- (Παλιά καραβάνα, εμείς ούτε έχουμε συλληφθεί ακόμη!) Σε ποια εταιρεία εργάζεσαι;
- Selex
- (Δεν την έχουν
ακουστά τ'αυτιά μου) Και τι ακριβώς κάνεις εκεί;
- Aircraft programming (Σα να είπε πατατάκια-xls-programming)
- :?!? (Κεραμίδα #1) Αλήθεια! Σε τι γλώσσα προγραμματισμού;
- ADA πριν, C(*hit) τώρα, ίσως και λίγη C++ στο μέλλον (
Αναστεναγμός)
- Γιατί, δεν είναι πολύ καλύτερα με τη C?
- Χάος. Ο compiler της ADA πιάνει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Στη C μπορεί να απελευθερώσεις κανά βλήμα αντί να πάρει μπρος η τουρμπίνα του αεροσκάφους (λέέέμε τώρα, χοντρά χοντρά) και να μην το καταλάβεις ότι έχεις κάνει τέτοια στραπατσάδα.
-
(Κεραμίδα #2) :ο (Τα μάτια εξακολουθούν να είναι γουρλωμένα και το στόμα να χάσκει μύγες.)
...
- Πώς αισθάνεσαι με αυτό που κάνεις; Δε νιώθεις πως έχεις τεράστια ευθύνη στα χέρια σου? Αν, ω μη γέννητω, πάει κάτι στραβά; Τι γίνεται τότε;
- Είχαμε μία περίπτωση κατασκευής ενός πυραύλου, ο οποίος υπό συγκεκριμένες συνθήκες έχανε την επαφή με το χειριστή του. Οπότε ανέκυψε το θέμα, τι πρέπει να γίνει αν προκύψει αυτή η κατάσταση. Abort or lock to target? Από τα 4 άτομα της επιτροπής, μόνο εγώ υποστήριξα το πρώτο. Οι υπόλοιποι είχαν την άποψη 'όποιον πάρει ο χάρος'. Εγώ δήλωσα και υπέγραψα ξεκάθαρα ότι διαφωνώ με τη διάθεση του συγκεκριμένου πυραυλικού οπλικού συστήματος προς πώληση και χρήση. "Επομένως για ό,τι συμβεί από 'κει και πέρα" είπα στον ανώτερό μου "την ευθύνη την έχεις εσύ και όχι εγώ".
- (Στέγαστρο Καλατράβα) :ο
(...:ο...)

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2006

Μ'αρέσει που κολλήσανε και 'ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ', πανάθεμά τους!

Ένα στα δύο είναι καλό σκορ πιστεύω. Από τα δύο πήλινα που μου στείλανε από Ελλάδα για μπουγιουρντί, μόνο το ένα ήρθε όντας ΕΝΑ κομμάτι. Το άλλο; Δε μοιάζει για πήλινη κούπα, αλλά περισσότερο για τη σπασμένη στάμνα της κυρά Γεωργίας...

Τώρα θα μου πεις όμως 'Τι σόι μπουγιουρντί θα φτιάξεις καημένη;' και θα 'χεις δίκιο! Με το δείγμα φέτας που πουλάνε εδώ (όχι με το κιλό, αλλά με τα 100gr, βέέέβαια); Ή με τις μεταλλαγμένες (ν)τομάτες παύλα ξύλα που κάθονται άγουρες άγουρες στα τελάρα των (άσχετο αλλά οι Thin Lizzy είναι θεοί, να δω πόόότε θα προχωρήσω στην κατάσχεση της δισκογραφία τους από κανά e-μαγαζάκι - ας είναι καλά το radio streaming, καθώς απολαμβάνω τον 1055 κάπου στο βάθος) ψυγείων;

Ο IBM μου πάντως ήρθε χωρίς εξωτερικά τραύματα. Θα του κάνω μία αξονική αύριο αν δε βαριέμαι, ν' αποκλείσω και την ύπαρξη εσωτερικών τραυμάτων. Τι άλλο; Η μούρη του Τεγόπουλου διαλύθηκε ελαφρώς, προς πηγούνι μεριά, ενώ οι φακές κίνησαν για μία τσάρκα προς τα εξωτερικά διαμερίσματα της κούτας. Αυτά.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2006

Αστακός με γούνα!

Προχθές διάβαζα για το συγκεκριμένο ζωντανό. Είναι αόμματο (eyeless) και μοιάζει σα σελινόριζα (...αν έχεις λίίίγη φαντασία) με χνουδωτές δαγκάνες (...αν έχεις μάτια)! Φαντάσου να πουλούσε η Βαρβάκειος Kiwa hirsuta και να έπρεπε ο ΕΦΕΤ να προχωρά σε ελέγχους για το πόσο φρέσκια είναι η γούνα του :!?!

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2006

Autopsy: Life and Death

Ήταν ένα συνηθισμένο βράδι στον ξενώνα, όπου πέρασα τις 2 πρώτες εβδομάδες μου στο Εδιμβούργο. Ήμαστε μαζεμένοι Αυστραλοί, Ουαλοί (δεν καταλάβαινα Χ****ό από τα όσα λέγανε), Βραζιλιάνοι, ε νομίζω οι Βιετναμέζοι είχαν ήδη φύγει την προηγούμενη ημέρα. Η τηλεόραση έδειχνε το Big Brother των διασημοτήτων με τον υπέρτατο Pete Burns ('You spin me right round, baby...') και η κουβέντα για τον μικρούλη γιο του ενός εκ των football-maniacs Ουαλών, που μόλις είχε υποβληθεί σε σοβαρή επέμβαση στη σπονδυλική του στήλη, είχε τον πρώτο λόγο. Ευτυχώς όλα πήγαν κατ'ευχήν στην πολύωρη εγχείρηση. Έτσι, ο μικρός μπόμπιρας, μόλις 2 ετών, θα μπορεί να περπατά σαν ένα υγειές παιδάκι, υποβασταζόμενο ωστόσο από τα σίδερα που εμφυτεύτηκαν στον κορμό του. Θέλετε παραπάνω λεπτομέρειες επ'αυτού; Π.χ. πώς εμφυτεύτηκαν τα σίδερα στο σωματάκι του παιδιού; Δε νομίζω κανείς από σας να πει 'Ναι!'. Όποιος όμως απαντήσει καταφατικά, ας μου γράψει δυο σειρές, ώστε να του στείλω σε DVD τα επεισόδεια της άνωθε (βλ. τίτλο) εκπομπής.
Πέρασε η ώρα, πήγε 23:00 και το πρόγραμμα της τοπικής κρατικής τηλεόρασης πέρασε στη βραδυνή ζώνη... ο νοών νοήτω. Αμ δε που νοήτω. Ξεκινά η εκπομπή 'Autopsy: Life and Death' και μία μαύρη οθόνη προειδοποιεί με ένα λευκό κείμενο ότι είναι στην κρίση του κάθε τηλεθεατή, για το αν θα παρακολουθήσει αυτό που θα ακολουθήσει. Ο Εσθονός της παρέας είχε ξαναδεί τη συγκεκριμένη εκπομπή και λέει πως πρόκειται για ένα ιατρικό show, στο οποίο κάνουν live νεκροψίες και το κοινό που βρίσκεται στο studio απαρτίζεται από γιατρούς και φοιτητές ιατρικής που πηγαίνουν για να μάθουν τις σχετικές πρακτικές και τα μυστικά αυτών.
'Ναι, καλά!' μονολογώ μειδιάζοντας και στρέφω την προσοχή μου στην οθόνη με τεντωμένα τ'αυτιά, μπας και καταλάβω τι λέει ο παρουσιαστής. Ποιος παρουσιαστής, ένας τύπος με μπλε φόρμα και λευκή ποδιά ήτανε.
Κουίζ: Η ποδιά παραπέμπει σε χασάπη, η μπλε φόρμα σε γιατρό, ο συνδυασμός και των δύο σε τι?
Εμφανίζονται γυμνοί άνδρες και γυναίκες προς μελέτη, έχοντας body painting τα ανθρώπινα εσωτερικά όργανα. Το μόνο hardcore μέχρι εδώ είναι η γύμνια των μοντέλων (μη φαντάζεστε κυρίες Καρεμπέ ή Αντζελίνες, δύο γυναίκες είχε η μία στα 30 και η άλλη στα 80-φεύγα). Φεύγουν τα μοντέλα και ο παρουσιαστής συνεχίζει τη διάλεξη.
Ε ρε και να σου μπαίνει στο πλάνο ο ψυχάκιας με το καπέλο. Πετάγεται ο Εσθονός και λέει με νόημα 'Να ο Γερμανός!' (Γερμανία -> Περίοδος 1933-45 -> The Angels of Death, σας λέει κάτι;). Στο κέντρο ο Γερμανός με το μαύρο καπελάκι και έρχονται οι βοηθοί τσουλώντας μπροστά του ένα φορείο με μία περίεργη κούκλα ξαπλωμένη επάνω. Ποια κούκλα κακομοίρη μου; Σε αυτό το σημείο αρχίζει να σχηματίζεται μία έκφραση ανησυχίας στο πρόσωπό μου, αφού προσπαθούσα να καταλάβω αν αυτό που έβλεπα ήταν κατασκευασμένο από πραγματικό πλαστικό ή από πραγματικούς κυτταρικούς ιστούς. Τελικώς, στην πραγματικότητα, επρόκειτο για ένα καλοδιατηρημένο σώμα ανδρός σε προχωρημένη ηλικία. Το μοναδικό σημείο που ήταν σκεπασμένο με έναν περίεργο τρόπο ήταν το πρόσωπό του. Λες και επί ένα 24-ωρο αράχνες ύφαιναν έναν ιστό, ίσα ίσα για να καλύψει το χαρακτηριστικά του προσώπου του.
Η συνέχεια λογοκρίνεται από τον εγκεφαλό μου, αλλά όχι και από τους ηθύνοντες του κρατικού καναλιού. Τι να πω για τα παρακάτω... με το που έπιασε το χασαπο-νυστέρι και άρχισε να κόβει το δέρμα από το πλευρό έως την κοιλιακή χώρα, άρχισαν να κάνουν διακοπές τα μάτια μου. Με μία επιμονή και προσοχή που έκοβε ο άτιμος! Σε κάποια φάση παιδεύτηκε αρκετά και είχε σκύψει ολόκληρος πάνω από το πτώμα. Δυσκολευόταν στο κόψιμο, αφού έπρεπε ν'αφήνει την κάμερα να καταγράφει καθαρά τη διαδικασία της κοπής. Μόλις τραβάει προς τα πάνω το καπάκι δέρματος που σχημάτισε και είδα το υγρό και τα όργανα να γυαλίζουν, ε ναι, πλέον πείστηκα εντελώς ότι πρόκειται για ex-live dude σε on-line necropsy. Ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι ο BlackHat δε φορούσε μάσκα. Τι στην ευχή μύριζε το πτώμα, λεβάντα; Συνέχεια δεν έχει, διότι έπειτα ο Dr. No μετακόμισε στην περιοχή του κεφαλιού και πιο συγκεκριμένα στον εγκέφαλο. Εγώ πάλι με τη σειρά μου μετακόμισα στο δωμάτιό μου.

Δε μπορώ να εξηγήσω σε τι καταστάση ήταν το μυαλό μου, βλέποντας αυτήν την εκπομπή. Δεν είναι ότι απλώς 'δεν χωρούσε τις εικόνες που έλαβε', δεν είναι μόνο το ότι 'σοκαρίστηκε'. Α π ο ρ ώ με το σκεπτικό και τη λογική της όλης της υπόθεσης, με την άνεση και τη φυσικότητα που η,
κρατική παρακαλώ, τηλεόραση μεταδίδει και η κοινή γνώμη παρακολουθεί. Τι στην ευχή νοοτροπία έχουν εδώ πέρα; Για πείτε μου, ποιος μπορεί να φανταστεί κάτι ανάλογο να μεταδίδεται από την ελληνική τηλεόραση;;;
Η ανάκληση των παραπάνω αναμνήσεων και η περιγραφή τους μου προκάλεσε κοιλιακή αναταραχή. Έχω και γεμάτο στομάχι... Δεν έχω ξαναπετύχει τη συγκεκριμένη εκπομπή. Εάν, όμως, μου ξαναδωθεί η ευκαιρία(???) να την παρακολουθήσω, θα φωνάξω τη Δ. να στρωθεί στον καναπέ του καθιστικού και την C. να με βοηθήσει να πάω μέχρι το δωμάτιό μου, όπου θα βγάλω τα κουβαδάκια μου από το ντουλάπι, για να παίξω. Γιατί η δική μου κράση, για νεκροψίες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2006

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2006

1 2 1 2 fou fou ... douleuei?