Παρασκευή, 19 Μαΐου 2006

Δουλειά δεν έχει ο κόσμος...

Γι'αυτό στο intranet του πανεπιστημίου κυκλοφορούν που και που κάτι τέτοια e-mail.


"Hi there, I am sorry for this intrusion but this is Another amazing fact to consider in our profession. Try to read this. I'm sure you can....very interesting.

if yuo cna raed tihs, yuo hvae a sgtrane mnid too

Cna yuo raed tihs? Olny 55% of plepoe can.

i cdnuolt blveiee taht I cluod aulaclty uesdnatnrd waht I was rdanieg.

The phaonmneal pweor of the hmuan mnid, aoccdrnig to rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it dseno't mtaetr in waht oerdr the ltteres in a wrod are, the olny iproamtnt tihng is taht the frsit and lsat ltteer be in the rghit pclae. The rset can be a taotl mses and you can sitll raed it whotuit a pboerlm. Tihs is bcuseae the human mnid deos not raed ervey lteter by istlef, but the wrod as a wlohe.

Azanmig huh? yaeh and I awlyas tghuhot slpeling was ipmorantt!

Jsoe"


Ο Jsoe είναι ένας Χιλιανός καθηγητής με τεράστια αδυναμία στις σοκολάτες.

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2006

Highlands, Scotland, UK

Όταν στις αρχές Απριλίου ξεκίνησα με το τρένο να κατηφορίζω για την Ουαλία, σκεφτόμουν 'Να μία ευκαιρία να δω την εξοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, να δω εικόνες από την επαρχία, την περιφέρεια της χώρας.'. Περίμενα να συναντήσω άπλετη φύση και όμορφα γραφικά χωριουδάκια. Αντ'αυτών συνάντησα άπειρα πρόβατα και άφθονα ασύχαστα προβατάκια. Όλα σκόρπια σε τεράστιες εκτάσεις πρασίνου, ζαβλακωμένα, όχι φυσικά από τον ήλιο, αλλά από τη συννεφιά και το πολύ χορτάρι. Μιλάμε για πολύ πρόβατο όμως.
Η φετινή Μεγάλη Παρασκευή μου ήταν μέσα στην πρωτοτυπία, κάτι που πραγματικά δε θα μπορούσα να φανταστώ ένα χρόνο πριν, όταν πάλευα με το τέρας της πτυχιακής μου. Διότι αντί για την περιφορά του επιταφίου, φέτος κίνησα για μία εκδρομή στα Highlands (έχε χάρη που ήρθαν επισκέψεις από Ελλάδα, αλλιώς ακόμη θα πήγαινα στην εκδρομή). Αυτό είναι, λοιπόν, το δεύτερο οδοιπορικό, μία βόλτα στα Highlands της Σκωτίας.



Η εκδρομή έγινε μ'ένα μίνι-λεωφορείο, στο οποίο φτάσαμε καθυστερημένα η Ε. κι εγώ, αφού τελικά το σημείο συνάντησης για την αναχώρηση ήταν αρκετά μακρύτερα απ'ότι υπολογίζαμε. Να το πω, ότι το μισό λεωφορείο μιλούσε ελληνικά; Όχι γιατί υπήρχαν πολλοί ελληνομαθείς, αλλά επειδή ήταν γεμάτο Έλληνες. Ο οδηγός μια φορά ήταν βέρος Σκωτσέζος ονόματι MacΚάτι και δεν είναι ο μπούλης επάνω δεξιά, αλλά ο δίμετρος κάτω αριστερά. Το bluetooth με το kilt και το γυαλί είναι απίθανος συνδυασμός. Ε;Εκτός από οδηγός, ο MacΚάτι ήταν ταυτόχρονα και ξεναγός. Καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής μιλούσε για την ιστορία της Σκωτίας και των διαφόρων σημείων απ'όπου περνούσαμε, με αργή και καθαρή ομιλία, ώστε να μην παθαίνει σοκ ο ξένος τουρίστας που νομίζει πως ξέρει να επικοινωνεί εις την αγγλικήν. Πολύ χουμορίστας και πάνω απ'όλα μέγας φίλος των Άγγλων, ήξερε χαρτί και καλαμάρι γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα από το παρελθόν της Σκωτίας. Κάτω δεξιά στη φωτογραφία είναι ένα μνημείο αφιερωμένο στους στρατιώτες που έλαβαν μέρος στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Commando Memorial), τοποθετημένο κάπου στο παράκεντρο του πουθενά. Σε ανάλογη τοποθεσία πετύχαμε και τον μπούλη με τα φτερά στο καπέλο, εντελώς μόνο του ξεχασμένο στα βουνά.



Η συγκεκριμένη διαδρομή που ακολουθήσαμε είναι κλισέ και με λίγο ψάξιμο βρίσκονται πολλοί ακόμη στο internet που έχουν φωτογραφίες από τους ίδιους σταθμούς. Φωτογραφίες από το ίδιο ζωντανό με την αλά Vidal Sassoon κόμη που ανήκει στη ράτσα βοοειδών Σκωτίας Hamish. Στις εδώ φωτογραφίες, φαίνονται δύο πορτρέτα του αγαθού τέρατος που καταβροχθίζει ένα καρότο και το εριουργείο (εργοστάσιο μάλλινων υφασμάτων γράφει το λεξικό μου !?!?) όπου ανήκει. Μπορεί να φτάσει τα 18 χρόνια ζωής, απορώ πώς βλέπει και τρώει, τρώει, τρώει.Η θέση μου στο λεωφορείο ήταν στη γαλαρία και πιο συγκεκριμένα είχα δύο Ιάπωνες εξ αριστερών και δύο Ελληνίδες εκ δεξιών. Αυτό συνεπάγεται ελλιπή πρόσβαση στα παράθυρα, πράγμα το οποίο με τη σειρά του συνεπάγεται αδυναμία λήψης φωτογραφιών των θεϊκών τοπίων που προσπερνούσαμε. Επιβάλλεται μία δεύτερη επίσκεψη σε αυτές τις περιοχές με ιδιωτικό αυτοκίνητο, για να σταματάμε όπου και όποτε θέλουμε. Υπάρχουν φοβερές τοποθεσίες, από κάστρα μέσα σε δάση γαρνιρισμένα με λίγη ομίχλη, έως λίμνες-καθρέφτες χωρίς ίχνος ανθρώπινης παρέμβασης (βλ. μπετόν αρμέ, χωματερές και καντίνες).



Φυσικά, η ατραξιόν της εκδρομής δεν είναι άλλη από την περίφημη λίμνη Ness ή Loch Ness, όπου κατοικεί ένα άλλο τέρας, σύμφωνα με τα λεγόμενα φαντασιόπληκτων ή τρομερά τυχερών ατόμων που έχουν δει με τη μύτη ή τα μάτια τους τη Nessie. Παρεπιπτόντως, επάνω αριστερά απεικονίζεται η σημαία της Σκωτίας, η οποία θεωρείται από τις πιο παλιές σημαίες-εθνόσημα που επιβιώνουν έως σήμερα παγκοσμίως. Λέγεται ότι πρωτοεμφανίστηκε γύρω στον 9ο?, 12ο? αιώνα και απεικονίζει το σταυρό του Αγίου Ανδρέα (πολιούχου των Σκωτσέζων) με λευκό χρώμα επάνω σε μπλε φόντο που συμβολίζει τον ουρανό.Στις ακτές της λίμνης Ness είναι χτισμένο το κάστρο Urquhart, το οποίο είδα μόνο από μακριά. Την ώρα που θα ξόδευα στο κάστρο την πρόσθεσα στο ταξιδάκι που κάναμε με μία βάρκα κατά μήκος της λίμνης. Όχι όμως κατά το πλήρες μήκος της λίμνης, γιατί θα νυχτώναμε. Η Loch Ness είναι η πιο μεγάλη λίμνη της Σκωτίας σε όγκο νερού και έχει ένα μακρόστενο σχήμα, φτάνοντας τα 40km κοντά. Ευχαριστώ τον καιρό που, ενώ συνήθως βρέχει και έχει ομίχλη στα Highlands, όταν ταξιδέψαμε εμείς είχε ήλιο σχεδόν όλη την ημέρα και πολύ καλή θερμοκρασία (υψηλότερη κι από αυτή του Εδιμβούργου ! που βρίσκεται νοτιότερα). Να 'ναι καλά η θεωρία του χάους.


Δε γίνεται να κλείσω δίχως να μεταφέρω δυο-τρεις ατάκες από τα λεγόμενα του οδηγού. Το αγαπημένο του θέμα συζήτησης, μετά από οτιδήποτε αφορά τη Σκωτία, είναι τα ανέκδοτα για τους Άγγλους:

- Περνάμε έξω από ένα πάρκο το οποίο φιλοξενεί διαφόρων ειδών άγρια και επικίνδυνα ζώα. Οι επισκέπτες πληρώνουν ένα σχετικά ακριβό εισιτήριο και εισέρχονται στο πάρκο με το αυτοκίνητό τους. Οι οδηγίες που τους δίνονται είναι να έχουν τα παράθυρα κλειστά και να μην κατεβούν από το αυτοκίνητο, διότι κινδυνεύουν. Ο MacΚάτι συμπληρώνει πως 'Η είσοδος όμως είναι δωρεάν για οποιονδήποτε Άγγλο θελήσει να κάνει μία βόλτα στο πάρκο με το ποδήλατό του.'.

- Σε κάποια άλλη στιγμή ξεκινάει ένα ακόμη ευθυμολόγημα, στο οποίο ο Θεός και οι Σκωτσέζοι έχουν μία κουβεντούλα σχετικά με το τι σκοπεύει να δώσει ο πρώτος στους δεύτερους. Και ξεκινά ο Θεός λέγοντας για την υπέροχη φύση, τα γάργαρα νερά, τους φυσικούς πόρους (άφθονο πετρέλαιο και φυσικό αέριο), μπλα, μπλα, μπλα. Οι Σκωτσέζοι μένουν έκθαμβοι και ευχαριστούν το Θεό για τα τόσα καλά με τα οποία τους προίκισε. Ο Θεός, όμως, τους λέει 'Μη βιάζεστε. Δεν ακούσατε ακόμη ποιους θα σας δώσω για γείτονες.'.

- 'Πολλοί με ρωτούν τι φορούν οι Σκωτσέζοι κάτω από το kilt. (.....παύση.....) Socks and shoes.'

- 'Η Σκωτία είναι αρκετά αραιοκατοικημένη. Έχει πληθυσμό περίπου 5 εκατομμυρίων ανθρώπων και 10 εκατομμυρίων προβάτων.' (καμπανάκι.. συννεφάκι.. εικόνες από προηγούμενο ταξίδι.. αααααααααα) 'Δηλαδή αντιστοιχούν 2 πρόβατα σε κάθε Σκωτσέζο. Τρώμε πολύ αρνίσιο κρέας. Ή μάλλον δεν τρώμε αρκετό αρνίσιο κρέας, γι'αυτό μας περισσεύουν.'

- Το εθνικό φυτό (?) - εδώ πέρα έχουν και από ένα εθνικό φυτό-έμβλημα, κόκκινο τριαντάφυλλο για την Αγγλία, τριφύλλι για την Ιρλανδία, πράσο-ασφόδελος για την Ουαλία - της Σκωτίας είναι το γαϊδουράγκαθο. Γιατί; Οι Άγγλοι δε συνήθιζαν να φορούν παπούτσια. Έτσι σε μία μάχη που είχαν με τους Σκωτσέζους, παρ'ότι ήταν υπεράριθμοι σε σύγκριση με τους τελευταίους, έπεσαν επάνω σε γαϊδουράγκαθα και τράπηκαν σε φυγή.