Δευτέρα, 15 Μαΐου 2006

Highlands, Scotland, UK

Όταν στις αρχές Απριλίου ξεκίνησα με το τρένο να κατηφορίζω για την Ουαλία, σκεφτόμουν 'Να μία ευκαιρία να δω την εξοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, να δω εικόνες από την επαρχία, την περιφέρεια της χώρας.'. Περίμενα να συναντήσω άπλετη φύση και όμορφα γραφικά χωριουδάκια. Αντ'αυτών συνάντησα άπειρα πρόβατα και άφθονα ασύχαστα προβατάκια. Όλα σκόρπια σε τεράστιες εκτάσεις πρασίνου, ζαβλακωμένα, όχι φυσικά από τον ήλιο, αλλά από τη συννεφιά και το πολύ χορτάρι. Μιλάμε για πολύ πρόβατο όμως.
Η φετινή Μεγάλη Παρασκευή μου ήταν μέσα στην πρωτοτυπία, κάτι που πραγματικά δε θα μπορούσα να φανταστώ ένα χρόνο πριν, όταν πάλευα με το τέρας της πτυχιακής μου. Διότι αντί για την περιφορά του επιταφίου, φέτος κίνησα για μία εκδρομή στα Highlands (έχε χάρη που ήρθαν επισκέψεις από Ελλάδα, αλλιώς ακόμη θα πήγαινα στην εκδρομή). Αυτό είναι, λοιπόν, το δεύτερο οδοιπορικό, μία βόλτα στα Highlands της Σκωτίας.



Η εκδρομή έγινε μ'ένα μίνι-λεωφορείο, στο οποίο φτάσαμε καθυστερημένα η Ε. κι εγώ, αφού τελικά το σημείο συνάντησης για την αναχώρηση ήταν αρκετά μακρύτερα απ'ότι υπολογίζαμε. Να το πω, ότι το μισό λεωφορείο μιλούσε ελληνικά; Όχι γιατί υπήρχαν πολλοί ελληνομαθείς, αλλά επειδή ήταν γεμάτο Έλληνες. Ο οδηγός μια φορά ήταν βέρος Σκωτσέζος ονόματι MacΚάτι και δεν είναι ο μπούλης επάνω δεξιά, αλλά ο δίμετρος κάτω αριστερά. Το bluetooth με το kilt και το γυαλί είναι απίθανος συνδυασμός. Ε;Εκτός από οδηγός, ο MacΚάτι ήταν ταυτόχρονα και ξεναγός. Καθ'όλη τη διάρκεια της διαδρομής μιλούσε για την ιστορία της Σκωτίας και των διαφόρων σημείων απ'όπου περνούσαμε, με αργή και καθαρή ομιλία, ώστε να μην παθαίνει σοκ ο ξένος τουρίστας που νομίζει πως ξέρει να επικοινωνεί εις την αγγλικήν. Πολύ χουμορίστας και πάνω απ'όλα μέγας φίλος των Άγγλων, ήξερε χαρτί και καλαμάρι γεγονότα, πρόσωπα και πράγματα από το παρελθόν της Σκωτίας. Κάτω δεξιά στη φωτογραφία είναι ένα μνημείο αφιερωμένο στους στρατιώτες που έλαβαν μέρος στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Commando Memorial), τοποθετημένο κάπου στο παράκεντρο του πουθενά. Σε ανάλογη τοποθεσία πετύχαμε και τον μπούλη με τα φτερά στο καπέλο, εντελώς μόνο του ξεχασμένο στα βουνά.



Η συγκεκριμένη διαδρομή που ακολουθήσαμε είναι κλισέ και με λίγο ψάξιμο βρίσκονται πολλοί ακόμη στο internet που έχουν φωτογραφίες από τους ίδιους σταθμούς. Φωτογραφίες από το ίδιο ζωντανό με την αλά Vidal Sassoon κόμη που ανήκει στη ράτσα βοοειδών Σκωτίας Hamish. Στις εδώ φωτογραφίες, φαίνονται δύο πορτρέτα του αγαθού τέρατος που καταβροχθίζει ένα καρότο και το εριουργείο (εργοστάσιο μάλλινων υφασμάτων γράφει το λεξικό μου !?!?) όπου ανήκει. Μπορεί να φτάσει τα 18 χρόνια ζωής, απορώ πώς βλέπει και τρώει, τρώει, τρώει.Η θέση μου στο λεωφορείο ήταν στη γαλαρία και πιο συγκεκριμένα είχα δύο Ιάπωνες εξ αριστερών και δύο Ελληνίδες εκ δεξιών. Αυτό συνεπάγεται ελλιπή πρόσβαση στα παράθυρα, πράγμα το οποίο με τη σειρά του συνεπάγεται αδυναμία λήψης φωτογραφιών των θεϊκών τοπίων που προσπερνούσαμε. Επιβάλλεται μία δεύτερη επίσκεψη σε αυτές τις περιοχές με ιδιωτικό αυτοκίνητο, για να σταματάμε όπου και όποτε θέλουμε. Υπάρχουν φοβερές τοποθεσίες, από κάστρα μέσα σε δάση γαρνιρισμένα με λίγη ομίχλη, έως λίμνες-καθρέφτες χωρίς ίχνος ανθρώπινης παρέμβασης (βλ. μπετόν αρμέ, χωματερές και καντίνες).



Φυσικά, η ατραξιόν της εκδρομής δεν είναι άλλη από την περίφημη λίμνη Ness ή Loch Ness, όπου κατοικεί ένα άλλο τέρας, σύμφωνα με τα λεγόμενα φαντασιόπληκτων ή τρομερά τυχερών ατόμων που έχουν δει με τη μύτη ή τα μάτια τους τη Nessie. Παρεπιπτόντως, επάνω αριστερά απεικονίζεται η σημαία της Σκωτίας, η οποία θεωρείται από τις πιο παλιές σημαίες-εθνόσημα που επιβιώνουν έως σήμερα παγκοσμίως. Λέγεται ότι πρωτοεμφανίστηκε γύρω στον 9ο?, 12ο? αιώνα και απεικονίζει το σταυρό του Αγίου Ανδρέα (πολιούχου των Σκωτσέζων) με λευκό χρώμα επάνω σε μπλε φόντο που συμβολίζει τον ουρανό.Στις ακτές της λίμνης Ness είναι χτισμένο το κάστρο Urquhart, το οποίο είδα μόνο από μακριά. Την ώρα που θα ξόδευα στο κάστρο την πρόσθεσα στο ταξιδάκι που κάναμε με μία βάρκα κατά μήκος της λίμνης. Όχι όμως κατά το πλήρες μήκος της λίμνης, γιατί θα νυχτώναμε. Η Loch Ness είναι η πιο μεγάλη λίμνη της Σκωτίας σε όγκο νερού και έχει ένα μακρόστενο σχήμα, φτάνοντας τα 40km κοντά. Ευχαριστώ τον καιρό που, ενώ συνήθως βρέχει και έχει ομίχλη στα Highlands, όταν ταξιδέψαμε εμείς είχε ήλιο σχεδόν όλη την ημέρα και πολύ καλή θερμοκρασία (υψηλότερη κι από αυτή του Εδιμβούργου ! που βρίσκεται νοτιότερα). Να 'ναι καλά η θεωρία του χάους.


Δε γίνεται να κλείσω δίχως να μεταφέρω δυο-τρεις ατάκες από τα λεγόμενα του οδηγού. Το αγαπημένο του θέμα συζήτησης, μετά από οτιδήποτε αφορά τη Σκωτία, είναι τα ανέκδοτα για τους Άγγλους:

- Περνάμε έξω από ένα πάρκο το οποίο φιλοξενεί διαφόρων ειδών άγρια και επικίνδυνα ζώα. Οι επισκέπτες πληρώνουν ένα σχετικά ακριβό εισιτήριο και εισέρχονται στο πάρκο με το αυτοκίνητό τους. Οι οδηγίες που τους δίνονται είναι να έχουν τα παράθυρα κλειστά και να μην κατεβούν από το αυτοκίνητο, διότι κινδυνεύουν. Ο MacΚάτι συμπληρώνει πως 'Η είσοδος όμως είναι δωρεάν για οποιονδήποτε Άγγλο θελήσει να κάνει μία βόλτα στο πάρκο με το ποδήλατό του.'.

- Σε κάποια άλλη στιγμή ξεκινάει ένα ακόμη ευθυμολόγημα, στο οποίο ο Θεός και οι Σκωτσέζοι έχουν μία κουβεντούλα σχετικά με το τι σκοπεύει να δώσει ο πρώτος στους δεύτερους. Και ξεκινά ο Θεός λέγοντας για την υπέροχη φύση, τα γάργαρα νερά, τους φυσικούς πόρους (άφθονο πετρέλαιο και φυσικό αέριο), μπλα, μπλα, μπλα. Οι Σκωτσέζοι μένουν έκθαμβοι και ευχαριστούν το Θεό για τα τόσα καλά με τα οποία τους προίκισε. Ο Θεός, όμως, τους λέει 'Μη βιάζεστε. Δεν ακούσατε ακόμη ποιους θα σας δώσω για γείτονες.'.

- 'Πολλοί με ρωτούν τι φορούν οι Σκωτσέζοι κάτω από το kilt. (.....παύση.....) Socks and shoes.'

- 'Η Σκωτία είναι αρκετά αραιοκατοικημένη. Έχει πληθυσμό περίπου 5 εκατομμυρίων ανθρώπων και 10 εκατομμυρίων προβάτων.' (καμπανάκι.. συννεφάκι.. εικόνες από προηγούμενο ταξίδι.. αααααααααα) 'Δηλαδή αντιστοιχούν 2 πρόβατα σε κάθε Σκωτσέζο. Τρώμε πολύ αρνίσιο κρέας. Ή μάλλον δεν τρώμε αρκετό αρνίσιο κρέας, γι'αυτό μας περισσεύουν.'

- Το εθνικό φυτό (?) - εδώ πέρα έχουν και από ένα εθνικό φυτό-έμβλημα, κόκκινο τριαντάφυλλο για την Αγγλία, τριφύλλι για την Ιρλανδία, πράσο-ασφόδελος για την Ουαλία - της Σκωτίας είναι το γαϊδουράγκαθο. Γιατί; Οι Άγγλοι δε συνήθιζαν να φορούν παπούτσια. Έτσι σε μία μάχη που είχαν με τους Σκωτσέζους, παρ'ότι ήταν υπεράριθμοι σε σύγκριση με τους τελευταίους, έπεσαν επάνω σε γαϊδουράγκαθα και τράπηκαν σε φυγή.

4 σχόλια:

Fantus The Firedragon είπε...

της Σκωτίας είναι το γαϊδουράγκαθο ααα ώστε γι' αυτό έδωσε γαϊδουράγκαθο το κοριτσάκι στον Mel Gibson στο Braveheart... Ρε τι μαθαίνει κανείς...Άντε περιμένουμε και άλλες φώτος!!!

ka8y είπε...

Είχα μια τραυματική εμπειρία σε ένα hostel στην Εσθονία με ένα σκοτσέζο, ο οποίος καθότανε στο πάνω κρεββάτι ενω μπήκαμε στο δωμάτιο με την συγκάτοικό μου.. Λόγω socks & shoes κάτι άλλο ξεπρόβαλε κάτω απο το kilt...Και καθότανε και μας έπιασε την κουβέντα.. και μεις χαμηλοβλεπούσες :-p

dtsomp είπε...

Α ρε γκρικ φουστανέλα για πάντα... :D

pixie είπε...

@fantus: Χαίρομαι που λύνω τις απορίες σου fantus. Μα καλά αυτό σου έμεινε από το Braveheart; Αλλά τι ρωτάω; Αφού είναι η αγαπημένη σου ταινία, ξέρεις κάθε καρέ και σεμεδάκι της απ'έξω κι ανακατωτά :)!

@ka8y: Ομοιοπαθής, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν είμαι και το απεύχομαι να βρεθώ σε μία ανάλογη καθ'όλα άβολα κατάσταση. Η πιο πιθανή μου αντίδραση θα είναι ή να πάρω δρόμο ή ν'αρχίσω να μοιράζω μποξεράκια.

@dtsomp: Η κάθε μία έχει τη δική της χάρη και τα δικά της αξεσουάρ. Ευτυχώς η φουστανέλα του Εύζωνα συνοδεύεται από χοντρό μάλλινο καλτσόν (αν λεγόντουσαν κάλσες, θα έγραφα καλσόν) και δεν έχουμε ατυχή θεάματα. Σκέψου λέει τα παραδοσιακά χορευτικά δρώμενα τύπου 'Πώς το τρίβουν το πιπέρι' να γινόντουσαν με τη σκωτσέζικη ενδυμασία. Μηνύσεις που θα έριχνε η Μαγουλά επικαλούμενη προσβολή της δημοσίας και θρησκευτικής αιδούς...