Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2006

Η άλλη γιαγιά

Κι αφού φύγανε οι βιολογικές γιαγιάδες, ας αφηγηθούμε την ιστορία μιας άλλης γιαγιάς.

Στο συγκρότημα διαμερισμάτων - η λέξη πολυκατοικία δεν πολυ-ταιριάζει, αφού η συνήθης εικόνα που δηλώνει, αυτή του κτιρίου με τους πολλαπλούς ορόφους ΚΑΙ τα μπαλκόνια, δεεεν... 'apply' στην προκειμένη περίπτωση - όπου διαμένω αυτό το τέρμινο, οι περισσότεροι από τους γείτονες είναι άτομα νεαρά. Ωστόσο, στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς κάτω από αυτό που νοικιάζω, μετά από κανά δίμηνο αφ'ότου μετακόμισα, έμαθα ότι κατοικεί μία κυρία προχωρημένης ηλικίας.

Έτυχε κανά δυο φορές να συναντήσω την κυρία αυτή στη γειτονιά, πάντοτε κουβαλώντας σακούλες στα χέρια της με τα καθημερινά ψώνια. Η μετακίνησή της ήταν βασανιστικά αργή και γινόταν χάρη σ'ένα μεταλλικό πι (το στήριγμα περπατήματος που δεσμεύει και τα δύο χέρια). Παρ'όλη τη δύσκολη κατάστασή της, δεν είδα ποτέ κάποιον άνθρωπο να βρίσκεται δίπλα της. Επειδή ακριβώς δε διέθετε την πολυτέλεια της ελεύθερης κίνησης, σπάνια έβγαινε από το σπίτι της και φυσικά δεν απαντούσε στα χτυπήματα της εξώπορτας, όσο κι αν επιμέναμε με τη συγκάτοικό μου στις αρχές, όταν είχαμε πάρει σβάρνα τα διαμερίσματα για να μοιράσουμε προφορικές προσκλήσεις.

Το κτίριο που φιλοξενεί το διαμέρισμα όπου κατοικώ είναι αρκετά παλιό, διατηρητέο θα έλεγα (Ε ποτέ! Στο Εδιμβούργο; Η πόλη με τα χίλια διατηρητέα, απ'έξω αρχαία, από μέσα παν-ωραίαίαία...). Το εσωτερικό του διαμερίσματός μου είναι ανακαινισμένο (για καλή μου τύχη), το κοινόχρηστο εσωτερικό του κτιρίου (ήτοι σκάλα) είναι καταγώγιο σκέτο. Συνεπώς αποτελεί φυσικότατη κίνηση, κάποιος ν'αφήσει στη σκάλα τις μαύρες σακούλες σκουπιδιών του αδέσποτες, με τα ζουμιά να τρέχουν σα γάργαρο νεράκι ή ν'αφήσει το γάργαρο νεράκι του μη αδέσποτου σκύλου του να δημιουργήσει μία τεχνητή λιμνούλα τύπου Μαραθώνα, η οποία μετά από κανά διήμερο όντως εξατμίζεται.

Αν και βρώμικος, ο χώρος της σκάλας δεν είχε ποτέ έντονες δυσάρεστες οσμές. Στις αρχές Ιουλίου όμως, μία περίεργη μυρωδιά έκανε την εμφάνισή της. Με το πέρασμα των ημερών αντί να υποχωρεί, αυτή η αποκρουστική μυρωδιά γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε σκουπιδότοπο έχω βρεθεί - η μυρωδιά δεν προερχόταν από σκουπίδια. Σε δημόσιες τουαλέτες έχω βρεθεί (ροκγουέιβ ολέι) - η μυρωδιά δεν οφειλόταν σε οργανικά απόβλητα. Σε ανοιχτό τάφο κοντά, να πω την αλήθεια, δεν έχω σταθεί. Η αστυνομία που παραβίασε την πόρτα του διαμερίσματος της κυρίας Inglish, είπε ότι πιθανότατα απεβίωσε
το Μάιο. Μία ματιά στα παράθυρα του κάτω ορόφου μπορούσε να δει τα πετούμενα που είχαν σύναξη, κάποια από τα οποία ανέβαιναν και στον επάνω όροφο (κι εγώ αναρωτιώμουν "Γιατί τόσες μύγες ξαφνικά; Μα καλοκαίρι έχουμε.", καλά...).

Πόσοι άνθρωποι σε μεγάλη ηλικία μένουν μόνοι τους. Θυμάμαι μία εκπομπή που είχα παρακολουθήσει κάποτε. Μία γιατρός είχε μεταμφιεστεί σε γιαγιούλα και είχε ριχτεί στα πεζοδρόμια πολυάσχολων δρόμων, ώστε να μελετήσει τη συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι. Το τι σκούντημα και βρίσιμο δέχτηκε... Είμαι 30 ετών. Βιάζομαι να φτάσω στο γραφείο, όπου με περιμένει κατεπείγον ραντεβού. Είμαι 13 ετών. Μόλις σχόλασα και πάω να τα κοπανήσω στου κολλητού μου, που έχει ελεύθερο το σπίτι. Έχει δουλειές ο κόσμος, δεν αντιλέγω. Αλλά ένα "Χαίρετε", ένα κράτημα της πόρτας στην τράπεζα για δυο δευτερόλεπτα παραπάνω, ένα τηλεφώνημα στο χωριό, δε νομίζω ότι βλάπτουν την υγεία μας· την αδιαφορία και την
αναισθησία μας ίσως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: