Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2006

Ανεμοπλοΐα

Τριάντα χιλιόμετρα βόρεια του Εδιμβούργου βρίσκεται ένα από τα αεροδρόμια του Scottish Gliding Centre. Η γύρω περιοχή είναι βαλτώδης και φιλοξενεί μία λιμνούλα ονόματι Loch Leven, η οποία με τη σειρά της φιλοξενεί πέστροφες - αγαπημένο γεύμα των κορμοράνων. Το κάστρο της περιοχής (σιγά μη δεν είχε), γνωστό ως Lochleven Castle, απετέλεσε το χώρο φυλάκισης της Βασίλισσας των Σκώτων Μαρίας, το 1567.


Το αεροδρόμιο Portmoak είναι μία καθ'όλα ήσυχη τοποθεσία, παρ'ότι φιλοξενεί αεροσκάφη που απογειώνονται και προσγειώνονται με ρυθμό της τάξεως 'τρεις την ώρα'. Η πίσσα του αεροδρομίου έχει ένα περίεργο πρασινωπό χρώμα, ενώ όσα από τα αεροσκάφη δεν έχουν απλωμένα τα φτερά τους στο πάρκινγκ, αναπαύονται στα τρεϊλερ-ο-σπιτάκια τους.


Επειδή, για καλή μας τύχη, τα αεροσκάφη των εκπαιδευτών ήταν και τα δύο συσκευασμένα, χρειάστηκε να τα ξετυλίξουμε και να προχωρήσουμε στη συναρμολόγησή τους. Το λευκό αεροσκάφος της εικόνας αριστερά είναι 25 ετών κι έχει περάσει από Γαλλία, Ισπανία, ενώ τον τελευταίο καιρό ίπταται στους αιθέρες του Ηνωμένου Βασιλείου. Προσφάτως πέρασε στην κυριότητα του σκωτσέζικου αεροπλοϊκού στόλου, έπειτα από καταβολή αντιτίμου ύψους ₤31.000 (περίπου 46.300€).

Έχω να κ
αταθέσω ότι τα φτερά του είναι ασήκωτα. Συν το γεγονός ότι προσωπικά θα ήμουν από τις χειρότερες (μην πω η χειρότερη και θεωρηθώ απόλυτη) υποψήφιες αθλήτριες για την ομάδα του Χρήστου Ιακώβου... μου βγήκε η μέση νοκ-άουτ.



Μετά το ASK21, σειρά είχε ο Snoopy, το μικρό κιτρινοκόκκινο μονοθέσιο ανεμόπτερο, τη συναρμολόγηση του οποίου... παρακολούθησα από μακριά. Όχι για κανένα άλλο λόγο, τακτοποιούσα τα αλεξίπτωτα, τις λιλά τσαντούλες, που προς στιγμήν νόμιζα ότι είναι φορτωμένες με πέτρες.

Τα ανεμόπτερα, λοιπόν, είναι μικρά μονοθέσια ή διθέσια αεροσκάφη, τα οποία δε φέρουν κινητήρα. Η δυνατότητα πτήσης τους οφείλεται καθαρά στον τρόπο της σχηματικής τους κατασκευής. Ενώ η απογείωσή τους πραγματοποιείται με τη βοήθεια ενός καρουλιού που βρίσκεται στο τέρμα του διαδρόμου απογείωσης και τυλίγει με μεγάλη ταχύτητα ένα καλώδιο, που είναι γαντζωμένο στο κάτω μέρος του ανεμοπτέρου (περίπτωση ανάλογη του χαρταετού).

Το πιλοτάρισμα ενός ανεμοπτέρου γίνεται μέσω ενός μοχλού, ο οποίος ρυθμίζει τη θέση του πίσω τμήματος των φτερών. Έτσι, το ανεμόπτερο αλλάζει κατεύθυνση, αλλά και ταχύτητα, η οποία μένει ανεπηρέαστη από τα όποια ανεμο-ρεύματα κυκλοφορούν εκεί απάνω. Η μέγιστη ταχύτητα που αναπτύσσουν αυτού του είδους τα αεροσκάφη είναι 185-280km/h (100-150κόμβοι), έως και 370km/h (200κόμβοι) για τ'ακροβατικά (αν δοκιμάσουν τέτοιο όριο τα συμβατικά ανεμόπτερα, αυξάνουν σημαντικά τις βεβαιότητες να μοιάσουν με ηττημένο πασχαλινό αυγό).



Για μία ακόμη φορά, όπως είχε συμβεί και στην ανηφορική μου εκδρομή προς τα Highlands, η ομίχλη και τα ενοχλητικά χαμηλά συννεφάκια δε γυρόφερναν την ατμόσφαιρα, την ημέρα που ξαμολύθηκα για τα φωτογραφικά της πορτρέτα. Η πτήση διήρκησε μισή ώρα, ενώ με άφησε με την εντύπωση πως είχα δεν είχα πέντε λεπτά στον αέρα. Άντε δέκα. Εννοείται πως δεν ήμουν μόνη στο ανεμόπτερο. (Σημ.: Οι συνοδοί που φορτώνονται τουρίστες, συνήθως αράζουν στις πίσω θέσεις, για να μη λουστούν τυχόν γαστρικά υγρά από τους αμαθείς.)

Η πτήση μας έπιασε ταχύτητα 75-90km/h (40-50κόμβων) και ανεβήκαμε σε ύψος 460m (1500ποδιών). Ο εκπαιδευτής που με συνόδεψε, έχει ρεκόρ ύψους 5,6km (18.500πόδια) (έτσι εξηγούνται οι κουβέρτες και οι μάσκες οξυγόνου που είδα στο Snoopy) κ
αι ρεκόρ διάρκειας πτήσης 'χτυπάω κάρτα και μία ώρα υπερωρία' (9ώρες) (ένα τουλάχιστον τάπερ με ντολμαδάκια το χρειάζεσαι). Όσο για το παγκόσμιο ρεκόρ ύψους χωρίς κινητήρα, είναι περίπου 15,5km από δύο τύπους που ξέφυγαν στη στρατόσφαιρα.

Τελειώνοντας, ας περιγράψω τις εντυπώσεις μου από την πτήση. Αφού 'μπαινά
κης' οι οδηγίες και 'ζουρλομανδία' το αλεξίπτωτο μαζί με τις ζώνες του καθίσματος, κλείνει το σκέπασμα της ατράκτου και αρχίζει το τράβηγμα προς τους άνω ορόφους.

Προσωπικά, θεώρησα την άνοδο ως την καλύτερη στιγμή της όλης δια
δικασίας. Διότι νιώθεις την ταχύτητα. Μετά τις πρώτες ματιές αφ'υψηλού και τη φωτο-χαρτο-γράφηση του τοπίου, βαρέθηκα. Σημαντικό ρόλο στη βαρεμάρα μου έπαιξαν οι ατέρμονοι κύκλοι που φέρναμε διαρκώς πάνω από τη λίμνη και το διπλανό λόφο, αφού η πτήση ήταν δοκιμαστική. Δε σκοπεύαμε να οργώσουμε τον ουρανό της Σκωτίας.

Για λίγα νανοδευρόλεπτα (προς κατοπινή ευζωία του εκπαιδευτή) ο έλεγχος του αεροσκάφους πέρασε στα χέρια μου. Μία τάση για ναυτία μπορώ να πω ότι μου ήρθε τη στιγμή που, για λόγους επιβράδυνσης, αυξάναμε ύψος. Ο εγκέφαλός μου δεν το καλωσόρισε το συγκεκριμένο προκληθέν αίσθημα. Κατά τ'άλλα, ενδιαφέρον είχε η προσέγγιση του λόφου αφού, πέρα από το χαιρετισμό των αιγοπροβάτων, καταλάβαινα καλύτερα το μέγεθος της ταχύτητας που είχαμε, βλέποντας τα βράχια να περνούν σύρριζα από δίπλα μου ή τέλος πάντων το ανάποδο.
Μακρινάρι μου προέκυψε το αφιέρωμα στην ανεμοπλοΐα. Ας όψονται οι πολλές φωτογραφίες. Μία φορά τη ζωή (κατά το 'μία φορά το μήνα') τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Απο 'κει πέρα, η συλλογή ωρών πτήσης αφορά όσους αποφανθούν ότι αυτό είναι το χόμπι των ονείρων τους.

Καλές (χαμηλές) πτήσεις!

1 σχόλιο:

dtsomp είπε...

Ζηλεύω απίστευτα!