Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

Rodrigo y Gabriella

Rodrigo y Gabriela είναι ένα δίδυμο που ανεβαίνει στη σκηνή έχοντας παρέα μόνο δύο ακουστικές κιθάρες. Η Gabriela αναλαμβάνει το τιμόνι στο percussion, ο Rodrigo στη μελωδία, ενώ και οι δυο τους είναι φουλ speed-άκηδες (κατά το ψυχ-άκηδες).

Οι μουσικές τους επιρροές θρασίζουν κατά κύριο λόγο - όχι αυτό με το θράσος, το άλλο με το bay area (σλέιερ, τέσταμεντ*, μέγκαντεθ, όβερκιλ, το St. Anger θέλει πολλές ακροάσεις για να το πιάσει το αυτί λέμε... ήμαρτον, σχωράτε με, έπεσα στο βούρκο πάλι) - και πώς να μην, αφού ξεκίνησαν από μία μεξικάνικη thrash παρέα. Αφού είδαν ότι δεν έβλεπαν φως, έκαναν κίνηση ματ και μετοίκησαν έναν ωκεανό παραπέρα, στη μαμά Ιρλανδία που ξέρει τι γεννάει, βλέπε ουίσκια ιν δε τζαρ, youtu, θαξημερώσουμεανσυνεχίσουμε...

Το δίδυμο έχει ξεσκιστεί στην εξάσκηση επάνω στις χορδές και τα τάστα και καλά έχει κάνει. Η συναυλία που έδωσαν πριν μια βδομάδα στη Γλασκόβη ήταν σκέτη απόλαυση. Εάν υπάρχουν θέλω για φωτογραφίες, να σταματήσουν να υπάρχουν διότι α) πέρασα από ανιχνευτή μετάλλων για να εισέλθω στο συναυλιακό χώρο και β) το κινητό μου έχει μέχρι και MMS!, με άλλα λόγια είναι της μεσολιθικής.

Metallica, Led Zeppelin, Pink Floyd, Jimmi Hendrix είναι μερικά από τα ονόματα που τιμήσανε, μαζί με τον εαυτό τους (!) (check out self-titled album 'Rodrigo y Gabriela (2006)'). Υπήρξαν κάποια προβλήματα ήχου με την κιθάρα της Gabriela. Ο
Rodrigo όμως ακουγόταν καμπάνα, ίσως γι'αυτό ήταν πιο παιχνιδιάρης με το κοινό. Ο φωτιστικός του club μια φορά ήταν ολίγον εκτός τόπου, έχασε το Rodrigo αρκετές φορές. Και να πεις ότι όργωνε τη σκηνή πάνω κάτω σαν τον ασύχαστο Bρούτο, την περισσότερη ώρα στηλωμένος σ'ένα μέρος ήτανε.

Στο youtube κυκλοφορούν videos στα οποία εξηγούν την τεχνική που χρησιμοποιούν: tips, lessons, more lessons. Το post αυτό παίζει τη διασκευή τους στο Οrion που συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο που κυκλοφόρησαν πέρυσι.




* Προσοχή, δεν είναι 'ντου' είναι 'νουτου', όπως το FOOD δεν είναι 'φουντ'
είναι 'φου ουντ'

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Happy - Vancouver Film School (VFS) (2007)

Ροζ συννεφάκια σε λευκό ορίζοντα, χαριτωμένες εκφράσεις στα πρόσωπα των μικρών blobs, όμορφα ηχητικά εφφέ :)!
Το φιλμάκι μικρού μήκους Happy δημιουργήθηκε από τον Michael Lewicki στα πλαίσια των σπουδών του στην καναδέζικη σχολή κινηματογράφου VFS. Το επίσημο happy website προσφέρει μία δεύτερη έκδοση της ταινίας μαζί με μία συλλογή από wallpapers.

Υ.Γ.: Είχα σκοπό να γράψω επιτύμβιο, όμως δεν έχω πλέον όρεξη. Just try to think a moment of happiness. R.I.P. Kyle

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2007

Πολυχρωμία στο terminal.app

Νταουλιάστηκε το κεφάλι μου - αιώνια newbie γαρ - όμως στην τελική έγινε το δικό μου! Ακολουθούν οδηγίες για το πώς. Υπ'όψιν πως όσα ακολουθούν δοκιμάστηκαν σε Tiger.
Τα colour themes του terminal.app στο Mac OS X έρχονται flat. Επιλέγοντας Terminal -> Window Settings... -> Color εμφανίζεται το πάνελ με τις χρωματικές ρυθμίσεις του τερματικού. Οι διαθέσιμες επιλογές αλλάζουν μονάχα τα χρώματα κειμένου - φόντου, καθολικά. Δεν δίνεται η δυνατότητα για πιο λεπτομερείς ρυθμίσεις, π.χ. διαφορετικός χρωματισμός φακέλων, εκτελέσιμων αρχείων, κλπ.
Ιδού τα βήματα προκειμένου να επιτευχθεί το αποτέλεσμα της εικόνας, η οποία εικόνα εκτός από το να παίζει τη γλάστρα, απεικονίζει το κρίσιμο περιεχόμενο δύο κρίσιμων αρχείων* (η κρίση μου btw τελεί υπό καταστολή):
  1. Καταρχάς, σιγουρεύουμε ότι το κέλυφος που χρησιμοποιούμε είναι το bash (τι γράφει στον τίτλο του παραθύρου του τερματικού;). Εάν όχι, τότε από το Terminal -> Preferences... κλικάρουμε την πρώτη επιλογή.

  2. Με το που ανοίγει η εφαρμογή terminal.app, το προκαθορισμένο μονοπάτι που φορτώνεται στη γραμμή εκτέλεσης είναι ο κατάλογος του τρέχοντος χρήστη. Εάν δεν είναι, τότε πηγαίνουμε στον εν λόγω κατάλογο εκτελώντας την ακόλουθη εντολή
    $ cd /Users/username
    όπου username, το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούμε για να κάνουμε log in στο λειτουργικό.

  3. Μέσα σε αυτόν τον κατάλογο δημιουργούμε δύο αρχεία
    $ touch .bash_profile
    $ touch .bashrc
    Τι είναι τούτα και τι καπνό φουμάρουν του λόγου τους; Ορίστε μία λιτή απάντηση.

  4. Στη συνέχεια γράφουμε στα δύο αυτά αρχεία τις εντολές που παρατίθενται μετά το τέλος της λίστας. Τώρα emacs, nano, pico, vi, vim, Delphi IDE, JBuilder... με όποιον κειμενογράφο βολεύεται ο καθένας. Προσωπική επιλογή μου είναι ο vi
    $ vi .bash_profile
    $ vi .bashrc
  5. Κλείνουμε εντελώς την εφαρμογή Terminal -> Quit Terminal, την ξανανοίγουμε και... πάρ'τα να μη στα χρωστάω, μ'έπρηξες δέκα ώρες τώρα!
Περιεχόμενο του .bash_profile:
# include .bashrc if it exists
if [ -f ~/.bashrc ]; then
source ~/.bashrc
fi
Περιεχόμενο του .bashrc:
# Uncomment the following two lines to allow 'ls' to be colorised:
export CLICOLOR='true'
export LSCOLORS="gxfxcxdxbxegedabagacad"

# Customise PS1 prompt environment value
export PS1="\[\e[0;32m\][\u @ \h] \[\e[0;39m\]\W \[\e[0;33m\]\$ \[\e[m\]"

Εδώ και εδώ υπάρχουν αναλυτικές επεξηγήσεις για το τι σημαίνουν τα παραπάνω μπαρμπαδέλια και οδηγίες για περαιτέρω επιλογές παραμετροποίησης των χρωμάτων και των πληροφοριών που εμφανίζει η γραμμή εκτέλεσης.

Για το τέλος άφησα το άσχετο tip της ημέρας. Αν εκτελέσουμε στο παράθυρο του τερματικού
$ open .
ανοίγει στον Finder ο τρέχων κατάλογος.


* UPDATE:
Στο τέλος της τελευταίας γραμμής του .bashrc χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι έξτρα, για να μην τα χάνει
ο bash όταν προσπαθεί να κάνει line wrap. Έτσι, η τελευταία γραμμή του περιεχομένου του .bashrc από
export PS1="\[\e[0;32m\][\u @ \h] \[\e[0;39m\]\W \[\e[0;33m\]\$ \e[m"
γίνεται
export PS1="\[\e[0;32m\][\u @ \h] \[\e[0;39m\]\W \[\e[0;33m\]\$ \[\e[m\]"
Η εικόνα περιέχει την πρώτη έκδοση της εντολής, η οποία στο κυρίως κείμενο έχει διορθωθεί.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

PJ Harvey: (2007) White Chalk

Εδώ κι ενάμιση μήνα περίπου έχει κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ της Polly Jean.

Επειδή δε μου βγαίνει στρωτός λόγος, αντί παραγράφου πασαλείφω ορισμένες βούλες:
  • σχεδόν εξ ολοκλήρου piano-based δουλειά
  • φωνητικά επίτηδες δουλεμένα ώστε να μη θυμίζουν το παρελθόν
  • συνθέτης - στιχουργός - οργανοπαίκτρια, της καρφώθηκε σε αυτόν το δίσκο να εκτεθεί μ'ένα μουσικό όργανο στο οποίο δεν είχε εμπειρία
  • το πείραμα φαίνεται ότι απολαμβάνει θερμής αποδοχής
  • στο youtube.com υπάρχουν κλιπ-άκια που προσφέρουν γερή δόση σε live χαπάκια

Ακολουθεί (προηγείται; - με το blogger ποτέ δε μπορεί να ξέρει κανείς) το πρώτο single του άλμπουμ με τίτλο 'When Under Ether'.

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Social Darwinist

Μόλις διάβασα το τελευταίο post του Ovi.

"Man kills eight at Finnish school" το άρθρο στο BBC:

  • "social Darwinist"

  • "eliminate all who I see unfit"

  • "death and killing is not a tragedy... Not all human lives are important or worth saving."

  • "This is my war: one man's war against humanity, governments and weak-minded masses of the world."

Για τη χορήγηση άδειας οπλοκατοχής, γιατί δεν προαπαιτείται ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΗ ΕΙΔΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ;

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Monster Magnet: (2007) 4-Way Diablo


Μόλις το διάβασα στο σκύλο και μόνο που δεν έμεινα στον τόπο από την έκπληξη και τη χαρά μου!

Στη λίστα των αγαπημένων αγαπημένων συγκροτημάτων μου (η διπλή αναφορά δε γράφηκε εκ παραδρομής), οι Monster Magnet πάγωσαν πριν από 1,5 χρόνο όταν ο mainman Dave Wyndorf έπεσε σε drug overdose. Μήνες τώρα περίμενα κάποιο νέο για την τύχη του και την επαναδραστηριοποίηση του συγκροτήματός του κι ευτυχώς they're back :)!

Ανυπομονώ να πιάσω στ'αυτιά μου τη νέα τους δουλειά. Κατέβασμα και κατόπιν παραγγελεία (διότι αν είναι να περιμένω μέχρι να μου'ρθει ταχυδρομικώς το δισκάκι, θα μου πέσει το παιδί).

Λίγα λόγια για τη δισκογραφία των Monster Magnet:
  • Superjudge (1993)

  • Dopes to Infinity (1995)

  • Powertrip (1998)

  • God Says No (2000)

όλα είναι διαμάντια.* Το προηγούμενο άλμπουμ Monolithic Baby (2004) χωρίς να είναι άσχημο, υπολείπεται μερικών σκαλοπατακίων από τα δύο προηγηθέντα, ενώ τις πρώτες κυκλοφορίες τους θα τις αποκαλούσα
πρώιμα cult underground δείγματα ενός τερατώδους συγκροτήματος.

Στην Ελλάδα εμφανίστηκαν μία φορά εάν δεν απατώμαι, το '99 ως support στους Metallica. Σ'εκείνη τη συναυλία που όταν βγήκαν στη σκηνή, οι θεατές δεν είχαν εισέλθει ακόμη στο γήπεδο της Ριζούπολης. Προσβλέπω σε μία UK mini-tour
(μη τυχόν και κλείσουν ημερομηνίες για το Μάη μοναχά).

Η ημερομηνία κυκλοφορίας του δίσκου είναι η... αυριανή :D!

* biased fan talking

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2007

Ασύρματo ρεύμα

WiTricity βάφτισε την ιδέα το MIT (δημιουργώντας ερευνητική ομάδα από... φέτος), SplashPower ονομάζεται η βρετανική εταιρεία που πατεντάρησε την ιδέα για ασύρματη επαναφόρτηση φορητών συσκευών το 2002.

Με τρεις κουβέντες, τέρμα τα σπαγγέτι! Το concept είναι απλό (& μεγαλειώδες). Μία επιφάνεια (SplashPad) συνδεδεμένη σε μία κοινή πρίζα παράγει ασύρματο ρεύμα. Όταν μία φορητή συσκευή, που έχει ενσωματωμένο τον αντίστοιχο δέκτη, καθίσει επάνω στην επιφάνεια, αυτομάτως ξεκινά η επαναφόρτιση της μπαταρίας της. Η απόδοση ρεύματος από την επιφάνεια λέγεται ότι είναι ισότιμη με το ρεύμα που θα μεταφερόταν μέσω ενός καλωδίου.

Η τεχνολογία στην οποία βασίζεται η συγκεκριμένη ιδέα είναι στην ουσία η δημιουργία ενός κ
οινού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, μέσω του οποίου γίνεται η μεταφορά της ενέργειας μεταξύ πομπού και δέκτη (inductive coupling). Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας δεν είναι φρέσκια ιδέα. Το 1800κάτι πρωτακούστηκε αυτό το τροπάρι, αλλά απ'ότι φαίνεται έπρεπε να κατασκευαστούν έτη φωτός καλωδίων, προτού τροχοδρομηθεί η ιδέα για ασύρματο ρεύμα. Κίνδυνοι για την υγεία ανθρώπων, μαγνητικών καρτών και συσκευών δεν υφίστανται κατά τα λεγόμενα των ειδικών.

Για την ώρα, ούτε το εικονιζόμενο power-pad υφίσταται, ως εμπορικό προϊόν. Άντε, να ξεκουνηθούν οι εταιρείες φορητο-συσκευών και να υιοθετήσουν το WiTricity, για να τρώμε σπαγγέτι μόνο αλά pasta, όχι στη μάπα κάθε φορά που ταΐζουμε τα gadget μας.

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2007

Foo Fighters: (1997) The Colour and The Shape

Έχω κολλήσει ελαφρώς με τη δεύτερη κυκλοφορία των Foo Fighters. Αυτό το παρ'ολίγον single, Hey, Johnny Park!, μου'χει πάρει τα μυαλά. Από το 02:30 μέχρι που τραγουδάει και το τελευταίο τρίστιχο με την κιθάρα από κάτω στο πιο τραχύ (θorry δεν έχω ιδέα από μουσικορολογία) είναι... για τα μπάζα :p.

Το καρτούν είναι ξεκάρφωτο. Η προσοχή εφιστάται στο μουσικό ντεκόρ. Ορίστε και οι στίχοι για το απαραίτητο σιγο(ή φωναχτο)τραγούδισμα.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

Minority Report dreamers

Σιμώνουμε όλο και περισσότερο.

Αυτή τη φορά πάντρεψαν το Project Looking Glass (3D desktop environment που παίζει σε Linux, Solaris, Windows - το πρώτο demo έπαιξε το 2003) με τα (κομματάκι bulky) SunSPOT. Μόνο που μείνανε σε καθαρό mouse emulation, ενώ θα μπορούσε νομίζω να δωθεί πλήρη ελευθερία στα δάχτυλα. Τέλος πάντων, ακολουθεί το σχετικό video.

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2007

Mikael Delta::Sixth Sense

από Forbidden Poetry (2007)



Μουσικό βίντεο μαρούλι... προς τα ενδότερα φύλλα αναφερόμαστε.
μαϊντανός; Να μου χαθείτε!

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Sounasdesign.com

Μου τον σύστησαν από εδώ.

Τα κλιπ-άκια είναι μια γλύκα και η βραδιά μου μόλις λούστηκε κυανή.

Ακολουθούν δύο από τα κινούμενα έργα του:

'Ο Κύκλος της Ζωής / The Circle of Life'



'Μόνος στο Διάστημα / Space Alone'

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2007

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Another gem

Διαβάζω με προσήλωση, γιατί είναι ψιλομπερδεμένη η παράγραφος* (αυτοαναφορικό νόημα, αναφέρει και το 'meta' πρόθεμα - μπλιαχ):
You can show class or static method calls by using a lifeline box label that indicates the receiving object is a class, or more precisely, an instance of a metaclass.

What do I mean? For example, in Java and Smalltalk, all classes are conceptually or literally instances of class
Class; in .NET classes are instances of class Type. The classes Class and Type are metaclasses, which means their instances are themselves classes. A specific class, such as class Calendar, is itself an instance of class Class. Thus, class Calendar is an instance of a metaclass!
Στο μεταξύ, ο M. χρειάζεται καφεΐνη για να συνεχίσει τη δουλειά, αλλά τέτοια ώρα μόνο τα Starbucks είναι ανοιχτά τριγύρω. Με διακόπτει κάπου στο πρώτο Calendar να πάμε μία βόλτα για να πάρει τη δόση του. 'Να τελειώσω την παράγραφο πρώτα' του απαντώ. Και δώσ'του ξαναπιάνω το κομμάτι από την αρχή. Ώσπου φτάνοντας στο τέλος, η παράγραφος κλείνει με την εξής πρόταση:
It may help to drink some beer before trying to understand this.
Προσφέρουν
μπύρα τα Starbucks; :)

*Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο 'Applying UML and Patterns...' του Craig Larman (σελ. 236-237). Ελπίζω το post να μην είναι eligible για να μας πάνε μέσα λόγω κλόπιράιτ.

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Edinburgh Zoo II

Ιδού το δεύτερο τεύχος με φωτογραφίες από το ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου.

Ξεκινάμε μ'ένα εστεμμένο περιστέρι από τη Νέα Γουινέα
, ονόματι victoria crowned pigeon, το οποίο είναι από τα μεγαλύτερα της μάρκας, ιδιαίτερα κοινωνικό, δεν κάθεται στ'αυγά του την ημέρα, ενώ τη νύχτα κουρνιάζει πάντοτε πακέτο μαζί με τα υπόλοιπα της γειτονιάς˙ ωσάν τα κοινά θνητά περιστέρια ένα πράμα. Το ζευγάρωμά του αποτελεί κλασική διαδικασία ορνιθοξεφαντώματος (χοροί, περίεργες πόζες, κλπ), ενώ και τα δύο φύλα έχουν τη δυνατότητα να θρέψουν τα πιτσούνια τους με του πουλιού το γάλα. Μία μικρή παύση για ένα γρήγορο κουίζ: πού είναι καταχωνιασμένος ο μαύρος ιαγουάρος; (Μάλλον τέτοιος είναι, δεν είχε καρτελάκι με τα specs τού μάγκα, ο οποίος - τι έγραψα στο τέλος του παρτ ουάν - ήταν σε ληθαργική φάση, όπως και το 80% του κήπου. Μόνο οι πιγκουίνοι ήταν ξύπνιοι, κάποιοι από αυτούς δε παραήταν ασύχαστοι.) Ακολουθούν οι oriental small-clawed otters, 'ενυδρίδες' για ν'αποφύγουμε την κράμπα βραδιάτικα, οι οποίες κινούνται (ή αράζουν σωστότερα) στο προαναφερθέν κλίμα ζαβλακωμάρας. Όταν δε λιώνουν στον ύπνο, πλακώνονται στα παιχνίδια, αφού είναι ευκίνητα, σβέλτα, γεμάτα με περιέργεια και ενέργεια (πού 'ν' τη;) μικρά θηλαστικά.Περνάμε σε κάτι πιο κλασικό και σίμπα. Φαίνεται; Ότι δε μπορούσα να καταλήξω σε μία φωτογραφία; Δεν ξέρω τι βλέπει ο καθένας. Εμένα μου βγάζει μια αρχοντιά το βλέμμα αυτό, μία ηρεμία, διακριτή φυσικά σε σχέση με το άνωθεν χουζούρι. Κοιτάζει καρφί προς τη μεριά του φακού, χωρίς καμία διάθεση νταηλικιού. Έχω την εντύπωση πως μόνο από 'γάτα' μπορείς να λάβεις τέτοιο επιβλητικό βλέφος (sic: βλέ[μμα-ύ]φος). Δεν έχει σημασία μινιόν ή μεγάλη, αρκεί να ανήκει στην οικογένεια των αιλουροειδών. Σειρά έχει κάτι κοκκινωπό και αρκουδέ, ντροπαλό και μονίμως πεινασμένο. Οι μισές και παραπάνω φωτογραφίες που είδα στο internet, δείχνουν το red panda είτε να μασουλάει είτε να γλείφεται. Την ώρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία μαντέψτε με τι ασχολιόταν. Ναι, ξεδιάλεγε φύλλα για μάσα. Στην top θέση των γαστρονομικών του απολαύσεων είναι τα μπαμπού, τα οποία ξετρυπώνει στα πευκοδάση των Ιμαλαΐων. Έχω να ομολογήσω για την ουρά του, ότι τη βρίσκω πολύ τρέντι!Η δειγματοληπτική περιήγηση στον ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου τελειώνει με τον παρακάτω μπόμπιρα. Ούτε αυτός είχε εμφανή ταμπέλα. Για την ακρίβεια, μετά δυσκολίας κατάφερα να εντοπίσω και τον ίδιο live. Η συγκεκριμένη φωτογραφία, βέβαια, δε βγήκε με την ταπεινή μου παιχνιδομηχανή. Επιστρατεύτηκε proper φακός SLR ψηφιακής και αρκετά δευτερόλεπτα κρατημένης ανάσας. Εγώ προσπαθούσα να πετύχω τον έτερο ελαφρώς-σκιουρο-like μπόμπιρα. Εις μάτην όμως. Είχε χωθεί ανάμεσα σε κάτι φυλλώματα το σκασμένο και ροκάνιζε.Δια να είμαστε 'ντάξη, μαζί με την τελευταία φωτογραφία, όσες είναι κοντινές είναι δανεισμένες. Οι αντίστοιχες δικές μου απόπειρες είναι για γέλια. Οι ενυδρίδες, το πάντα και ο μακρινός black jaguar προέκυψαν εικόνες της προκοπής (σχετικά), γι'αυτό δεν όδευσαν προς την έξοδο. Αυτά, πάω για ύπνο, το παραξήλωσα.

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2007

Eξέλιξη οι επιδειξιομανείς!

Η εισαγωγική πρόταση στο 3ο κεφάλαιο 'Class Diagrams: The Essentials', του βιβλίου 'UML Distilled...' από τον Martin Fowler:
If someone were to come up to you in a dark alley and say, "Psst, wanna see a UML diagram?" that diagram would probably be a class diagram.
Ό,τι λέει η δεύτερη ετικέτα συν :rofl.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

MS oPhone

Άι & άι & άι!
Άι στα τσακίδια με το hype του άιPhone.
Εγώ ψoφίζω όου, όου, όόόου!


:p

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

Edinburgh Zoo Ι

Rockhopper penguin (Eudyptes chrysocome)

45-60cm tall
2-4kg
lay two eggs, incubated for 32-34 days. Chicks leave their parents at 2-3 months old.

This penguin gets its name from the way they hop or jump over rocks and along the beach.

Although there around 2 million pairs in the world, they are vulnerable to the effects of global warming, over fishing of their food and pollution such as oil spills.


45-60 εκατοστά ύψος
2-4 κιλά

γεννά δύο αυγά, τα οποία εκκολάπτει για 32-34 ημέρες. Οι νεοσσοί αφήνουν τους γονείς τους στους 2-3 μήνες.

Αυτό το είδος πιγκουίνου λαμβάνει το όνομά
του από τον τρόπο που πηδά επάνω στα βράχια και την παραλία.

Αν και υπάρχουν περίπου 2 εκατομμύρια ζευγάρια στον κόσμο, είναι ευάλωτοι στις συνέπειες της παγκόσμιας υπερθέρμανσης, της αλίευση της τροφής τους και της μόλυνσης, όπως πετρελαιοκηλίδες.

Το χρώμα των ματιών του είναι κόκκινο, αλλά σε κάποια φάση τον πήρε ο ύπνος.

Είναι απίστευτα πτηνά οι πιγκουίνοι γενικότερα. Τους θεωρώ επαγγελματίες γελωτοποιούς, τουλάχιστον για εμένα. Δε μπορούν να πετάξουν και περπατούν σαν... πιγκουίνοι. Ωστόσο, είναι δεινοί κολυμβητές, όπως ποζάρει ο Gentoo στην ακόλουθη φωτογραφία.
Τράβηξα κι ένα σύντομο βιντεάκι με καμιά δεκαριά Gentoo πιγκουίνους να παρελαύνουν, όμως βαριέμαι να τρέχω να το ανεβάσω.

Υπήρχαν και κάτι άλλα ζωάκια στον ζωολογικό κήπο, αλλά κυριακάτικα τα περισσότερα ήταν κοιμισμένα ή εξαφανισμένα στις φωλιές τους. Περισσότερα δείγματα στο επόμενο τεύχος.

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2007

"Γεια σου Γιάννη." "Κουκιά σπέρνω."

Ακολουθώντας αυτό το σκεπτικό (πάάάνω κάάάτω), δουλεύει το τρενάκι της Hitachi Inc. με εντολέα την ανθρώπινη σκέψη. Η τεχνολογία που ανέπτυξε η ιαπωνική ερευνητική ομάδα ονομάζεται optical topology και υπόσχεται τη δημιουργία ενός interface μεταξύ εγκεφάλου και συσκευής (brain-machine interface).Εν συντομία, ο Γιάννης κάνει τα εξής:
  • Κοτσάρει ένα σκουφί (γύρω στο ένα κιλό) και
  • σκέφτεται "7x9=?", "6+8=?", "20-11=?"...
  • Οι απλές αριθμητικές πράξεις (όπως θα όφειλες να γνωρίζεις εάν ήσουν κάτοχος ενός DS), ενεργοποιούν το μετωπιαίο φλοιό.*
  • Ενεργοποιούν σημαίνει πως η ροή του αίματος στον εγκέφαλο μεταβάλλεται.
  • Οι αλλαγές αυτές μπορούν να εντοπιστούν, εάν υπάρχουν πρόχειρες μερικές υπέρυθρες στην άκρη.
  • Εφ’όσον υπάρχει κάποιος υπολογιστής στην άλλη άκρη, τότε οι μεταβολές μπορούν εύκολα να μεταφραστούν σε απλά ηλεκτρικά σήματα.
Το αποτέλεσμα; Εγώ λέω την προπαίδεια και το gadget αρχίζει τα τσαφ-τσουφ. Ή εγώ κάνω προσθαφαιρέσεις και μπορώ να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο (έστω μ'ένα 'ναι' ή ένα 'όχι'), παρά την ολική μου μυϊκή παράλυση.

Υπάρχουν και άλλες παρόμοιες προσπάθειες στο χώρο (Uni of Washington, Neural Signals Inc. & Emerge Medical). Κάποιες τεχνολογίες απαιτούν τη χρήση εμφυτευμάτων στον εγκέφαλο, άλλες βασίζονται σε αποκλειστικά εξω-εγκεφαλικό εξοπλισμό.

Νομίζω ότι ζηλεύω λίγο που γεννήθηκα γύρω στον έναν αιώνα νωρίτερα. Ωστόσο, χαίρομαι τα μάλα που άργησα όσο άργησα (σωτήρια η όποια καθυστέρησις).

(Πηγή εικόνων: timesunion.com)
*μη βαράτε - (για να είμαστε καλυμμένοι) 'frontal cortex' αγγλιστί

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

Για την Αμαλία


Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2007

Πανταχού παρών...

και αρχίζουμε να ξεφεύγουμε...

Last year (που λέει κι η Νατάshα), στο ρετιρέ της ευσεβούς wish list μου ήτο αυτό το παιχνιδάκι, το οποίο μετεξελίχθηκε φέτος σε εταιρεία (βλ. Perceptive Pixel).

Mε το αρχικό demo μού τρέξαν τα σάλια:



Η καινούρια έκδοση (step on the link για την original version του ακόλουθου vide-ακίου) είναι ακόμη πιο τέλεια - το Minority Report είναι μόλις λίγα τετράγωνα μακριά:



Φυσικά, πρώτο τραπέζι πίστα σπεύδουν να κλείσουν οι ειρηνευτικές δυνάμεις της αυτοκρατορίας της εποχής μας (βλ. αετούς που βλέπουν 50-50 τ'αστεράκια).

Το άλλο μαραφέτι που συνάντησα ξώφαλτσα τις προάλλες, είναι τούτο 'δω το μουσικό τραπέζι, προερχόμενο εκ Ιθπανίαθ:



Ως γάτα σε κάτι τέτοια, η Bj
örk το εντόπισε και το εγκαινίασε ήδη στην περιοδεία της, που έχει ξεκινήσει εδώ και μερικές εμφανίσεις:



Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το top-secret project της Microsoft, με την κωδική ονομασία 'τάβλα του Μιλάνου' ή αλλιώς Surface Table:



το οποίο από design σκίζει... τύφλα να'χει το coffee table του Isamu Noguchi. Η ιδέα, ωστόσο, είναι καθ'όλα πιασάρικη και ευτυχώς που ανακοίνωσε το project δημοσίως, μπας και προχωρήσει γρηγορότερα στην επόμενη βελτιωμένη έκδοση.

Μ'αυτά και μ'εκείνα ξέχασα να κοιμηθώ. Καληνύστα.*
*clopy από έναν πάλαι ποτέ μακρυμάλλη Δήμα

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2007

Σκέψη αειθαλής

Baz Luhrmann: (1999) Everybody's Free (To Wear Sunscreen)

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2007

*#$&%^#


Ελέφαντας που τείνει να μεταλλαχθεί σε δεινόσαυρο στο κέντρο του καθιστικού μας.

Συκαλάκι κανείς;

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2007

Όχι της βουλής, οι...


...του Λεονάιντας.

1. Παρακολουθώντας το τρέιλερ είχα την ελπίδα ότι η 300 θα ήταν ένα καλοφτιαγμένο video-clip.
2. Ο αφηγητής κατατάσσεται στα μείον, λόγω μετρίας γλοιωδ-ίας (ευτυχώς δεν υπερέβη των ορίων).
3. Η εισαγωγή, εκ των πραγμάτων, λίγα πράγματα.
4. Ο Gerard Butler, γεννηθής εις τη Γλασκώβη (ε να μην το πω;), ήταν, κατά την ταπεινή μου άποψη, αρίστη επιλογή. Από φωνή, φωνάρα και από...
5. ...σώμα, απορώ τι τους δίνουνε. Μαζέψανε όλα τα ντερέκια, τους χτίσανε φέτες, τους φορέσαν την κατάλληλη (ελλιπή φυσικά) ενδυμασία και δώστου αρχίζουν...
6. ...οι σκηνές μάχης είναι all the money, από πεντακοσάρικα (ποιον Καποδίστρια; τα μωβ!) μέχρι και το τελευταίο φραγκοδίφραγκο.
7. Ο Ζέρξης, εν τω μεταξύ, τίγκα στα αξέσορις και το πίιρσινγκ (ίίίου).
8. Αλεξζάντερ χού; Γκλαντιέιτορ κι; Δε φτουράνε (ειδικά ο Άλεξ - zzzzz, ο Γκλάντι - καλούτσικος).
9. Ευτυχώς δεν τους βγήκε μελό (ο king Λέο κρατάει χαρακτήρα καθ'όλη τη διάρκεια).
10. Βλαχο-πομπώδες σε ορισμένα σημεία ναι, αλλά τίποτε το μη χωνέψιμο.
11. Την ταινία Sin City δεν την έχω δει, επομένως δε μπορώ να συγκρίνω.
12. Όλα τα παραπάνω σημεία αποτελούν προσωπικές απόψεις.

Συνοψίζοντας, it was cute.

Fwds DEL rules!

Εεεεε, μα έσκασα πια!
Μα να μη μεριμνήσουν να προσθέσουν ένα πλήκτρο DEL;
Έστω μισό! Κόψε κάτι απ'το SHIFT.
Όόόόχι! Οχιά.
Εκείνο το ENTER δίπλα στο δεξί COMMAND δεν είναι πλεονασμός δηλαδή; Μέγας!
Πώς γράφεις κώδικα μόνο με BACKSPACE; Πώς γράφεις γενικώς, βασικά.
Το CTRL+D δε λειτουργεί σε όλες τις εφαρμογές.
Το fn+BACKSPACE δουλεύει μεν, αλλά απαιτεί δύο δάχτυλα από δύο διαφορετικά χέρια, αφού το ένα είναι στη δύση και το άλλο στην ανατολή.
Άι στα τσακίδια, κατέβασα το DoubleCommand και ξαναβρήκα την υγειά μου.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007

Μόνο 7;

Ένα ακόμη κάλεσμα, για 7 αγαπημένες ταινίες αυτή τη φορά. Με δείγμα μικρότερο του 1/1000, η λίστα έχει ως εξής:
  • Angel Heart (1987) - Πρέπει να τα'χει τα ψυχολογικά του ο Alan Parker (σενάριο και σκηνοθεσία). Κατά τ'άλλα, τον πονοκεφάλιασε το Δη Γουόλ του Waters. Τολμώ να αντιτάξω De Niro σε Pacino (Devil's Advocate) στο ρόλο της μεταλλαγμένης νυχτερίδας. Οφείλω όμως να πω, (ένα άσχετο), πως καλύτερο μάτι που γυαλίζει από αυτό του Al, δε θα μπορούσα να σκεφτώ για να υποδυθεί τον Dalí.
  • Equilibrium (2002) - Και το Matrix ωραίο είναι, αλλά έχομεν κι εμείς τας αδυναμίας μας. Δεν πρόκειται για μαϊμού του Neo. Απλώς αυτή είναι η κατηγορία των sci-fi ταινιών. Τέλειο παγωμένο φουτουριστικό σκηνικό και ακόμη τελειότερος Christian Bale. Το καθεστώς χαλάει τη συνταγή, αλλά χωρίς αυτό δε θα υπήρχε το σενάριο. Επομένως...
  • Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966) - Ένα από τα 'spaghetti western'... Δε πα να τ'ονομάσουνε και 'pizza western'. Τρίωρο έπος από τον Ιταλό σκηνοθέτη Sergio Leone με Clint Eastwood, Lee Van Cleef, Eli Wallach. Υπάρχει χαρακτηριστικότερο άκουσμα για Λούκυ Λούκιδες, σκονισμένες μπότες με σπιρούνια, ληστές τραπεζών και μονομαχίες στην άγρια δύση, από τη δουλειά του Ennio Morricone σ'αυτήν την ταινία;
  • La Vita è Bella (1997) - Benigni και δράμα γίνεται; Τσουκ. Ο μικρούλης είναι γλύκα κι ο μπαμπάς του θεός. Απίθανος όπως πάντα και γεμάτος θετική ενέργεια, ο Roberto Benigni έγραψε και σκηνοθέτησε ένα παραμύθι με φόντο ένα όχι και τόσο συνηθισμένο σκηνικό. Στο τέλος το χρειάστηκα το χαρτομάνδηλο (όχι ολόκληρη τη softex, ένα μαντηλάκι ίσα ίσα για να σφουγγίσει το 'παρ'ολίγον' δράμα).
  • Oldboy (2003) - Προσπέραση Κίνας (γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω κράξιμο) και κατεύθυνση προς Νότιο Κορέα. Ένα: η ταινία δεν είναι για πολύ πολύ ανήλικα. Δύο: ο πρωταγωνιστής (τώρα από Κορεάτικα... σωθήκαμε, δε λέγονται όλοι Sun) είναι απίστευτος. Τρία: η έκβαση της υπόθεσης μ'αιφνιαδίασε. Τέσσερα: στα πέντε δεν είναι άσχημα ε; Πάρα πολύ με άρεσε.
  • Seppuku (1962) - Ήτοι χαρα-κίρι.
  • Shichinin no samurai (Seven Samurai) (1954) - Δύο πράγματα που μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση:
    1. Πώς στην ευχή κατάφερε ο σκηνοθέτης και συντόνισε τόσο λαό σε σκηνές μάχης, μέσα στη λασπούρα, κάτω απ'τη βροχή, χώρια τ'άλογα, με την κινηματογραφική τεχνο(αρχαιο)λογία μισού αιώνα πριν;
    2. Ο Toshirô Mifune. Σε μία ταινία όπου όλοι οι ηθοποιοί μού ήταν άγνωστοι, ο χαρακτήρας που παρουσίασε ο Mifune είναι τόσο πειστικά δοσμένος που μου απέσπασε την προσοχή. Δύο οι πιθανές εξηγήσεις: ή δεν απήχε και πολύ από τον πραγματικό του εαυτό ή ο τύπος ήταν άπαιχτος ηθοποιός. 180 ταινίες είναι αρκετό υλικό για να τον μελετήσω; Σε τόσα έργα συμμετείχε!
Προς χάριν ανατολής, οι μαφίες έμειναν εκτός λίστας. Δεν πειράζει, την άλλη φορά.

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2007

Εγώ έρχομαι, εσύ;

Φεύγεις.

Αλλού διαμαρτύρονται για τις κάμερες που κάποιοι εγκαθιστούν σε δημόσιους χώρους κι αλλού για τις ταυτότητες που κάποιοι θέλουν να... μοιράσουν. Η Γηραιά Αλβιώνα είναι ΠΙΤΑ στο καμερο-μάνι. Όμως ο Βρετανός πολίτης ταυτότητα (ουουουου... το κατά Σερβετά feat Λουκά ευαγγέλιον) ΔΕΝ έχει. Ο Έλληνας πολίτης από την άλλη έχει δελτίο ταυτότητας, το οποίο μάλιστα φέρει βιομετρικό χαρακτηριστικό (αποτύπωμα λέμε, για αςφάλεια λέμε). Όμως η αλλεργία του στο φακέλωμα προκαλείται από την ύπαρξη καμερών παρακολούθησης. Υπάρχει τίποτε το οξύμωρο στην όλη ιστορία ή με πείραξε το μαρούλι που έφαγα σήμερα;
Όσο μαρούλι και να έφαγα πάντως, η φλόγα της φωτογραφίας, δε μου φαίνεται, ΕΙΝΑΙ στρογγυλή. Αν τύχει και σας βγει τέτοια φλόγα στη λαμπάδα την Ανάσταση, το επόμενο που θα δείτε λογικά, θα είναι τίποτε κόκκινα αυγά και σοκολατένια λαγουδάκια τριγύρω να πετάνε. Ε αυτό θα σημαίνει ότι ταξιδέψατε λίγο μακρύτερα απ'ότι συνηθίζεται για τις διακοπές του Πάσχα, σε μέρη όπου δεν υπάρχει βαρύτητα για παράδειγμα. Δεν είν' κακό. Σε περίπτωση που αιωρείστε κατά Κρόνο μεριά, τραβήξτε κανά βίντεο, γιατί αν περιμένουμε από το Cassini... θα φλομώσουμε στις φωτογραφίες.

Α! τώρα που είπα φωτογραφίες... προχθές συνέλεξα την καθόλου χρήσιμη πληροφορία, ότι η πρώτη πραγματικά έγχρωμη φωτογραφία που δημιουργήθηκε, απεικόνιζε μία σκωτσέζικη κορδέλα. Εμ ναι, Σκωτσέζος την έφτιαξε... τη φωτογραφία... και την κορδέλα υποθέτω. Ο James Clerk Maxwell εκτός από τη θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού και κάτι άλλα ψιλά, που βρήκε λέει ενδιαφέροντα ο Αλβέρτος, πειραματιζόταν και με τον τομέα της οπτικής και της έγχρωμης όρασης. Το 1861, λοιπόν, οι προσπάθειές του οδήγησαν στο ακόλουθο αποτέλεσμα.
Οι δικές μου προσπάθειες πάλι, με οδήγησαν στο εξής συμπέρασμα επί του θέματος ωών και ωοτόκων. Κάθε χρόνο που πλησιάζει το Πάσχα, με πιάνει το υπαρξιακό ερώτητα περί της πολύκροτης κότας και του πολύκροκου αυγού. Δεν έχω δα και τίποτε το επαναστατικό να προτείνω. Απλώς, μία παρατήρηση θα κάνω. Πάρε τη βιβλική οδό κι έχεις την κότα κάπου στην τρίτη ημέρα να γεννάει το αυγό. Όμως αν στρίψεις στην εξελικτική οδό, βλέπεις το αυγό να γεννά την κότα. Εάν ήμουν ορνιθολόγος, ίσως να είχα μία ιδέα για το ποιο πτηνό γέννησε το μεταλλαγμένο αυγό. Δεν είμαι όμως κι έτσι πάλι με την απορία θα μείνω. Εγώ φεύγω. Εσύ τι είπαμε ότι κάνεις;

Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2007

Σαφήνεια...

...στα θέματα των εξετάσεων.

Πραγματική αλληλογραφία μεταξύ καθηγητών πανεπιστημίου, για τα εφτά κακά της μοίρας των μαθητών όταν συναντούν μαθηματικά μπαστούνια ή απλώς σκυλοβαριούνται τη ζωή τους.




Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2007

The Black Dahlia (2006)

(Μια που το θυμήθηκα, να ρίξω μια προειδοποίηση.)

Παντόφλα, like μπαρούφα, όπως λέμε πατάτα.

Μετά συγχωρήσεως κιόλας - τόσοι άνθρωποι δουλέψανε - αλλά το αποτέλεσμα είναι, βλ. άνωθεν.

Film noir είπατε; Film βαρεμάρ θα έλεγα και χασμούρ και full δυόρ. Αυτή η υπόθεση πάλι, πού πήγε; Γιατί την κρύψαν τόσο καλά; Δε γράφω περαιτέρω σχόλια, διότι βαριέμαι μέχρι και να σκεφτώ πόσο χάλια ήταν.

Υπ'όψιν, η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο και όχι στα πραγματικά γεγονότα. Η Black Dahlia (Elizabeth Short) υπήρξε δυστυχώς πραγματικό πρόσωπο και η υπόθεση της παραμένει ανεξιχνίαστη 60 χρόνια μετά.

Βλακειούλες

Μετά του καλέσματος του Ντι-τσόμπ:

  • Όταν ήμουνα μικρή, ήμουνα και στρουμπουλή. Επιπλέον, είχα ψύχωση με τον MacGyver, από την περίοδο που προβαλλόταν στην ΕΡΤ1 ακόμη. Όταν είδα το σποτάκι στον ΑΝΤ1, ότι επιστρέφει η σειρά, το ταβάνι το έφτασα από τη χαρά μου. Αν και όλες οι λεπτομέρειες υπάρχουν πλέον διαθέσιμες στο ίντερνετ, το καλά κρυμμένο μυστικό της σειράς ήταν το μικρό όνομα του MacGyver, το οποίο απέφευγε επιμελώς να δηλώνει, καθ'ότι το σιχαινόταν. Ώσπου σ'ένα επεισόδιο βγήκε ότι είναι συνονόματος με τον κιθαρίστα των AC/DC (τον νεαρό εκ των δύο ΑΦΩΝ, που είναι ακόμη στο σχολείο).

  • Για ένα περίεργο λόγο, όταν ήμουνα μικρή, ο κόσμος δεν άφηνε σε ησυχία τα μάγουλά μου. Για άγνωστο λόγο επίσης, ήθελα να βρεθώ στη Σουηδία. Μου ακουγόταν εξωτική χώρα, στην οποία μάλιστα υπήρχαν και συγγενείς. Μεγαλώνοντας το σλόγκαν ήταν 'Σκανδιναβία να'ναι κι όπου να'ναι'. Τελικά, κατάφερα να σκαρφαλώσω μερικούς παραλλήλους, όμως κατά την ανάβαση παρέκλινα προς δύση μεριά. Προς αποφυγή παρερμηνειών, αυτό δε σημαίνει πως είναι άσχημα που βρέθηκα στη χώρα του Duncan McLeod.

  • Πέρα από στρουμπουλή, ήμουν και ασύχαστη. Το τι σαβούρντα έχω φάει δεν περιγράφεται. Παρ'όλα αυτά ο σκελετός μου παρέμεινε ανέπαφος, αφού ποτέ δεν έσπασα χέρι, πόδι ή κεφάλι, κι ευτυχώς δε χρειάστηκε να βρεθώ σε νοσοκομείο για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Τα νοσοκομεία δε μου κάθονται καλά στο στομάχι. Ο Hugh Laurie ωστόσο είναι κα-τα-πλη-κτι-κός στη σειρά House, την οποία παρακολουθώ με απόλαυση παρά το νοσοκομειακό της περιβάλλον.

  • Διαβάζοντας τον τίτλο 'The Devil Wears Prada' στα διαφημιστικά πόστερ των διόροφων λεωφορείων, νόμιζα πως η Prada ήταν μία παράφραση της Πράγα ένα πράμα και δε μπορούσα να καταλάβω που κολλάει με τη μόδα. Η συγκάτοικός μου κουφάθηκε όταν τη ρώτησα με απολύτως φυσική άγνοια, τι σημαίνει. Είναι σα να ρωτάς τι σχέση έχει με τα αυτοκίνητα η Ferrari. Τα νέα σοκολατάκια της Rocher με γεύση κεράσι δεν είναι;

  • Σε μία τηλεόραση από την εποχή του χίλια-οχτακόσια-φεύγα, με σήμα χειρότερο κι από αυτό που έχουν οι πιγκουίνοι της Ανταρκτικής, μισο-είδα και μισο-άκουσα ένα μουσικό video-clip, που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Το συγκεκριμένο κομμάτι το ξανάκουσα σε μία από τις εκπομπές του Κανάκη στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 και τσάκωσα συγκρότημα και τίτλο. Δέκα χρόνια πριν δεν είχα πρόσβαση σε lyrics DB για να ξεθάψω το τραγούδι. Το video-clip είναι ολίγον τι γλοιώδες, όμως το τραγούδι Stinkfist παραμένει ένα από τ'αγαπημένα μου, από ένα δίσκο αφιερωμένο στον θανώντα από καρκίνο, κωμικό Bill Hicks. Όταν απέκτησα ίντερνετ, έψαξα και άκουσα τις ηχητικές δουλειές του (πού bandwidth για video). Προσφάτως που αναβαθμιστήκαμε, συνέταξα μία οπτικοακουστική συλλογή, η οποία είναι σαφώς πιο παραστατική. Τα albums δε μπορούν ν'αποδόσουν γκριμάτσες και κινήσεις, με τις οποίες βγαίνει νόημα πιο εύκολα και φυσικά περισσότερο γέλιο.
Τις apologies μου για το σπάσιμο της αλυσίδας, αλλά ο διάδρομος οδηγεί σε αδιέξοδο.

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2007

Αξιώματα

  1. Το back-up σώζει ζωές.
  2. Στην περίπτωση κειμενογράφησης, το WYSIWYM μπορεί να τις αναστήσει κιόλας.

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2007

Songdo

- Τι θα χρειαστείς για να χτίσεις την πόλη σου;
- 20 δισεκατομμύρια δολάρια και 6 χρόνια.

- Έχεις κανά γνωστό αρχιτέκτονα, πολιτικό μηχανικό, ηλεκτρολόγο; Τι άλλο θέλεις; Α ναι... υδραυλικό;
- Ναι, μο
υ είπαν να προσλάβω κάποιους που ασχολούνται με κοτόπουλα εκτός των άλλων.

- :?
- Να δεις πως λέγονται... το θυμήθηκα, KFC!

- Μήπως εννοείς 'KPF'; Αυτοί έχουν ένα
αρχιτεκτονικό γραφείο. Οι άλλοι που λες έχουν κοτο-εστιατόριο.
- Ε καλά μωρέ, τι 'KFC' τι 'K Pως τους είπες'.

- Μα πώς σου ήρθε στα καλά καθούμενα να φτιάξεις μία πόλη;
- Τι μόνο οι Γιαπωνέζοι θα κάνουν τρέλες; Εγώ
νομίζεις, δε μπορώ να έχω μία πόλη. Θα της δώσω και τ'όνομά μου: Ταμτάκος Ξυπνοβασίλης. Ε; Πώς σου φαίνεται;

- Χάρμα! Ταιριαστό ακούγεται. Όμως νομίζω ότι οι Αμερικανοί είναι που χτίζουν την πόλη στην Κορέα και όχι στην Ιαπωνία.
- Πολύ ξερόλας δε μας το παίζεις; Αν συνεχίσεις έτσι, δε θα σου δώσω εκείνο το πάρκο που λέγαμε για να βγάζεις βόλτα τον παπαγάλο σου.

- Εντάξει, δεν είπα και τίποτα :|.
- Το μόνο που με ανησυχεί κάπως είναι μήπως οι κου που... τέτοιοι τέλος πάντων, είναι τίποτα κλέφτες και μου φάνε τα λεφτά.

- Ε δε νομίζω. Έχουν κάνει αρκετές δουλειές σε πολλά μέρη, στο Σικάγο που πήρε και βραβείο, στη Σανγκάι χτίζουν ένα τώρα.
- Δεν τα ξέρω εγώ αυτά τα μέρη που λες. Μου είναι εντελώς άγνωστοι και γι'αυτό δε μου κάθονται καλά.

- Καλέ..
- Καλάμια, χωριάτη.

- ..αυτοί είναι που έχτισαν τη βουλή στην Κύπρο και μάλιστα διάβασα προχτές ότι θα χτίσουν και το εθνικό της θέατρο.
- Μμμ, τώρα που το λες κάτι θυμάμαι κι εγώ. Το πήρα απόφαση. Θα την κάνω την πόλη. Φέρε μου το κινητό σου.

- Γιατί;
- Δεν έχω μονάδες στο δικό μου και θέλω να τους πάρω τηλέφωνο. Άντε ντε, κουνήσου.