Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2007

Βλακειούλες

Μετά του καλέσματος του Ντι-τσόμπ:

  • Όταν ήμουνα μικρή, ήμουνα και στρουμπουλή. Επιπλέον, είχα ψύχωση με τον MacGyver, από την περίοδο που προβαλλόταν στην ΕΡΤ1 ακόμη. Όταν είδα το σποτάκι στον ΑΝΤ1, ότι επιστρέφει η σειρά, το ταβάνι το έφτασα από τη χαρά μου. Αν και όλες οι λεπτομέρειες υπάρχουν πλέον διαθέσιμες στο ίντερνετ, το καλά κρυμμένο μυστικό της σειράς ήταν το μικρό όνομα του MacGyver, το οποίο απέφευγε επιμελώς να δηλώνει, καθ'ότι το σιχαινόταν. Ώσπου σ'ένα επεισόδιο βγήκε ότι είναι συνονόματος με τον κιθαρίστα των AC/DC (τον νεαρό εκ των δύο ΑΦΩΝ, που είναι ακόμη στο σχολείο).

  • Για ένα περίεργο λόγο, όταν ήμουνα μικρή, ο κόσμος δεν άφηνε σε ησυχία τα μάγουλά μου. Για άγνωστο λόγο επίσης, ήθελα να βρεθώ στη Σουηδία. Μου ακουγόταν εξωτική χώρα, στην οποία μάλιστα υπήρχαν και συγγενείς. Μεγαλώνοντας το σλόγκαν ήταν 'Σκανδιναβία να'ναι κι όπου να'ναι'. Τελικά, κατάφερα να σκαρφαλώσω μερικούς παραλλήλους, όμως κατά την ανάβαση παρέκλινα προς δύση μεριά. Προς αποφυγή παρερμηνειών, αυτό δε σημαίνει πως είναι άσχημα που βρέθηκα στη χώρα του Duncan McLeod.

  • Πέρα από στρουμπουλή, ήμουν και ασύχαστη. Το τι σαβούρντα έχω φάει δεν περιγράφεται. Παρ'όλα αυτά ο σκελετός μου παρέμεινε ανέπαφος, αφού ποτέ δεν έσπασα χέρι, πόδι ή κεφάλι, κι ευτυχώς δε χρειάστηκε να βρεθώ σε νοσοκομείο για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Τα νοσοκομεία δε μου κάθονται καλά στο στομάχι. Ο Hugh Laurie ωστόσο είναι κα-τα-πλη-κτι-κός στη σειρά House, την οποία παρακολουθώ με απόλαυση παρά το νοσοκομειακό της περιβάλλον.

  • Διαβάζοντας τον τίτλο 'The Devil Wears Prada' στα διαφημιστικά πόστερ των διόροφων λεωφορείων, νόμιζα πως η Prada ήταν μία παράφραση της Πράγα ένα πράμα και δε μπορούσα να καταλάβω που κολλάει με τη μόδα. Η συγκάτοικός μου κουφάθηκε όταν τη ρώτησα με απολύτως φυσική άγνοια, τι σημαίνει. Είναι σα να ρωτάς τι σχέση έχει με τα αυτοκίνητα η Ferrari. Τα νέα σοκολατάκια της Rocher με γεύση κεράσι δεν είναι;

  • Σε μία τηλεόραση από την εποχή του χίλια-οχτακόσια-φεύγα, με σήμα χειρότερο κι από αυτό που έχουν οι πιγκουίνοι της Ανταρκτικής, μισο-είδα και μισο-άκουσα ένα μουσικό video-clip, που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Το συγκεκριμένο κομμάτι το ξανάκουσα σε μία από τις εκπομπές του Κανάκη στο ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 και τσάκωσα συγκρότημα και τίτλο. Δέκα χρόνια πριν δεν είχα πρόσβαση σε lyrics DB για να ξεθάψω το τραγούδι. Το video-clip είναι ολίγον τι γλοιώδες, όμως το τραγούδι Stinkfist παραμένει ένα από τ'αγαπημένα μου, από ένα δίσκο αφιερωμένο στον θανώντα από καρκίνο, κωμικό Bill Hicks. Όταν απέκτησα ίντερνετ, έψαξα και άκουσα τις ηχητικές δουλειές του (πού bandwidth για video). Προσφάτως που αναβαθμιστήκαμε, συνέταξα μία οπτικοακουστική συλλογή, η οποία είναι σαφώς πιο παραστατική. Τα albums δε μπορούν ν'αποδόσουν γκριμάτσες και κινήσεις, με τις οποίες βγαίνει νόημα πιο εύκολα και φυσικά περισσότερο γέλιο.
Τις apologies μου για το σπάσιμο της αλυσίδας, αλλά ο διάδρομος οδηγεί σε αδιέξοδο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: