Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2007

Όχι της βουλής, οι...


...του Λεονάιντας.

1. Παρακολουθώντας το τρέιλερ είχα την ελπίδα ότι η 300 θα ήταν ένα καλοφτιαγμένο video-clip.
2. Ο αφηγητής κατατάσσεται στα μείον, λόγω μετρίας γλοιωδ-ίας (ευτυχώς δεν υπερέβη των ορίων).
3. Η εισαγωγή, εκ των πραγμάτων, λίγα πράγματα.
4. Ο Gerard Butler, γεννηθής εις τη Γλασκώβη (ε να μην το πω;), ήταν, κατά την ταπεινή μου άποψη, αρίστη επιλογή. Από φωνή, φωνάρα και από...
5. ...σώμα, απορώ τι τους δίνουνε. Μαζέψανε όλα τα ντερέκια, τους χτίσανε φέτες, τους φορέσαν την κατάλληλη (ελλιπή φυσικά) ενδυμασία και δώστου αρχίζουν...
6. ...οι σκηνές μάχης είναι all the money, από πεντακοσάρικα (ποιον Καποδίστρια; τα μωβ!) μέχρι και το τελευταίο φραγκοδίφραγκο.
7. Ο Ζέρξης, εν τω μεταξύ, τίγκα στα αξέσορις και το πίιρσινγκ (ίίίου).
8. Αλεξζάντερ χού; Γκλαντιέιτορ κι; Δε φτουράνε (ειδικά ο Άλεξ - zzzzz, ο Γκλάντι - καλούτσικος).
9. Ευτυχώς δεν τους βγήκε μελό (ο king Λέο κρατάει χαρακτήρα καθ'όλη τη διάρκεια).
10. Βλαχο-πομπώδες σε ορισμένα σημεία ναι, αλλά τίποτε το μη χωνέψιμο.
11. Την ταινία Sin City δεν την έχω δει, επομένως δε μπορώ να συγκρίνω.
12. Όλα τα παραπάνω σημεία αποτελούν προσωπικές απόψεις.

Συνοψίζοντας, it was cute.

Fwds DEL rules!

Εεεεε, μα έσκασα πια!
Μα να μη μεριμνήσουν να προσθέσουν ένα πλήκτρο DEL;
Έστω μισό! Κόψε κάτι απ'το SHIFT.
Όόόόχι! Οχιά.
Εκείνο το ENTER δίπλα στο δεξί COMMAND δεν είναι πλεονασμός δηλαδή; Μέγας!
Πώς γράφεις κώδικα μόνο με BACKSPACE; Πώς γράφεις γενικώς, βασικά.
Το CTRL+D δε λειτουργεί σε όλες τις εφαρμογές.
Το fn+BACKSPACE δουλεύει μεν, αλλά απαιτεί δύο δάχτυλα από δύο διαφορετικά χέρια, αφού το ένα είναι στη δύση και το άλλο στην ανατολή.
Άι στα τσακίδια, κατέβασα το DoubleCommand και ξαναβρήκα την υγειά μου.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007

Μόνο 7;

Ένα ακόμη κάλεσμα, για 7 αγαπημένες ταινίες αυτή τη φορά. Με δείγμα μικρότερο του 1/1000, η λίστα έχει ως εξής:
  • Angel Heart (1987) - Πρέπει να τα'χει τα ψυχολογικά του ο Alan Parker (σενάριο και σκηνοθεσία). Κατά τ'άλλα, τον πονοκεφάλιασε το Δη Γουόλ του Waters. Τολμώ να αντιτάξω De Niro σε Pacino (Devil's Advocate) στο ρόλο της μεταλλαγμένης νυχτερίδας. Οφείλω όμως να πω, (ένα άσχετο), πως καλύτερο μάτι που γυαλίζει από αυτό του Al, δε θα μπορούσα να σκεφτώ για να υποδυθεί τον Dalí.
  • Equilibrium (2002) - Και το Matrix ωραίο είναι, αλλά έχομεν κι εμείς τας αδυναμίας μας. Δεν πρόκειται για μαϊμού του Neo. Απλώς αυτή είναι η κατηγορία των sci-fi ταινιών. Τέλειο παγωμένο φουτουριστικό σκηνικό και ακόμη τελειότερος Christian Bale. Το καθεστώς χαλάει τη συνταγή, αλλά χωρίς αυτό δε θα υπήρχε το σενάριο. Επομένως...
  • Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966) - Ένα από τα 'spaghetti western'... Δε πα να τ'ονομάσουνε και 'pizza western'. Τρίωρο έπος από τον Ιταλό σκηνοθέτη Sergio Leone με Clint Eastwood, Lee Van Cleef, Eli Wallach. Υπάρχει χαρακτηριστικότερο άκουσμα για Λούκυ Λούκιδες, σκονισμένες μπότες με σπιρούνια, ληστές τραπεζών και μονομαχίες στην άγρια δύση, από τη δουλειά του Ennio Morricone σ'αυτήν την ταινία;
  • La Vita è Bella (1997) - Benigni και δράμα γίνεται; Τσουκ. Ο μικρούλης είναι γλύκα κι ο μπαμπάς του θεός. Απίθανος όπως πάντα και γεμάτος θετική ενέργεια, ο Roberto Benigni έγραψε και σκηνοθέτησε ένα παραμύθι με φόντο ένα όχι και τόσο συνηθισμένο σκηνικό. Στο τέλος το χρειάστηκα το χαρτομάνδηλο (όχι ολόκληρη τη softex, ένα μαντηλάκι ίσα ίσα για να σφουγγίσει το 'παρ'ολίγον' δράμα).
  • Oldboy (2003) - Προσπέραση Κίνας (γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω κράξιμο) και κατεύθυνση προς Νότιο Κορέα. Ένα: η ταινία δεν είναι για πολύ πολύ ανήλικα. Δύο: ο πρωταγωνιστής (τώρα από Κορεάτικα... σωθήκαμε, δε λέγονται όλοι Sun) είναι απίστευτος. Τρία: η έκβαση της υπόθεσης μ'αιφνιαδίασε. Τέσσερα: στα πέντε δεν είναι άσχημα ε; Πάρα πολύ με άρεσε.
  • Seppuku (1962) - Ήτοι χαρα-κίρι.
  • Shichinin no samurai (Seven Samurai) (1954) - Δύο πράγματα που μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση:
    1. Πώς στην ευχή κατάφερε ο σκηνοθέτης και συντόνισε τόσο λαό σε σκηνές μάχης, μέσα στη λασπούρα, κάτω απ'τη βροχή, χώρια τ'άλογα, με την κινηματογραφική τεχνο(αρχαιο)λογία μισού αιώνα πριν;
    2. Ο Toshirô Mifune. Σε μία ταινία όπου όλοι οι ηθοποιοί μού ήταν άγνωστοι, ο χαρακτήρας που παρουσίασε ο Mifune είναι τόσο πειστικά δοσμένος που μου απέσπασε την προσοχή. Δύο οι πιθανές εξηγήσεις: ή δεν απήχε και πολύ από τον πραγματικό του εαυτό ή ο τύπος ήταν άπαιχτος ηθοποιός. 180 ταινίες είναι αρκετό υλικό για να τον μελετήσω; Σε τόσα έργα συμμετείχε!
Προς χάριν ανατολής, οι μαφίες έμειναν εκτός λίστας. Δεν πειράζει, την άλλη φορά.

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2007

Εγώ έρχομαι, εσύ;

Φεύγεις.

Αλλού διαμαρτύρονται για τις κάμερες που κάποιοι εγκαθιστούν σε δημόσιους χώρους κι αλλού για τις ταυτότητες που κάποιοι θέλουν να... μοιράσουν. Η Γηραιά Αλβιώνα είναι ΠΙΤΑ στο καμερο-μάνι. Όμως ο Βρετανός πολίτης ταυτότητα (ουουουου... το κατά Σερβετά feat Λουκά ευαγγέλιον) ΔΕΝ έχει. Ο Έλληνας πολίτης από την άλλη έχει δελτίο ταυτότητας, το οποίο μάλιστα φέρει βιομετρικό χαρακτηριστικό (αποτύπωμα λέμε, για αςφάλεια λέμε). Όμως η αλλεργία του στο φακέλωμα προκαλείται από την ύπαρξη καμερών παρακολούθησης. Υπάρχει τίποτε το οξύμωρο στην όλη ιστορία ή με πείραξε το μαρούλι που έφαγα σήμερα;
Όσο μαρούλι και να έφαγα πάντως, η φλόγα της φωτογραφίας, δε μου φαίνεται, ΕΙΝΑΙ στρογγυλή. Αν τύχει και σας βγει τέτοια φλόγα στη λαμπάδα την Ανάσταση, το επόμενο που θα δείτε λογικά, θα είναι τίποτε κόκκινα αυγά και σοκολατένια λαγουδάκια τριγύρω να πετάνε. Ε αυτό θα σημαίνει ότι ταξιδέψατε λίγο μακρύτερα απ'ότι συνηθίζεται για τις διακοπές του Πάσχα, σε μέρη όπου δεν υπάρχει βαρύτητα για παράδειγμα. Δεν είν' κακό. Σε περίπτωση που αιωρείστε κατά Κρόνο μεριά, τραβήξτε κανά βίντεο, γιατί αν περιμένουμε από το Cassini... θα φλομώσουμε στις φωτογραφίες.

Α! τώρα που είπα φωτογραφίες... προχθές συνέλεξα την καθόλου χρήσιμη πληροφορία, ότι η πρώτη πραγματικά έγχρωμη φωτογραφία που δημιουργήθηκε, απεικόνιζε μία σκωτσέζικη κορδέλα. Εμ ναι, Σκωτσέζος την έφτιαξε... τη φωτογραφία... και την κορδέλα υποθέτω. Ο James Clerk Maxwell εκτός από τη θεωρία του ηλεκτρομαγνητισμού και κάτι άλλα ψιλά, που βρήκε λέει ενδιαφέροντα ο Αλβέρτος, πειραματιζόταν και με τον τομέα της οπτικής και της έγχρωμης όρασης. Το 1861, λοιπόν, οι προσπάθειές του οδήγησαν στο ακόλουθο αποτέλεσμα.
Οι δικές μου προσπάθειες πάλι, με οδήγησαν στο εξής συμπέρασμα επί του θέματος ωών και ωοτόκων. Κάθε χρόνο που πλησιάζει το Πάσχα, με πιάνει το υπαρξιακό ερώτητα περί της πολύκροτης κότας και του πολύκροκου αυγού. Δεν έχω δα και τίποτε το επαναστατικό να προτείνω. Απλώς, μία παρατήρηση θα κάνω. Πάρε τη βιβλική οδό κι έχεις την κότα κάπου στην τρίτη ημέρα να γεννάει το αυγό. Όμως αν στρίψεις στην εξελικτική οδό, βλέπεις το αυγό να γεννά την κότα. Εάν ήμουν ορνιθολόγος, ίσως να είχα μία ιδέα για το ποιο πτηνό γέννησε το μεταλλαγμένο αυγό. Δεν είμαι όμως κι έτσι πάλι με την απορία θα μείνω. Εγώ φεύγω. Εσύ τι είπαμε ότι κάνεις;