Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007

Μόνο 7;

Ένα ακόμη κάλεσμα, για 7 αγαπημένες ταινίες αυτή τη φορά. Με δείγμα μικρότερο του 1/1000, η λίστα έχει ως εξής:
  • Angel Heart (1987) - Πρέπει να τα'χει τα ψυχολογικά του ο Alan Parker (σενάριο και σκηνοθεσία). Κατά τ'άλλα, τον πονοκεφάλιασε το Δη Γουόλ του Waters. Τολμώ να αντιτάξω De Niro σε Pacino (Devil's Advocate) στο ρόλο της μεταλλαγμένης νυχτερίδας. Οφείλω όμως να πω, (ένα άσχετο), πως καλύτερο μάτι που γυαλίζει από αυτό του Al, δε θα μπορούσα να σκεφτώ για να υποδυθεί τον Dalí.
  • Equilibrium (2002) - Και το Matrix ωραίο είναι, αλλά έχομεν κι εμείς τας αδυναμίας μας. Δεν πρόκειται για μαϊμού του Neo. Απλώς αυτή είναι η κατηγορία των sci-fi ταινιών. Τέλειο παγωμένο φουτουριστικό σκηνικό και ακόμη τελειότερος Christian Bale. Το καθεστώς χαλάει τη συνταγή, αλλά χωρίς αυτό δε θα υπήρχε το σενάριο. Επομένως...
  • Il Buono, Il Brutto, Il Cattivo (1966) - Ένα από τα 'spaghetti western'... Δε πα να τ'ονομάσουνε και 'pizza western'. Τρίωρο έπος από τον Ιταλό σκηνοθέτη Sergio Leone με Clint Eastwood, Lee Van Cleef, Eli Wallach. Υπάρχει χαρακτηριστικότερο άκουσμα για Λούκυ Λούκιδες, σκονισμένες μπότες με σπιρούνια, ληστές τραπεζών και μονομαχίες στην άγρια δύση, από τη δουλειά του Ennio Morricone σ'αυτήν την ταινία;
  • La Vita è Bella (1997) - Benigni και δράμα γίνεται; Τσουκ. Ο μικρούλης είναι γλύκα κι ο μπαμπάς του θεός. Απίθανος όπως πάντα και γεμάτος θετική ενέργεια, ο Roberto Benigni έγραψε και σκηνοθέτησε ένα παραμύθι με φόντο ένα όχι και τόσο συνηθισμένο σκηνικό. Στο τέλος το χρειάστηκα το χαρτομάνδηλο (όχι ολόκληρη τη softex, ένα μαντηλάκι ίσα ίσα για να σφουγγίσει το 'παρ'ολίγον' δράμα).
  • Oldboy (2003) - Προσπέραση Κίνας (γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω κράξιμο) και κατεύθυνση προς Νότιο Κορέα. Ένα: η ταινία δεν είναι για πολύ πολύ ανήλικα. Δύο: ο πρωταγωνιστής (τώρα από Κορεάτικα... σωθήκαμε, δε λέγονται όλοι Sun) είναι απίστευτος. Τρία: η έκβαση της υπόθεσης μ'αιφνιαδίασε. Τέσσερα: στα πέντε δεν είναι άσχημα ε; Πάρα πολύ με άρεσε.
  • Seppuku (1962) - Ήτοι χαρα-κίρι.
  • Shichinin no samurai (Seven Samurai) (1954) - Δύο πράγματα που μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση:
    1. Πώς στην ευχή κατάφερε ο σκηνοθέτης και συντόνισε τόσο λαό σε σκηνές μάχης, μέσα στη λασπούρα, κάτω απ'τη βροχή, χώρια τ'άλογα, με την κινηματογραφική τεχνο(αρχαιο)λογία μισού αιώνα πριν;
    2. Ο Toshirô Mifune. Σε μία ταινία όπου όλοι οι ηθοποιοί μού ήταν άγνωστοι, ο χαρακτήρας που παρουσίασε ο Mifune είναι τόσο πειστικά δοσμένος που μου απέσπασε την προσοχή. Δύο οι πιθανές εξηγήσεις: ή δεν απήχε και πολύ από τον πραγματικό του εαυτό ή ο τύπος ήταν άπαιχτος ηθοποιός. 180 ταινίες είναι αρκετό υλικό για να τον μελετήσω; Σε τόσα έργα συμμετείχε!
Προς χάριν ανατολής, οι μαφίες έμειναν εκτός λίστας. Δεν πειράζει, την άλλη φορά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: