Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2007

Edinburgh Zoo II

Ιδού το δεύτερο τεύχος με φωτογραφίες από το ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου.

Ξεκινάμε μ'ένα εστεμμένο περιστέρι από τη Νέα Γουινέα
, ονόματι victoria crowned pigeon, το οποίο είναι από τα μεγαλύτερα της μάρκας, ιδιαίτερα κοινωνικό, δεν κάθεται στ'αυγά του την ημέρα, ενώ τη νύχτα κουρνιάζει πάντοτε πακέτο μαζί με τα υπόλοιπα της γειτονιάς˙ ωσάν τα κοινά θνητά περιστέρια ένα πράμα. Το ζευγάρωμά του αποτελεί κλασική διαδικασία ορνιθοξεφαντώματος (χοροί, περίεργες πόζες, κλπ), ενώ και τα δύο φύλα έχουν τη δυνατότητα να θρέψουν τα πιτσούνια τους με του πουλιού το γάλα. Μία μικρή παύση για ένα γρήγορο κουίζ: πού είναι καταχωνιασμένος ο μαύρος ιαγουάρος; (Μάλλον τέτοιος είναι, δεν είχε καρτελάκι με τα specs τού μάγκα, ο οποίος - τι έγραψα στο τέλος του παρτ ουάν - ήταν σε ληθαργική φάση, όπως και το 80% του κήπου. Μόνο οι πιγκουίνοι ήταν ξύπνιοι, κάποιοι από αυτούς δε παραήταν ασύχαστοι.) Ακολουθούν οι oriental small-clawed otters, 'ενυδρίδες' για ν'αποφύγουμε την κράμπα βραδιάτικα, οι οποίες κινούνται (ή αράζουν σωστότερα) στο προαναφερθέν κλίμα ζαβλακωμάρας. Όταν δε λιώνουν στον ύπνο, πλακώνονται στα παιχνίδια, αφού είναι ευκίνητα, σβέλτα, γεμάτα με περιέργεια και ενέργεια (πού 'ν' τη;) μικρά θηλαστικά.Περνάμε σε κάτι πιο κλασικό και σίμπα. Φαίνεται; Ότι δε μπορούσα να καταλήξω σε μία φωτογραφία; Δεν ξέρω τι βλέπει ο καθένας. Εμένα μου βγάζει μια αρχοντιά το βλέμμα αυτό, μία ηρεμία, διακριτή φυσικά σε σχέση με το άνωθεν χουζούρι. Κοιτάζει καρφί προς τη μεριά του φακού, χωρίς καμία διάθεση νταηλικιού. Έχω την εντύπωση πως μόνο από 'γάτα' μπορείς να λάβεις τέτοιο επιβλητικό βλέφος (sic: βλέ[μμα-ύ]φος). Δεν έχει σημασία μινιόν ή μεγάλη, αρκεί να ανήκει στην οικογένεια των αιλουροειδών. Σειρά έχει κάτι κοκκινωπό και αρκουδέ, ντροπαλό και μονίμως πεινασμένο. Οι μισές και παραπάνω φωτογραφίες που είδα στο internet, δείχνουν το red panda είτε να μασουλάει είτε να γλείφεται. Την ώρα που τραβήχτηκε η φωτογραφία μαντέψτε με τι ασχολιόταν. Ναι, ξεδιάλεγε φύλλα για μάσα. Στην top θέση των γαστρονομικών του απολαύσεων είναι τα μπαμπού, τα οποία ξετρυπώνει στα πευκοδάση των Ιμαλαΐων. Έχω να ομολογήσω για την ουρά του, ότι τη βρίσκω πολύ τρέντι!Η δειγματοληπτική περιήγηση στον ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου τελειώνει με τον παρακάτω μπόμπιρα. Ούτε αυτός είχε εμφανή ταμπέλα. Για την ακρίβεια, μετά δυσκολίας κατάφερα να εντοπίσω και τον ίδιο live. Η συγκεκριμένη φωτογραφία, βέβαια, δε βγήκε με την ταπεινή μου παιχνιδομηχανή. Επιστρατεύτηκε proper φακός SLR ψηφιακής και αρκετά δευτερόλεπτα κρατημένης ανάσας. Εγώ προσπαθούσα να πετύχω τον έτερο ελαφρώς-σκιουρο-like μπόμπιρα. Εις μάτην όμως. Είχε χωθεί ανάμεσα σε κάτι φυλλώματα το σκασμένο και ροκάνιζε.Δια να είμαστε 'ντάξη, μαζί με την τελευταία φωτογραφία, όσες είναι κοντινές είναι δανεισμένες. Οι αντίστοιχες δικές μου απόπειρες είναι για γέλια. Οι ενυδρίδες, το πάντα και ο μακρινός black jaguar προέκυψαν εικόνες της προκοπής (σχετικά), γι'αυτό δεν όδευσαν προς την έξοδο. Αυτά, πάω για ύπνο, το παραξήλωσα.

2 σχόλια:

Lianne είπε...

Τί ζουζούνια είναι όλα τους!

pixie είπε...

:) ναι παναθεμά τα!

Πάντως, στενοχωρήθηκα κάπως έτσι όπως τα είδα περιορισμένα. Το άγριο ένστικτό τους έχει χαθεί ανεπιστρεπτί και έδειχναν νωχελικά και ναρκωμένα να κάθονται σαν κούκλες σε βιτρίνες, ώστε να τα χαζεύουν οι α-φύση-κοι αστοί (καλά οι πιγκουίνοι εξαιρούνται, στην καρακοσμάρα τους έπλεαν ως συνήθως).