Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Τζάμπα μονόλογος

Να δω εκείνη η προεξοχή στο χάρτη, κάτω & τέρμα δεξιά όπως βλέπεις την Ευρώπη (με το βορρά σα πάνω), ν'αποκτήσει κάποτε τεχνογνωσία και ν'αναπτύξει μια-κάποια futur τεχνολογία, κι ας πεθάνω!

Οκ, μάλλον δε θα προφτάσω... θα πεθάνω κι εγώ και τα παιδιά μου (και άααμα... τόσο αργά; δεν ξέρω) προτού ξεκατσικωθούν ΕΛ, Νέφελιμ + λοιπά ανέκδοτα μπαρκάροντας για Σείριο... όταν έρθει η ώρα με το καλό, ας πάρουν μαζί τους και τ' αναχρονιστικά ορθοχριστιανόδοξα στοιχεία... Μιλώ για την άγια
(σιψ) εκείνη μελλοντική εποχή, όταν θα 'ναι αποδυναμωμένος πια ο τρόπος σκέψης & αντιμετώπισης της πραγματικότητας που χρησιμοποιεί ακαταμάχητη λογική (;) σαν και δαύτη.

Τότε
πιθανώς, ίσως, μπορεί, αν ελεήσει η κούτρα και αποφασίσουμε αντί να ζούμε με το ρουσφέτι στην τσέπη, το ζυγό (sic) της ευσυνειδησίας μακριά από τον περήφανο (κι άλλο sic) τράχηλό μας, το στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στα υπόλοιπα έλλογα όντα τριγύρω μας πεταμένο απ'το παράθυρο (εάν τον έχεις για τα έλλογα θα το βρεις και για τα άλογα), να κάνουμε την υπέρβαση και συμμαζευτούμε σα χώρα.

Επίκαιρο παράδειγμα νοοτροπίας & στάσης ζωής από τον Steve Jobs (που μου το θύμισε η tmt και το είχα πρωτοσυναντήσει στο doncat):



Για όποιον, από το παράδειγμα Jobs,
σταθεί στο σκαλοπάτι απαξιώ-γιατί-ο-τύπος-δε-ξέρει-τι-έχει ή σιγά-τι-έχει-καταφέρει, ας ξαναπροσπαθήσω δίνοντας το βιογραφικό της Mary Anne Hobbs. Παράτησε το σχολείο, αλλά ο μικρόκοσμός της δεν τελείωσε εκεί. Συνέχισε σ'ένα εργοστάσιο πακετάροντας αυγά, πούλησε ό,τι είχε κι έφυγε με εισιτήριο χωρίς επιστροφή μακριά από τη φωλιά της, για να επιστρέψει σε μία θέση ραδιοφωνικής παραγωγού στο BBC Radio 1. Εκτός αυτού, αν και φου, είναι γάτα στις δύο ρόδες,* υποψιάζομαι πιο γάτα από τον οποιοδήποτε μέσο βαλεντίνο-ρόσι-wannabe. Ξέφυγα όμως από το θέμα (;).

Αν αυτοί θεωρούνται τυχεροί γιατί δεν έζησαν στην Ελλάδα, ο vrypan αναφέρει πιο φρέσκα παραδείγματα ονείρων με το Δημήτρη και την Ελίνα, ενώ εγώ θυμάμαι το Βασίλη και τη Γεωργία (πρέπει ν'ακούσεις την εκπομπή και να φτάσεις στο χαρακτηριστικό σημείο που η Sugahspank! αφηγείται το περιστατικό με τον άμοιρο (τελευταίο sic) ταξιτζή).


Όποιος εξακολουθεί ν'αγοράζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έχει προαποφασίσει να βλέπει τον κόσμο καμένο ή έχει μία δαιμόνια ικανότητα να εστιάζει σε οτιδήποτε αρνητικό συμπαντικά ή για κάποιο περίεργο λόγο είναι ακόμη μπερδεμένος. Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει στάνταρ συνταγή για να πήξουμε όλοι στην ευτυχία, αλλά ότι ο καθένας έχει δυνητικά την ευκαιρία να κυνηγήσει την τρέλα του. Όσο για 'κείνους που δεν έχουν κάποιο μεράκι, κάποιο πάθος στο οποίο να θέλουν να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια - πουχου περίπτωση δική μου - χολοσκάμε μεν, ψάχνουμε δε να βρούμε κάτι θετικό για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε (καλά δε μιλώ εξ ονόματος όλων, μόνο εμού και του εαυτού μου).

Είναι απλό. Stay hungry, stay foolish. Μείνατε διψασμένοι, μείνατε ονειροπόλοι (εγώ θα κότσαρα και το 'με μέτρο' από δίπλα, γιατί μια υψοφοβία την έχω).

*
Άσχετο: τι θα έβγαζε άραγε μία κόντρα Σαμπανίκου vs Hobbs;

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Aσύρματο ρεύμα ΙΙ

Ένα χρόνο πριν, μου 'τρεχαν τα σάλια για τις μελλοντικές τεχνολογίες ασύρματου ρεύματος. Πλέον έχει έρθει η ώρα να φάω την 'ασύρματη ηλεκτροπληξία' στο δόξα πατρί, διότι μία νεοσύστατη εταιρεία (5 ετών μόλις), ονόματι Powercast, ήδη πουλάει τεχνολογία ασύρματης φόρτισης, την οποία έχει αναπτύξει χρησιμοποιώντας μεταφορά ενέργειας μέσω ραδιοσυχνοτήτων (δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι έτσι μεταφράζεται το RF harvesting energy)! Θυμόμουν ότι έγραφα για την Splashpower και τις πατέντες της, αλλά η Powercast είναι διαφορετική εταιρεία.

Ερώτηση: Τι απέγινε η επιφάνεια ασύρματης φόρτισης που υποσχόταν η Splashpower;
Απάντηση: Την έφαγε η μαρμάγκα! Γιατί όπως λέει αυτό το άρθρο για τον ανταγωνισμό της Powercast:

Unlike other charging technologies from companies like Splashpower and WildCharge, Powercast-enabled devices don't need to sit on a charging pad.
Η Powercast κατάφερε να λανσάρει ασύρματη φόρτιση από τον τοίχο! Δες το φίντεο με το concept:


Powercast timeline from Iniko on Vimeo.

Και αφού φορτίζει από απόσταση, δε θα φόρτιζε από επιφάνεια επαφής; Δες και το άλλο φίντεο με την υλοποίηση (από ohgizmo.com):


Άντε ν'αρχίσουν να κυκλοφορούν powercast-enabled συσκευές, να ξεφορτωθούμε τα καλωδιομακάρονα.
Πηγή wsnblog.com

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Ασύνταχτες σκέψεις

Βουίζει το κεφάλι μου. Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τα γεγονότα. Δεν είμαι ειδική σε τίποτα. Θέλω μόνο να καταγράψω τι σκέφτομαι, μπας και βάλω τάξη στις απορίες μου, μήπως και κατανοήσω τι γίνεται. Κρίνω με βάση την πληροφορία που συνέλεξα - διαβάζοντας διάφορα ενημερωτικά άρθρα, αναρτήσεις σε μπλογκ, σχόλια, παρακολουθώντας βίντεο και ηχητικά ντοκουμέντα, οτιδήποτε έχω χρόνο και μπορώ να δω on-line - περνώντας τη μέσα από προσωπικά φίλτρα.

Λεπτομέρειες για το συμβάν από το ρεπορτάζ του ΕΘΝΟΣ ONLINE, το οποίο περιέχει και βίντεο με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων:

...δήλωσε χθες ο Μιχάλης, ηλικίας 17 χρόνων, ένας εκ των νεαρών που την ώρα του τραγικού γεγονότος, στον πεζόδρομο των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, διασκέδαζε μαζί με τον 15χρονο.
...
"Διασκεδάζαμε στη γιορτή του φίλου μας και κάναμε πλάκα...". Σύμφωνα με τον Μιχάλη, οι δύο ειδικοί φρουροί δεν προκλήθηκαν από τους φίλους και την ομάδα του, αλλά από κάποιους άλλους και ήρθαν να ξεσπάσουν σε αυτούς.
...
Συγκλονισμένος από το τραγικό γεγονός με τον ανήλικο είναι και ο κ. Χρίστος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, τα οποία, όπως είπε, το βράδυ του Σαββάτου συνδιασκέδαζαν στην ίδια παρέα με το θύμα.


«Το παιδί το σκότωσαν εν ψυχρώ. Δεν είχε πάρει μέρος σε επεισόδια, δεν ανήκε σε κάποια αναρχική ομάδα, δεν ήταν καν από την περιοχή των Εξαρχείων», είπε.
Από το in.gr:
...στο ερώτημα εάν ο ειδικός φρουρός πυροβόλησε απευθείας τον νεαρό ή η σφαίρα εξοστρακίστηκε δεν δίνεται ακόμη απάντηση...

Οι δύο ειδικοί φρουροί που εμπλέκονται στη δολοφονία οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα, ο οποίος άσκησε σε εκείνον που πυροβόλησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και παράνομη οπλοχρησία, στον δεύτερο ασκήθηκε δίωξη και για απλή συνέργεια.
Το συμβάν διώκεται από τη δικαιοσύνη ως έγκλημα ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως.


Απο Αθήνα δε γνωρίζω πολλά πράγματα. Διαβάζω για τα Εξάρχεια:

(σημ: από εδώ)
Ένα 15χρονο παΐδι με δύσκολη εφηβεία Σάββατο βράδυ αντί να πάει για ποτό σε κάποιο κλαμπ με φίλους του για να «κυνηγήσουν» τις συμμαθήτριες τους πάει βόλτα στα Εξάρχεια, την πιο υποβαθμισμένη ίσως, μετά τα έργα στο Γκάζι, περιοχή των Αθηνών. Και απελευθερώνοντας την οργή που έχει μέσα του από την ανούσια μέχρι τώρα ζωή του διαπληκτίζεται με δυο «ειδικούς φρουρούς».
Περιέχει ανακρίβειες σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, αλλά το μήνυμα "Εξάρχεια - υποβαθμισμένη περιοχή" είναι ξεκάθαρο. Από άλλους σχολιασμούς προσλαμβάνω τις παρακάτω εικόνες:
(σημ: σχόλιο 46 από εδώ)
εζησα 6 χρονια στα εξαρχεια, φοιτητρια, στην ανδρεου μεταξα με μεσσολογγιου, διπλα στο μερος όπου έγινε το σκηνικο. ... Είχε έρθει φίλος επαρχιώτης να με επισκεφτεί και πήγε για τσιγαρα κυριολεκτικά στη γωνία και εξαφανίστικε…Τον είχαν μπουζουριάσει για “εξακριβωση” στοιχείων και τον έκλεισαν σε κλούβα. Μας πήρε στα κρυφά τηλέφωνο από το κινητό από την κλούβα όπου ήταν με χειροπέδες ως κοινός εγκληματίας, γιατί απλά ήταν 22 χρονών και είχε μακρια μαλλια.

(σημ: αναδημοσίευση σχολίου από indymedia μέσω null)
Είμαστε μια παρέα δικηγόρων, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων και άλλων κατοίκων της περιοχής. Η παρουσία των ΜΑΤ στη γειτονιά μας και τα χημικά έχουν καταστήσει αβίωτη τη ζωή μας. Πρόκειται τις επόμενες μέρες να υποβάλλουμε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Έχουμε βιντεοσκοπήσει και συγκεκριμένα περιστατικά από τη συμπεριφορά τους, όπως βρισιές σε περίοικους, απειλές σε κατοίκους που διαμαρτύρονταν, επίδειξη των γενητικών τους οργάνων σε κορίτσια κλπ. Υπάρχει και μια Επιτροπή Κατοίκων εδώ; Γιατί έχει εξαφανιστεί; Ας πάρει μια πρωτοβουλία να βρεθούμε όλοι μαζί. Εμείς πάντως, γύρω στα είκοσι άτομα, είμαστε αποφασισμένοι όταν εμφανίζονται ΜΑΤ στη γειτονιά να απαιτούμαι την απομάκρυνσή τους. Θα μας συλλάβουν; Θα τολμήσουν να συλλάβουν τους κατοίκους της συνοικίας που δεν ανέχονται άλλο να πνίγονται από τα δηλητήρια που εκτοξεύουν; Που φοβόμαστε να βγουν τα παιδιά μας έξω απ’ το διαμέρισμα, γιατί κάποιος άλλος φονιάς, κάποιο άλλο καθήκι πρώην προστάτης της νύχτας και τώρα “ειδικός φρουρός”, μπορεί να πυροβολήσει; Αν δεν καταλαβαίνουν από λόγια, θα καταλάβουν όταν μας δουν στις ταράτσες και στα μπαλκόνια. Έλεος πια με τους αλήτες! Τα Εξάρχεια ανήκουν σε μας που ζούμε εδώ κι όχι στην αλητεία που ζει σε βάρος της κοινωνίας. Να είναι σίγουροι πως δεν θα καλοπεράσουν από δω και πέρα…
Εύλογα (;) σε ορισμένους γεννάται η απορία που σχολίαζει η Αθηναίος εδώ:
Υ.Γ. Ακούω στην ΤΒ ότι κάποιοι λένε “τί δουλειά είχε το παιδί εκεί να διαπληκτίζεται φραστικώς με τους μπάτσους”. ...
την οποία συνάντησα στην ανάρτηση του nysteri εδώ:
Ο λεβέντης που πέθανε, 16 χρονών παιδί, τι δουλειά είχε βράδυ με αναρχικούς και βάνδαλους στα Εξάρχεια παιδί σχολείου; Μανούλα δεν είχε να του ρίξει μια δυο ψιλές και να τον κρατήσει σπίτι, να του πει ότι δε γυρνάμε στα Εξάρχεια νυχτιάτικο να πετάμε μπουκάλια στους αστυνομικούς; Το ξανατονίζω γιατί σίγουρα θα βγει κάνας μαλάκας και θα λέει ότι συνηγορώ στις ενέργειες των ειδικών φρουρών: κακώς πέθανε. Αλλά εκεί δεν είχε δουλειά… αν δεν είχε ανακατευτεί με τα πίτουρα θα δε ζούσε τώρα; Ένα άλλο θέμα, για τους αστυνομικούς. Λέγεται ότι μπορεί να πήγαιναν να τους ρίξουν μολότωφ, μπορεί κι όχι. Σε κάθε περίπτωση, κι αυτοί δικαίωμα στην αυτοάμυνα δεν έχουν;
και στη διαπίστωση που διατυπώνει ο papo εδώ:
Όσο φυσιολογικό θεωρηθεί ένας 15 χρονος να κάνει τσαμπουκάδες στα Εξάρχεια με τους 'μπάτσους' τόσο φυσιολογική μπορεί να θεωρηθεί και η politically correct κοινωνία μας.
Καταρχάς, υπολογίζω ότι οι παραπάνω γνώμες διατυπώθηκαν εχθές, προτού δημοσιευθούν οι μαρτυρίες των παρευρισκομένων που περιγράφουν τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το περιστατικό (βλ. αρχή του ποστ). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, λοιπόν, η πρόκληση των ειδικών φρουρών προήλθε από διαφορετική ομάδα ατόμων. Έστω κι έτσι να ήταν όμως, δηλαδή το παιδί που δέχθηκε τη σφαίρα να ενεπλάκη σε φραστικό επεισόδιο με τους αστυνομικούς, προσωπικά:

  • Θεωρώ αδιανόητη την κίνηση του ειδικού φρουρού να τραβήξει όπλο && περιττό να προσθέσω ένα 'αλλά' που λέει 'τι δουλειά είχε ο μικρός τέτοια ώρα εκεί που ήταν;'. Τελεί η Ελλάδα υπό καθεστώς χούντας και απαγορεύεται η έξοδος το βράδυ ή η δημόσια συνάθροιση άνω των τριών ατόμων;
  • Με δεδομένη, ωστόσο, την εικόνα του γκέτο που έλαβα ότι θεωρείται η περιοχή των Εξαρχείων, ίσως μπορώ να δω για ποιο λόγο ορισμένοι άνθρωποι κάνουν την εν λόγω σημείωση. Δεν τη δέχομαι όμως, διότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν χοντράδες που βγάζουν μάτι και αφαιρούν ζωές στα καλά καθούμενα.
  • Από πότε η άμυνα του αστυνομικού ξεκινά με πρώτη αμυντική επιλογή την 'τραβώ όπλο και πυροβολώ!';;;
  • Εκτός αυτού, από πού κι ως πού ο προπηλακισμός ενός αστυνομικού αποτελεί επίθεση που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα και κρίνει αναγκαίο ότι πρέπει να αμυνθεί απέναντι στο βρισίδι πυροβολώντας, έστω στον αέρα;;;
  • Αν και από τα όσα έχω διαβάσει, δει και ακούσει μέχρι στιγμής, εκτιμώ ότι ο ειδικός φρουρός σημάδεψε μπροστά και παράλληλα με το έδαφος, ούτε πάνω ούτε κάτω. Έτσι, τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι το περιστατικό αποτελεί φόνο εν ψυχρώ, με bonus το γεγονός ότι το παιδί που δολοφονήθηκε δεν ήταν 'αντιεξουσιαστικό στοιχείο'. Σημασία βέβαια δεν έχει το τι λέω εγώ, αλλά το τι θα αποφανθεί η δικαιοσύνη.
Στο μεταξύ συναντώ ποστ με τίτλους όπως:
όπου άνθρωποι δηλώνουν την απέχθεια και το μίσος τους απέναντι στην αστυνομία. Δε μου αρέσει η στάση τους. Δε μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο τσουβαλιάζουν, διαγράφουν, επιθυμούν να καταργήσουν από προσώπου Ελλάδας μέχρι και το τελευταίο όργανο της τάξης. Εφ'όσον πρόκειται για συνειδητοποιημένους ενήλικες που ασπάζονται τον αναρχισμό με τον τρόπο που τον περιγράφει ο Νίκος Δήμου (στο άρθρο που έγραψε για το φόνο ενός άλλου δεκαπεντάχρονου από αστυνομικό το 1985), πάω πάσο. Οι άνθρωποι έχουν αλλεργία στη στολή, όπως έχω εγώ στο οργανωμένο ράσο. Αλλά αν πρόκειται για εκδήλωση της αγανάκτησής τους στο φονικό περιστατικό του Σαββάτου, εκφράζω τη διαφωνία μου.

Διαφωνώ, γιατί θεωρώ πως ο θεσμός της αστυνομίας έχει θέση σ'ένα κράτος και η καθολική απαξίωση του αστυνομικού σώματος στο σύνολό του, εκτός από άδικη, είναι και επικίνδυνη. Διαφωνώ, διότι ως πολίτης θέλω να υπάρχουν άτομα που έργο τους είναι η προστασία των ατομικών μου δικαιωμάτων, καθώς και των δικαιωμάτων του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Θέλω να υπάρχει κάποιος διαθέσιμος που, όταν τον καλέσω, θα συλλάβει τους κακοποιούς του παιδιού μου και
θα διερευνήσει την υπόθεση δίκαια και αξιοκρατικά. Θέλω το ψέμα του Παυλόπουλου να γίνει αλήθεια και η πραγματικότητα να καθίσει στο σκαμνί.

Θα μου πεις 'Καλά, σε ποιον πλανήτη ζεις; Δε βλέπεις τι επικρατεί στην Ελλάδα;':

(από άρθρο του Στέλιου Κούλογλου)... ατελείωτα σκάνδαλα, από τη ζαρντινιέρα και τους βασανισμούς στην Ομόνοια μέχρι τα ομόλογα, τη Ζίμενς, το Βατοπέδι και τα 28 δις δώρο στις τράπεζες που κουκουλώνονται καθημερινά. Με ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, στη χώρα έχει δημιουργηθεί άβυσσος ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνώμενους. Τόσο μεγάλη, που όταν ένας υπουργός που φοροδιαφεύγει τολμάει να δηλώνει δημοσίως ότι «ηθικό είναι ό,τι είναι νόμιμο», οι άλλοι να καίνε αδιακρίτως περιουσίες αθώων ανθρώπων απαντώντας: ηθικό είναι ό,τι είναι παράνομο.
'Βλέπεις κανένα να πληρώνει για όλα αυτά ή δεν προλαβαίνουμε να δούμε ποιοι τα κουκουλώνουν και πώς;'.

Βλέπω τι επικρατεί στην Ελλάδα και μου πέφτουν τ'αυτιά. Αλλά δεν παραδίδω το μυαλό μου στην ακύρωση του σύμπαντος, ούτε στο μηδενισμό (τουλάχιστον όχι ακόμη), ούτε παίρνω αφορμή από τα πολιτικά χάλια που βλέπω και βρίσκω ως δικαιολογία τη σήψη του πολιτικού συστήματος για να κάνω τη δική μου ρεμούλα. Ψάχνω να βρω τι φταίει, προσπαθώ ν'αναγνωρίσω τι και ποιος ευθύνεται για τα στραβά και τ'ανάποδα. Έτσι, ίσως μπορέσω να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα και κατεβάσω καμιά ιδέα που μπορεί να συμβάλλει στη διόρθωση ενός μικρού μέρους της κατάστασης. Εξαιτίας όλων αυτών των σκανδάλων και των εγκλημάτων, θέλω να δουλέψω προς μία εποικοδομητική κατεύθυνση. Βάσει της θέσης που περιγράφει η προηγούμενη πρόταση, δε συντάσσομαι στο πλευρό των όποιων βανδαλιστών, γιατί δε βλέπω σε ποια επίλυση του προβλήματος οδηγούν πράξεις του τύπου 'τα βάζω όλα φωτιά, τα κάνω γυαλιά καρφιά'.

Αδυνατώ να καταλάβω το σκεπτικό 'κάψτε τα όλα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας' που (απ'όσο διάβασα σε αυτό το ποστ) προωθεί λόγου χάρη ο Λαζόπουλος ή μία παρεμφερή θέση που συνάντησα από τον mouridis:
Θα μου πείτε, τι έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί; Να κάτσουν να φάνε το ξύλο; Να αφήσουν τις περιουσίες να καίγονται και να βανδαλίζονται;

ΝΑΙ!!! Αυτό θα έπρεπε να κάνουν. Αν είχαν καταλάβει τι συνέβη χθες το βράδυ, δεν θα έπρεπε ούτε να περιφρουρήσουν τα τμήματα. Θα έπρεπε να τα κάψουν μόνοι τους. Εμείς γιατί να φάμε τα δακρυγόνα; Ποιό δικαίωμα είναι πιο βασικό; Το δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει για την ασυδωσία της αστυνομίας ή το δικαίωμα του αστυνομικού να προστατέψει ένα αστυνομικό τμήμα;
Βρίσκω μπερδεμένες τις παραπάνω σκέψεις και υποθέτω ότι αυτό οφείλεται είτε στη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα, είτε στο ότι απλώς βλέπω τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική. Το (αυτονόητο) δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει, δεν καταλαβαίνω πώς συνδέεται με την ανοχή του εμπρησμού και του βανδαλισμού περιουσίας από κουκουλοφόρους. Από την άλλη πλευρά, δε μου αρέσει ούτε ο στρουθοκαμηλισμός. Συμφωνώ με τον null που γράφει:
Στην 2η εκλογή Μπους, πολλοί Αμερικάνοι έφτιαξαν μπλογκ που ζητούσαν συγνώμη και δημοσίευαν φωτογραφία τους με μία λεζάντα “I didn’t vote for him” ή κάτι τέτοιο.

Λοιπόν, πού είναι οι τίμιοι μπάτσοι; Αυτοί που ντρέπονται; Υπάρχουν; Υπάρχουν μπάτσοι που σιχαίνονται για αυτό που έγινε;

Αν υπήρχαν βέβαια θα είχαν ήδη πάει να συλλάβουν τους ΜΑΤατζήδες που πατάγανε κάτω με τις ασπίδες τους τα παιδιά, που χτυπάνε με τα γκλομπ ανάποδα. Πού είναι αυτοί οι τίμιοι μπάτσοι και εισαγγελείς; Πού είναι ο νόμος; Γιατί τόσα χρόνια δεν σηκώθηκε το καλό κομμάτι του κράτους να συλλάβει το κακό;

Προκαλώ έναν τίμιο μπάτσο και έναν τίμιο εισαγγελέα να πάνε να συλλάβουν τους συναδέλφους τους επ’αυτοφόρω.
Τι στα τσακίδια γίνεται; Γιατί τέτοια σιωπή, συγκάλυψη και αδράνεια; Πόσο διαβρωμένη είναι η σκέψη ενός μεγάλου ποσοστού ανθρώπων στην Ελλάδα από το λόμπι του ατομικισμού, του βολέματος και του αράγματος; Πόσο φοβάται ο κόσμος στην Ελλάδα να εκφράσει την ειλικρινή του άποψη, χωρίς να προσπαθεί ταυτόχρονα να τη συμμορφώσει με την όποια καθεστηκυία τάξη (aka 'επικρατούσα ταμπέλα και οι ακόλουθοι αυτής'); Τόσο πολύ καταδυναστεύει ο καθωσπρεπισμός, η ανασφάλεια, η δειλία όταν χρειάζεται δράση για να στηριχθεί το δίκαιο, η εντιμότητα, η ανθρωπιά; Τόσο τρομερό και ταπεινωτικό είναι να παραδεχθεί κάποιος το λάθος του (είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο ως εκπρόσωπος μιας ομάδας); Πόση ευαισθησία απέναντι στο κόστος υπάρχει ή ολοκληρωτική αναισθησία κυριαρχεί πια, ώστε οι πρωταρχικοί υπαίτιοι κάνουν τις πάπιες και δεν αναλαμβάνουν ποτέ τις ευθύνες τους για τα όσα συμβαίνουν;

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για την όλη κατάσταση; Ποιοι οφείλουν ν'αναγνωρίσουν ότι το φταίξιμο βαραίνει και αυτούς; Το κράτος ή οι πολίτες που το απαρτίζουν; Ωραία απορία για εγγυημένες φαύλες συζητήσεις μέσα στο κεφάλι μου. Από πού να ξεκινήσει κάποιος; Γίνεται να επικεντρωθεί κανείς σ'ένα-δυο σημεία και να πει ότι περιέγραψε το πρόβλημα πλήρως; Δεν το νομίζω. Ο Ρο δίνει μια συνοπτική λίστα από ερωτήματα σ'ένα σχόλιό του:
Νοσφεράτε 
έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά το θέμα αυτό δεν είναι μόνο τεράστιο αλλά και πολύπλοκο, τι να πρωτο-αναλύσω πρωϊνιάτικα σε μια ανάρτηση
- Την ταξική δομή της κοινωνίας;
- Το ρόλο του Κράτους-καταπιεστή σε αυτήν;

- Τον ρόλο της Παιδείας (σε ό λ ο υ ς τους τομείς)…;
- Το πως θα έπρεπε να λειτουργούν οι θεσμοί;
- Το πως και το γιατί μια μερίδα νεολαίας αντιδρά βίαια;
- Το πως και το γιατί της βουβής αντίδρασης ενός απελπισμένου πληθυσμού;
Να μην συνεχίσω.
τα οποία άντε ξεκίνα ν'αναλύσεις. 'Τι αναλύσεις και βλακείες; Επανάσταση εδώ και τώρα!' διαβάζω σε πολλές αναρτήσεις. Παράλληλα, όμως, διαβάζω και το άρθρο του Μάνου Χατζηδάκι για τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου το 1985. Για μια στιγμή... δεν κάναμε βήμα προς το καλύτερο σα χώρα αυτά τα 23 χρόνια; Για μια στιγμή... όσοι ισχυρίζονται ότι κάνανε προσπάθειες για το καλύτερο αυτής της χώρας (εξουσιαστές & αντιεξουσιαστές) θεωρούν πως πέτυχαν κάτι; Αν ναι, τότε γιατί τα άρθρα του Χατζηδάκι και του Δήμου, 23 χρόνια μετά, μοιάζουν σα να γράφηκαν σήμερα για το σήμερα;

Είμαι 26 και ξύνω το κεφάλι μου από αμηχανία, από απορία, από προβληματισμό. Μου'ρχεται στο μυαλό ό,τι αντιπροσωπεύει το σαχλαμάρι αυτής της χώρας συν 1002 ακόμη ζητήματα. Από το πώς να μεγαλώσεις τα παιδιά εμφυσώντας την κριτική σκέψη και αποφεύγοντας (ή αν είναι μες τα πόδια σου, καταπολεμώντας) τον πνευματικό ευνουχισμό, πώς να τα βοηθήσεις να καταλάβουν ότι η ζωή τους δε χρειάζεται να είναι μαύρο-άσπρο, μέχρι το πώς να ξηλώσεις από τα μυαλιά του κόσμου την αίσθηση του ότι είναι καταδικασμένος στην ανέχεια και ανήμπορος να κάνει βήμα χωρίς τον αθώο (sic) μηχανισμό που ακούει στο όνομα 'ρουσφέτι' και καταστρέφει (σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες φυσικά) κάθε ελπίδα αναζωογόνησης στην Ελλάδα.

Θα κλείσω με τα Ηλίθια Αστεία, γιατί δε βρίσκω καταλληλότερες και πιο μεστές σκέψεις από αυτές του Κωνσταντίνου Βήτα όταν έγραφε τους παρακάτω στίχους:
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

CiteULike.org

Η συντήρηση μιας αξιοπρεπούς βάσης βιβλιογραφικών αναφορών συνήθως αποτελεί βραχνά για όσους δραστηριοποιούνται στον ερευνητικό ακαδημαϊκό χώρο. Ίσως δεν αποτελεί τόσο μεγάλο πρόβλημα για όσους κινούνται στον τομέα της Πληροφορικής (με την *ευρεία* έννοια του όρου), οι οποίοι είναι ήδη εξοικειωμένοι με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων & on-line υπηρεσιών, όσο για ερευνητές που ασχολούνται με τις Κοινωνικές Επιστήμες, την Ιατρική, τις Τέχνες (ταμπέλες σαφώς γενικόλογες, αφού περιλαμβάνουν ένα κάρο επιμέρους τομείς και ατελείωτα εξειδικευμένα πεδία έρευνας). Αλλά και πάλι, ακόμη και οι εξοικειωμένοι πρέπει να φτιάξουν τις δικές τους πατέντες για ορισμένες λειτουργίες που αναδεικνύονται ως αναγκαίες μέσα από την καθημερινή χρήση.

Παράδειγμα:
Κόλλησα με το Y θέμα και άνοιξα καμιά δεκαριά ενδιαφέροντα άρθρα. Τα κατεβάζω, αλλά δεν πρόκειται να καθίσω να τα κοιτάξω αναλυτικά τώρα, γιατί έχω να φτιάξω εκείνο το 3D γράφημα που το σκέφτομαι από προχθές. Τι κάνω με τα άρθρα που συγκέντρωσα; Τα ρίχνω σ'ένα 'toRead' φάκελο, όπου περιμένουν άλλα τόσα για μελλοντική ανάγνωση... Αν αυτό επαναληφθεί 3-4 φορές, αμέσως αμέσως φτάσαμε στο σημείο: 'έχασα τη μπάλα'!
Πρόσφατα μου συστήσανε μία on-line υπηρεσία, το CiteULike, η οποία - ακολουθώντας το social networking trend των καιρών - προσφέρει ένα πολύ ωραίο και τακτοποιημένο τρόπο διατήρησης της προσωπικής βιβλιογραφίας ενός ερευνητή. Η απάντηση στο παραπάνω παράδειγμα είναι: προσθήκη της δημοσίευσης στην on-line βιβλιοθήκη μου, μαρκαρισμένη με μία to-read flag. Απλά και ξεκάθαρα.

Επιπλέον, η υπηρεσία έρχεται με bonus χαρακτηριστικά, όπως είναι

  • η ύπαρξη bookmarklet για την αυτόματη-με-ένα-κλικ-αποθήκευση άρθρων στην προσωπική βιβλιοθήκη του χρήστη από διάφορα συμβεβλημένα publication sites, εκδοτικούς οίκους και περιοδικά,
  • η εγγραφή στα RSS feed άλλων ερευνητών,
  • η δυνατότητα δημιουργίας group (κατά το facebook) κ.λ.π.
Έτσι, μου δίνεται η ευκαιρία
  • να ενημερώνομαι ανά πάσα στιγμή για τα άρθρα που προσθέτει δημόσια στη βιβλιοθήκη του ο Χ ερευνητής, πάνω στη δουλειά τού οποίου στηρίζεται η δική μου (εφ'όσον φυσικά είναι και αυτός μέλος),
  • ν'ανακαλύψω άτομα που έχουν παρόμοια ερευνητικά ενδιαφέροντα με τη δική μου εργασία,
  • να μάθω τι αντίκτυπο έχει ένα συγκεκριμένο άρθρο στην ερευνητική κοινότητα, από ποιους έχει διαβαστεί, τι σχόλια ή reviews έχουν γίνει κ.λ.π.
Η σελίδα FAQ του CiteULike τα γράφει πιο αναλυτικά.

Το ξεκίνημα είναι εύκολο, εγγραφή στην υπηρεσία και εισαγωγή στην on-line βιβλιοθήκη μας της βιβλιογραφίας που έχουμε ήδη συγκεντρώσει μέχρι τώρα (αρκεί να την έχουμε διαθέσιμη σε ένα αρχείο με
format BibTeX ή RIS). Τακτοποίηση των tags και notes και είναι έτοιμη για publish. Done! Για την ώρα έχω να συμμαζέψω τα meta-data της δικής μου βιβλιογραφίας (ωωωχ). Με το που τακτοποιηθούν όμως, οποιαδήποτε καινούρια αναφορά θα προστίθεται αυτόματα με μία αναζήτηση του τίτλου. Δε θα κυνηγάω πια bibtex citations και τα ρέστα από 'δω κι από 'κει. Nice :)!

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Όγκος στο στήθος

Τον πέτυχα κατά τύχη μια (μάλλον ωραία θα ήτανε) πρωία. Πιθανότατα να είχα ανησυχήσει, αν προ μηνών δεν είχα συναντήσει άλλο όγκο σε διαφορετικό σημείο του σώματός μου, ο οποίος αποδείχτηκε κύστη (μικρός θύλακας γεμάτος με υγρό). Έτσι σκέφτηκα ότι τις διπλασίασα!

Η εξέταση έδειξε ότι δεν πρόκειται για κύστη, αλλά για καλοήθη όγκο, γνωστό ως (800 φορές το 'χω κοιτάξει, ακόμη να το μάθω) ιναδένωμα. Στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου και ο καρκίνος, αλλά υπέθεσα ότι παραείναι στρογγυλεμένο το σημείο για να είναι κακοήθης ο όγκος. Ο γιατρός λέει είναι σύνηθες, αλλά πρέπει να ξαναπεράσω από εξέταση όταν θα πλησιάζει η εμμηνόρροια.

Ενδεικτικές συνοπτικές περιγραφές για τους όγκους που μπορούν να εμφανιστούν στο στήθος υπάρχουν στα ελληνικά εδώ και τ' αγγλικά εδώ.



Προσθήκη:
Ένα ακόμη σχετικό άρθρο στα ελληνικά, που μιλάει για το θέμα αναλυτικά.

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Los Gauchos de Acero

Ο Bruce σα να κόντυνε και να σκούρυνε την κόμη :), ο Max τραγουδάει 'Refuse Resist' φορώντας μπλουζάκι Pikachu, ενώ ο Jason προτίμησε τον Μπομπ το Σφουγγαράκι.

Το συγκρότημα για την ώρα κατακτά την Αργεντινή.
Άντε το μεγαλύτερο να είναι στα 13-14, οπότε έχουν καιρό να κατακτήσουν και τον υπόλοιπο κόσμο.

Bonus kapsimo-comment (από τα σχόλια στο κλιπ όπου διασκευάζουν Pantera):
[Με σκορ -34] "You're supposed to fucking bend the string with the god damn main riff, not just hit it. Fuck. God dammit! I hate you guys! SHIT! GO SUCK A COCK BECAUSE YOU'D PROBABLY BE BETTER THEN THAT AT ATTEMPTING MUSIC"
[Απάντηση] "You probably could not do that at that age moron. Enjoy the video if not, go kurt kobain yourself."

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Κολοκύθια...

...από 'κείνα που 'ναι τούμπανα κιόλας.

Σύμφωνα με το in.gr, στις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας & Θρησκευμάτων,* με αφορμή το σχολιασμό της παρέμβασης του Συνηγόρου του Πολίτη για τις πρόσφατες εγκυκλίους του υπουργού σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, περιλαμβάνονται τα εξής:

  1. ... ο υπουργός ... διευκρινίζει ότι έχει ήδη αποδεχθεί ότι «οι εξαιρούμενοι, για λόγους συνείδησης, αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι μαθητές, δεν υποχρεούνται να δηλώνουν το διαφορετικό δόγμα ή θρήσκευμα στο οποίο πιστεύουν».
  2. Επαναλαμβάνει ότι το μάθημα των Θρησκευτικών «παραμένει υποχρεωτικό για όλους τους ορθόδοξους Χριστιανούς μαθητές» και προσθέτει πως
  3. «το μάθημα των θρησκευτικών δεν έχει ομολογιακό-κατηχητικό χαρακτήρα, αλλά είναι γνωσιολογικό, δηλαδή συμπεριλαμβάνει αναφορές, όχι μόνον στην επικρατούσα θρησκεία, αλλά και σε άλλα δόγμα και θρησκείες».
Τα λεγόμενά του είναι τίγκα σε - αυτό που λέμε στα ελληνικά - logical fallacies ή αλλιώς πνιγμένα στην εσφαλμένη λογική. Εξηγούμαι.

Ο υπουργός δηλώνει τ
ο σημείο (1), υποθέτω, ώστε να καταστήσει σαφές το μήνυμα ότι σύμφωνα με τις νέες εγκυκλίους η διδασκαλία των Θρησκευτικών δεν καταπατά τη συνταγματική ανεξιθρησκία.

Με το σημείο (2) 
θεωρώ ότι ο υπουργός αναιρεί την προσπάθεια που κάνει για τα μάτια της ανεξιθρησκίας στο σημείο (1), διότι υποχρεώνει τους μαθητές που φέρουν την ταμπέλα** 'ορθόδοξος χριστιανός' να παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών!

Από το λεξικό Τριανταφυλλίδης On-Line:

ανεξιθρησκία η [aneksiθrisía] O25 : η αναγνώριση της ελευθερίας της θρησκευτικής πίστης και της ισοτιμίας των θρησκειών απέναντι στο νόμο: Tο σύνταγμα του 1827 δεν καθιέρωνε απλώς τη θρησκευτική ανοχή αλλά την πλήρη ~. [λόγ. ανεξίθρησκ(ος) -ία]
Εκείνο το 'ισοτιμία των θρησκειών απέναντι στο νόμο', πώς δεν καταπατάται από τη στιγμή που υπάρχει διάκριση, με βάση τη θρησκεία, στο ποιος μαθητής υποχρεούται ή όχι να παρακολουθήσει Θρησκευτικά; Πού πήγε η ανεξιθρησκία οέο;***

Τέλος στο σημείο (3), ο υπουργός σπεύδει να διευκρινίσει πως ο χαρακτήρας του μαθήματος των Θρησκευτικών δεν είναι ομολογιακός-κατηχητικός αλλά γνωσιολογικός. Κάτι σα θρησκειολογία ένα πράμα, νε;****

Στην πράξη, απ'όσο θυμάμαι, οι αναφορές σε δόγματα και θρησκείες, πέραν της επικρατούσας, είναι γνωσιολογικώς μηδαμινές. Δε διδάχθηκα ποτέ, για παράδειγμα, τι ρόλο βαράνε τα 500 χέρια της θεάς Kali, ούτε γιατί
ο Thor γυρνοβολάει μ'ένα σφυρί στο χέρι (δε θίγω καν τη φιλοσοφική διάσταση του αντικειμένου). Αντιθέτως, το μάθημα έσφυζε από καιόμενες βάτους, κεφάλια σε πιάτα, προφήτες κι ευαγγέλια. Το υλικό αυτό σύμφωνα με τον υπουργό δεν προσδίδει ομολογιακό χαρακτήρα στο μάθημα!*****

Εάν υποστηρίζεις θεοκρατική διακυβέρνηση, πες το ξεκάθαρα, για να διαφωνήσει ο όποιος ενδιαφερόμενος ξεκάθαρα. Αλλά μην πετάς λασπωμένα επιχειρήματα, του στιλ 'εγώ είμαι ζωόφιλος, φροντίζω για όλα τα ζώα, ακόμη και για <βάλε ό,τι ταμπέλα θες: πανιώνιους / κεντρώους / ζωροαστριστές / κλπ...>'.

Πήξαμε στη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα. Και τη διαφάνεια!******

* Error τύπου 'invalid value' για κοσμικό (γκούχου... στραβοανέπνευσα) κράτος
** Πες το και enum value
***
Για να μην πω τίποτα πιο προβατέ (ο-τσομπάνης-μεριμνά-να-μην-υπάρξουν-απώλειες-από-το-κοπάδι-για-θα-μας-μαυρίσει-ο-βατοπεδινός) και βαρυστομαχιάσουμε.
**** Νέκρα!
*****
- Για τούβλα περνάει τον κόσμο;
- Όχι, για ορθόδοξους χριστιανούς.
******
Αυτό το τευτελαίο μού διέφυγε.
******* Για δεντράκι καλά το πάω;

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Φαταούληδες

Είπα κι εγώ!

Είμαι παντελώς άσχετη σε θέματα πολιτικών και πολιτειακών θεσμών, δε λέω. Έτσι τα λίγα που γνωρίζω σχετικά με τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία, δε με βοήθησαν στο να καταλάβω από πού κι ως πού θα έπρεπε να μου φαίνεται φυσιολογικό αυτό το αίτημα.

Το βιολί με τις διαγραφές είναι πολυπαιγμένο (αν και τελείως ξεκούρδιστο). Αλλά το να απαιτούν δέκα καλεσμένοι να επιστρέψει την πρόσκλησή του ο πρώην ενδέκατος της ομάδας, επειδή διαφώνησε με τις επιλογές του τσιφ από το μενού...

Ποιος μοίρασε τις προσκλήσεις, για θα μπερδέψω κι αυτά που ξέρω; Ο e-Lawyer σχολιάζει την είδηση και τουλάχιστον βλέπω ότι δεν ακούγεται μόνο σε μένα κουφή η εν λόγω σαχλαμάρα.

Ο δείκτης αποθράσυνσης και πυγμής (του τύπου 'δε-θ'ανεχτώ-για-πρόβατο-κανένα-ναύτη-που-μου-τη-μπαίνει' την ώρα που το πλοίο βουλιάζει με τους μισούς και βάλε επιβάτες να βρίσκονται κάτω από το νερό) κοντεύει να σπάσει τα έδρανα. Σιγά μη φύγει κανάς πόντος απ'το διχτυωτό ράσο, οπ σόρυ, κοστούμι ήθελα να πω.

Υ.Γ.: Για τα ράσα τι να γράψω. Άνθρωποι είναι οι κληρικοί
, έχουν κι αυτοί στιγμές αδυναμίας. Αυτή τη φορά έβαλα τα γέλια κανονικά.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Badman Near Dark (Komonazmuk remix)

Τιτανομέγιστο mix

Ο τύπος που ανέβασε το κομμάτι στο youtube έχει μπερδέψει τους τίτλους. Αυτό είναι τo Stormfield's Burning Cities mix, ενώ το βίντεο που ακολουθεί είναι το remix του Komonazmuk.



King Cannibal: (2008) Badman Near Dark

Από Electronic Explorations (πρώτη φυσικά το έπαιξε η μαρίτσα, που λέει και ο Mr. Hulot
(crediting gizmo), αλλά επειδή μιλάει πολύ δεν την παρακολουθώ τακτικά)

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Satellάτες II

Κυκλοφόρησε ένα βίντεο από τη GOOD, που τα περιγράφει πολύ καλύτερα από μένα.




Προς το τέλος του βίντεο, παρουσιάζονται σκέψεις για το μέλλον. Κάπου γίνεται αναφορά σε ηλιακούς δορυφόρους (solar satellites) ως μελλοντικές εναλλακτικές λύσεις παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Οι δορυφόροι αυτοί θα συλλέγουν την ηλιακή ενέργεια που ρέει άφθονη στο διάστημα, χωρίς την παρεμβολή της γήινης ατμόσφαιρας.

Ο Robert Lang είναι ένας από τους ανθρώπους που θα μπορούσε να συμβάλλει στην πραγματοποίηση ενός τέτοιου εγχειρήματος, εξετάζοντας το πρόβλημα: 'Πώς αγαπητέ μου θα φτάσουν τα ηλιακά πλέγματα - κουμούτσες στο διάστημα;'. Η απάντησή του, όπως φαίνεται και από το βίντεο που ακολουθεί, συνδυάζει ολίγον από τέχνη με μαθηματικά, δίνοντας λύσεις διπλωμένες με origami.


Υπάρχουν και άλλες εφαρμογές που θα ωφελούνταν από μία τέτοιου είδους έρευνα, όπως είναι η ηλιακή ιστιοπλοΐα (;) (solar sail). Για τη φυσική (as in physics) πλευρά του πράγματος, υπάρχουν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες εδώ και εδώ. Δεν καταλαβαίνω γρι από τους μαθηματικούς συλλογισμούς, αλλά αυτό δεν αφαιρεί το ενδιαφέρον στοιχείο των άρθρων. Απλώς τα διακοσμεί με κάτι περίεργα σύμβολα.

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

ΡΧΣ: Συνταγή Μπους

Μιλούσαμε για μαγειρέματα εδώ και έρχεται το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα να μας δώσει αναλυτικά τη συνταγή για Τζορτζ Μπους Τζούνιορ Φορ Πρόεδρος. Περιληπτικά, έχουμε και λέμε:

Υλικά:

Εκτέλεση:
  • Δεν έχω χρόνο, γι'αυτό παραπέμπω στο ΡΧΣ-44.
Επίσης, στο κλίμα των ημερών γράφει και ο Linus ένα άρθρο, στο οποίο υποστηρίζει τη θέση:
The fact is, there aren't just two sides to any issue, there's almost always a range or responses, and "it depends" is almost always the right answer in any big question. And not being even willing to see the other side makes for bad decisions.
η οποία θέση (κατ'εμέ) αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό υγειούς τρόπου σκέψης.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Το ανοσοποιητικό σύστημα

σε περιγραφή του Ben Goldacre - γιατρού και δημοσιογράφου, συγγραφέα της στήλης με τίτλο 'Bad Science' στη βρετανική εφημερίδα The Guardian - κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο podcast The Skeptics' Guide to the Universe #165: 17/9/2008: 56:55:


πομαγνητοφώνηση (sic) και προσπάθεια απόδοσης στα ελληνικά από pixie)
Όσον αφορά τα ψευδοφάρμακα (χάπια placebo), είμαι διστακτικός σχετικά με την ηθική πλευρά χορήγησής τους. Θεωρώ ότι ίσως είναι χρήσιμα σε ορισμένες περιπτώσεις. Για τη χορήγηση ψευδοφαρμάκων σε παιδιά που έχουν ένα κρυολόγημα, κατανοώ ότι ο γονιός θέλει να καθησυχάσει το παιδί του. Όμως, πόσο πιο καταπληκτικό και ωφέλιμο θα ήταν να πει:
'Αυτή τη στιγμή, ένας πολύ μικρός, ένας μικροσκοπικός οργανισμός έχει μπει στο σώμα σου.Ονομάζεται ιός και είναι πολύ έξυπνος, γιατί κάνει το εξής: εκμεταλλεύεται το μηχανισμό που έχει το σώμα σου για να φτιάχνει καινούρια κομμάτια για σένα και τον χρησιμοποιεί ώστε να φτιάξει αντίγραφα του εαυτού του.Πέρα από αυτό, απελευθερώνει ουσίες που ερεθίζουν διάφορα σημεία του σώματός σου. Γι'αυτό βήχεις και πονάει ο λαιμός σου. Αλλά το σώμα σου είναι πιο έξυπνο, γιατί κάθε κύτταρό του κρατάει στην επιφάνειά του αντίγραφα από τα όσα συμβαίνουν μέσα του. Κάποια κύτταρα, που ανήκουν στο ανοσοποιητικό σύστημα, κάνουν βόλτες τριγύρω και ρίχνουν ματιές στο τι έχει μέσα του κάθε κύτταρο, εξετάζοντας τα αντίγραφα που κρατάει στην επιφάνειά του.Όταν τα ανοσοποιητικά κύτταρα δουν κάποιον ξένο, για παράδειγμα τον ιό που έχεις μέσα σου, φωνάζουν του φίλους τους οι οποίοι καταφθάνουν ακολουθώντας ένα χημειοτακτικό μονοπάτι.Όπως ακριβώς, ακολουθώντας τον καπνό, οδηγούμαστε στην εστία μιας φωτιάς. Τότε τα ανοσοποιητικά κύτταρα πιάνουν δουλειά, ώστε να εντοπίσουν τον εχθρό.Μόλις τον βρουν, τον τυλίγουν σε μία μικρή μπάλα, του ρίχνουν καθαριστικό και τον εξαφανίζουν.'
Γιατί να αποδώσεις όλη αυτή τη διαδικασία σ'ένα ζαχαρένιο χάπι; Είναι εξωφρενικό! Γιατί να δώσεις εύσημα σ'έναν (πρακτικό) θεραπευτή; Γιατί να μιλήσεις για μαγικές δυνάμεις;

Η απομαγνητοφωνημένη έκδοση:
When people are bringing that placebo pill, I'm in two minds about the ethics of giving placebos. I think it might be useful in some situations, but giving placebos to kids when they've got a cold! And I kinda think... well, ok you wanna tell your kid a reassuring story. Here's a pill will get you better! But, you know, how much more amazing and empowering would it be to say:

'Look, at the moment there's this small, tiny organism, microscopic organism that's gone in your body. It's called a virus and it's really clever.

What it does is, it exploits the machinery in your body that makes new parts for you and it uses that to make copies of itself; and also it releases these other things that irritate the parts of your body and that's why you've got a cough and a sore throat.

But your body's really clever, because on the surface of every cell, it's holding out copies of all of the stuff that's happening inside; and the immune system cells are floating around; and they have a look what's in every cell, by looking at this stuff that's been held out on the surface;

And when they see something that's alien like that, they go in and they call more of their friends who arrive following, like a smoke trail back to the source of the fire, along a chemotactic path;

And then they go in and they find the bad guys; and they wrap them up in like a little ball; and then they squirt bleach at them and they kill them.'

And that to me ... why let a sugar pill take the credit for that? It's just insane. Why let a healer take the credit for that? Why let some magic power to take credit...

Για περισσότερες λεπτομέρειες περί ανοσοποιητικού συστήματος (στα αγγλικά), μία σύντομη εισαγωγή και μια πιο αναλυτική περιγραφή των βασικών εννοιών διατίθενται από την επίσημη σελίδα των
βραβείων Νομπέλ.


Πηγές εικόνων (με σειρά εμφάνισης):

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

If the world could vote?

Έστω και την τελευταία στιγμή, ας αφιερώσω κι εγώ ένα ποστ γι'αυτό εδώ.

Για την ώρα, ο McCain (13%) χάνει κατά κράτος από τον Obama (87%).
Από tmt

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Domestica


Portree, η μεγαλύτερη (με πληθυσμό 2.500!) πόλη του Isle of Skye, (πού αλλού;) στη Σκοτία

Björk: (2001) Pagan Poetry (Vespertine B-side)


ΠΡΟΣΘΗΚΗ:
Για την επεξεργασία της φωτογραφίας έχουν χρησιμοποιηθεί τα προγράμματα Aperture και ImageWell.

Tο Aperture διαθέτει μία σειρά από φίλτρα, όπως δείχνει η εικόνα που ακολουθεί. Η λίστα είναι περιορισμένη, ωστόσο οι επιλογές που προσφέρει είναι ικανοποιητικές για επεξεργασία εικόνας σε βασικό επίπεδο. Επιπλέον επιλογές κυκλοφορούν με τη μορφή plug-in από τρίτους.

Όπως φαίνεται παρακάτω, η αρχική φωτογραφία έχει τα χάλια της. Με δυο-τρεις πινελιές, όμως, αρχίζει να βλέπεται.

Το σέπια εφέ προέκυψε από την εφαρμογή των ακόλουθων χρωματικών φίλτρων. Φυσικά, εκτός αυτών, έπεσε ψαλίδι και ρύθμιση της φωτεινότητας.

Οι στρογγυλεμένες άκρες, καθώς και η λεζάντα που εμφανίζεται στο κάτω μέρος της εικόνας, είναι δουλειές του ImageWell. Πρόκειται για μια μικρή, ελαφριά εφαρμογή η οποία, ενώ αρχικά κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις (lite freeware και full shareware), πλέον διατίθεται μόνο ως shareware και στοιχίζει 20 καναδέζικα δολάρια (περίπου 13€). Το κακό που έχει είναι ότι δεν περνάει τις EXIF πληροφορίες της φωτογραφίας από το αρχικό στο εξαγώμενο JPG αρχείο που δημιουργεί. Υπάρχει τρόπος να προστεθεί το υδατόσημο και ταυτόχρονα να κρατηθούν τα EXIF δεδομένα, αλλά είναι μανούρα. Επειδή βαριέμαι να γράψω το πώς τώρα, αφήνω την περιγραφή της διαδικασίας σε επόμενο ποστ.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Τουτ

Απορροφημένη από το ευγενές task 'σμίκρυνση-της-στοίβας-γιατί-η-Πίζα-εμφανίστηκε-και-πάλι-στην-κουζίνα', ακούω κουδούνισμα.

pauseΕνώ αν ήμουν σκέτο male, θα με άφηναν στην ησυχία μου.
resume
'Hello!' εγώ, 'Εμπρός;' από την άλλη άκρη.
Δυο λεπτά αργότερα και δέκα ερωτήσεις του στιλ 'Πότε τα μαζεύεις κι επιστρέφεις;' μετά, ψυλλιάζομαι πως η κουβέντα πηγαίνει προς 'Για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε!'. Αλλά οι προεκλογικές μαλαγανιές αυτήν την περίοδο είναι hot στο γιου.ες.έι., όχι στο τζιαρ (still puzzled).
pauseΣιγά μη με άφηναν ήσυχο. Χαμπαριάζει η ελληνική παραδοσιακή οικογένεια από παιδί ή κορίτσι; Όλα για σφαγή προορίζονται, χωρίς εξαιρέσεις.
resume

'Ήρθε η ώρα σου...'... αχ και τον είδα το μπαλτά στον ύπνο μου!
'να κάνεις... όχι να κάνεις. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις οικογένεια'... ένα λεπτάκι να πιάσω τον τσελεμεντέ.
'(me-σο freaked out) Για να καταλάβω, μιλάμε για προξενείο'... hey, προξενειό, γράψ'το σωστά, βοηθάει στη χώνεψη.
'... λεφτάς. Eίναι από οικογένεια, έτοιμος για οικογένεια ...'... είμαι από φεγγάρι, έτοιμη για Άρη!
pause
Θυμάμαι τον C. που είπε στη μητέρα του ότι βρήκε νύφη και φρίκαρε η γυναίκα!
'Μα δεν έκλεισες καλά καλά τα πρώτα άντα και θέλεις γάμο;'.
Γιατί δε με γέννηθε Ιθπανή μάνα εμένανεθ;

resume


'Θτούμε, αλλά δε θα πάρουμε.'... μετά κόπων η χαμηλών τόνων απάντηση, παλεύοντας να μη μου πέσει (α) τ'ακούστικο από τις σαπουνάδες και (βου) το σαγόνι από την terrestiΕΛ επαφή που μόλις experience όβερ δε φόουν. Πάλι καλά που δεν ήταν όβερ σκάιπ. Θ'άκουγα κανένα 'Δεν ανοίγεις το στόμα σου, να μετρήσουμε πόσα δόντια έχεις;'.

Παραμένω για λίγα ακόμη δευτερόλεπτα στο mode-σκέψης που μπορεί να επικοινωνήσει με την κοσμοθεωρία της άλλης άκρης και κατεβάζω το ακουστικό. Noone's in the flat, τουτέστιν, πράσινο φως για τσιρίδα. Μια-δυο βαθιές αναπνοές και κατάδυση στο νεροχύτη
.

Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι 42 και 84' και 168'' δευτερόλεπτα. Τουτ.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Cry


Κόλλησα τώρα... δε βρήκα φίντεο πουθενά.

Monster Magnet: (2000) God Says No


Το shell μετράει αντί για μένα

Disclaimer note: Αν είσαι παλαίμαχος της κονσόλας, μεταβλήσου άνετα (από το 'μεταβολή'... για τα μπάζα; το μήνυμα έγινε σαφές πάντως, ε;). Αν πάλι είσαι τηλέ-μαχος (i.e. νοοτροπίας 'μακριά κι αγαπημένοι' με το terminal) και κάνει κάποιο από τα ερωτηματικο-συννεφάκια σου match με τον τίτλο, μείνε.

Μου αρέσει όταν καταφέρνω να πάρω αυτό που θέλω κατ'ευθείαν από τη γραμμή εντολών και, πιο συγκεκριμένα, από το bash shell. Χαίρομαι σα χαζό :)! Επειδή θα το ξεχάσω
σίγουρα, ορίστε πως του ζητάω την εξής απάντηση:

Θέλω να μάθω πόσα μηχανάκια από το cluster (στην ουσία leaf nodes) τελείωσαν τη δουλειά τους. Σε κάθε leaf node κρατώ ένα αρχειάκι status.bar, που περιέχει τη λέξη:

  • FREE όταν δεν τρέχω τίποτα στο συγκεκριμένο μηχάνημα,
  • BUSY όταν έχω ξεκινήσει κάποιο process (π.χ. java) και
  • DONE όταν το process τερματίσει.
Η είσοδός μου στο cluster γίνεται μέσω του root node με ssh και από εκεί μπορώ ν'ανοίξω remote shell (rsh) σε οποιοδήποτε leaf node θέλω. Το cluster διαθέτει 24 μηχανήματα. Για να μην κάθεται ο κάθε χρήστης και εκτελεί την ίδια διαδικασία 24 φορές, ο admin διαθέτει ορισμένα bash script-άκια που εκτελούν batch εργασίες, όπως το doall:
for a in `echo $LEAF_NODES`; do echo $a: ;rsh $a $*; done
Έτσι, λοιπόν, για να δω σε πόσα από τα leaf nodes η java έχει τελειώσει τη δουλειά της, γράφω στο command line:
[usr@root node]$ doall cat status.bar | grep -c 'DONE'
12
και, τσααακ, το shell μού επιστρέφει ένα ωραιότατο νουμεράκι
. Δεν είναι πολύ ωραίο :);

Back to work!

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Mitsikostas: Paolo Sousa



Είναι, σούπερ, νόβα, ο, άτιμος! ...και βγάλε :D

Very koko, very koko!

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Ξεφορτώσου το password όταν θέλεις να log in με ssh

Ο Frasier (άσε το λινκ για μετά) έχει έναν υπολογιστή στο σπίτι, που τον έχει ονομάσει peanut και τρέχει ubuntu ή os x. Επιπλέον, διαθέτει λογαριασμούς σε τρεις διαφορετικούς υπολογιστές:
  1. snickers.universityOfMars.edu.com (στο πανεπιστήμιο),
  2. serverΧ.systemsY.org (τη δουλειά) και
  3. 164.38.55.3 (το μηχάνημα της κοπέλας του, χρησιμοποιώντας το static IP που της δίνει ο παροχός της),
στους οποίους έχει τη δυνατότητα να συνδέεται μέσω ssh. Για να συνδεθεί, έχει από ένα username και password για κάθε λογαριασμό. Οι γραμμές 1-3 δείχνουν τον Frasier να συνδέεται στον υπολογιστή της δουλειάς του.
01. [Frasier@peanut]$ ssh username2@serverX.systemsY.org
02. username2's password: password2
03. [username2@server2 ~]$
Πώς θα γίνει κάθε φορά που ο Frasier θέλει να κάνει login στο πανεπιστήμιο, τη δουλειά ή τον υπολογιστή της κοπέλας του, να μη γράφει το εκάστοτε username-password; Γιατί, εκτός του ότι βαριέται, δε θυμάται ποτέ τα ονόματά τους και ποιο username-password αντιστοιχεί πού;


Βήμα 1 (προαιρετικό):
Για να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη, ο Frasier διαλέγει τρεις εύκολες λέξεις ώστε ν'αντικαταστήσει το δεύτερο μέρος
της εντολής ssh (από τη γραμμή 1, αυτό: 'username2@serverX.systemsY.org') με κάτι πιο σύντομο. Καταχωρεί τα νέα ψευδώνυμα (aliases) στο αρχείο .ssh/config του υπολογιστή του (γραμμές 4-6), το οποίο ανοίγει με τον vi (γραμμή 7: αν δεν υπάρχει ήδη, τότε δημιουργείται ένα άδειο αρχείο).
04. [Frasier@peanut]$ pwd
05. /Users/Frasier
06. [Frasier@peanut]$ cd .ssh07. [Frasier@peanut .ssh]$ vi config
Οι γραμμές 8-18 δείχνουν τι γράφει ο Frasier στο αρχείο .ssh/config.
08. HOST university
09. HOSTNAME snickers.universityOfMars.edu.com
10. USER username1
11.
12. HOST work
13. HOSTNAME serverX.systemsY.org
14. USER username2
15.
16. HOST anna
17. HOSTNAME
164.38.55.3
18. USER username3
Πλέον, ο Frasier κάνει login στον υπολογιστή της δουλειάς με τον τρόπο που δείχνουν οι γραμμές 19-21 (αντί των γραμμών 1-3).
19. [Frasier@peanut]$ ssh work20. username2's password: password2
21. [username2@server2 ~]$

Βήμα 2:
Για να ξεφορτωθεί ο Frasier τους κωδικούς του, πρέπει να τους αντικαταστήσει μ'ένα κλειδί. Για την ακρίβεια θα δημιουργήσει δύο κλειδιά (keys), ένα ιδιωτικό (private) κι ένα δημόσιο (public), εκτελώντας την εντολή της γραμμής 22. Τα αρχεία-κλειδιά που παράγονται, φαίνονται στη γραμμή 24, .ssh/id_dsa (private key) και .ssh/id_dsa.pub (public key).

22. [Frasier@peanut .ssh]$ ssh-keygen -t dsa
23. [Frasier@peanut .ssh]$ ls
24. config id_dsa id_dsa.pub
Γιατί DSA και όχι RSA; Επειδή ο Fγasieγ δε μπογεί να πει γο... ή (αν δεν μας ικανοποιεί αυτή η απάντηση) διαλέγουμε το πλήκτρο που είναι πιο κοντά μας, το D, όχι το R.


Βήμα 3:
Ο Frasier αντιγράφει το δημόσιο κλειδί του (.ssh/id_dsa.pub) στον υπολογιστή της δουλειάς του με τις εντολές των γραμμών 25-28, οπότε και χρησιμοποιεί για τελευταία φορά τον κωδικό σύνδεσης (καλό είναι, βέβαια, να μην τον ξεγράψει παντελώς από τη μνήμη του).
25. [Frasier@peanut .ssh]$ scp ./id_dsa.pub work:key
26. [Frasier@peanut .ssh]$ ssh work
27.
username2's password: password2
28.
[username2@server2 ~]$ cat key >> .ssh/authorized_keys
29.
[username2@server2 ~]$ exit
30.
[Frasier@peanut .ssh]$ ssh work
31.
[username2@server2 ~]$
Την επόμενη φορά που δοκιμάζει να κάνει login στον ίδιο υπολογιστή (γραμμές 30-31), η σύνδεση γίνεται με τη βοήθεια του κλειδιού του, χωρίς να ζητηθεί το password.

5 παράγραφοι μπλα μπλα

Ξεκίνησα να γράφω το επόμενο ποστ και κατέληξα σ'ένα κάρο ημι-άσχετα πράγματα. Γι'αυτό τα χώρισα στα δύο, άφησα εδώ τις ασυναρτησίες και μετέφερα το κυρίως θέμα στο άρθρο που ακολουθεί.

Καταρχάς, όπως έχω γράψει και παλαιότερα, είμαι αιώνια newbie όταν πρόκειται για really geeky stuff. Υποτίθεται ότι κινούμαι στο χώρο του Computer Science, αλλά δε σκαμπάζω και πολλά.
Με κριτήριο την κονσόλα υπάρχουν, χοντρικά, δύο είδη χρηστών. Αυτοί που γράφουν ποιηματάκια και κάνουν παπάδες και οι άλλοι που αγκομαχούν. Προσωπικά, ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δε χρησιμοποιώ κονσόλα σε καθημερινή βάση (γι'αυτό δουλεύω OS X και όχι Slackware πουχου... GUI-friendliness vs. where-the-heck-is-the-GUI?), αλλά όταν τη χρειάζομαι θέλω να την έχω άμεσα διαθέσιμη (γι'αυτό δουλεύω OS X και όχι Windows πουχου... μανίσιο-POSIX vs. POSIX-μισοριξιά OS).

Τελευταία, έχω μπλέξει μ'ένα συγκρότημα κόκκινων καπέλων (cluster - ο θεός (sic) να το κάνει - μηχανημάτων που τρέχουν Red Hat) και πρέπει κάπως να το προσεγγίσω. Ζαλίζω, λοιπόν, όποιον έχω δίπλα μου με
μπεμπέ ερωτήσεις, παρόμοιες με αυτή του τίτλου (του επόμενου άρθρου). Εάν δεν έχω ανάγκη να περάσω από μία διαδικασία, όσες φορές και να μου την εξηγήσεις δεν πρόκειται να την εμπεδώσω. Ο μόνος τρόπος για να μάθω κάτι είναι, δυστυχώς, όταν το χρειαστώ. Και γράφω 'δυστυχώς' διότι συνήθως η ανάγκη πάει πακέτο με την έλλειψη χρόνου, οπότε περιέρχομαι σε μία τρέχω-και-δε-φτάνω κάτασταση.

Ένα άλλο κακό που έχω είναι ότι μισο-θυμάμαι πράγματα και μπερδεύομαι εύκολα, το οποίο (πάλι δυστυχώς) δε βοηθάει όταν πρέπει να στήσεις μία δουλειά σωστά. Έτσι, μου στέλνω e-mail με το τι δοκίμασα και δε δούλεψε ή με το ποια είναι η λύση τελικά, για να τη βρω γρήγορα αν μου χρειαστεί ποτέ ξανά στο μέλλον. Ακόμη καλύτερα δε, αν την καταθέσω σ'ένα ποστ, θα φροντίσω να είναι πιο αναλυτικά γραμμένη. Άσε που μπορεί να βοηθήσει και κανέναν περαστικό.

Μία τελευταία σημείωση: Ο τίτλος (του επόμενου άρθρου) προδίδει ένα ζήτημα που δεν έχω επιλύσει στο μυαλό μου οριστικά. Στην ουσία πρόκειται για το γνωστό πρόβλημα χρήσης της ελληνικής έναντι της αγγλικής γλώσσας/
ορολογίας. Από τη μία συμφωνώ ως ένα βαθμό, πως το υβριδικό λεξιλόγιο (που αναμιγνύει π.χ. 80-90% ελληνικά και 10-20% αγγλικά) ξενίζει και μπορεί άνετα ν'αγγίξει τα όρια του γελοίου ή/και γλοιώδους τρόπου έκφρασης. Το δικό μου λεξιλόγιο έχει ήδη εμφανίσει σημάδια εισβολής (ήτοι σκόρπιες αγγλικούρες), αλλά έχω ως δικαιολογία τη διαμονή στο εξωτερικό.

Αναφορικά με την αλλόγλωσση ορολογία, και πιο συγκεκριμένα στον τομέα της πληροφορικής, δεν έχω
μαζί μου το βιβλίο για να γράψω ένα ενδεικτικό, αποτρόπαιο, απόσπασμα απόδοσης διδακτικού υλικού περί βάσεων δεδομένων από την αγγλικήν εις την ελληνικήν. Προτιμώ τη χρήση των αγγλικών όρων, αυτούσιων με λατινικούς χαρακτήρες. Βρίσκω σαφώς πιο κατανοητό ένα άρθρο περί Secure Shell, πάρα περί Ασφαλούς Κελύφους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως καταδικάζω προσπάθειες επεξήγησης στα ελληνικά. Απλώς για μένα δουλεύει καλύτερα το 'repository', παρά το 'αποθετήριο'. Γι'αυτό και θ'αποφύγω το 'μονοπάτι' του προηγούμενου άρθρου μου και θα μιλήσω για 'path' ή θα το παίξω δίπορτο με 'login (σύνδεση)' και 'κλειδί (key)', αναλόγως πως θα μου τη βαρέσει τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Τέρμα το μπλα μπλα.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

River Conon



Το ότι η διαδρομή ήτανε μες στη λασπούρα, ήτανε.

Το ότι δεν έχει mail server το cluster τους, δεν έχει.

Το ότι είχε ψοφόκρυο, είχε.

Το ότι το PkD pάει kατά dιαόλου, πάει.


Δε μπουκώθηκα ακόμη, αλλά προς τα 'κει οδεύει το πράμα.
(γείτσες
)

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

iTunes hiccough

Ήμουν σε multi-tasking mode όταν πετάχτηκε, σα ζαλισμένο κοτόπουλο δηλαδής. Κάποιος νηστικός έφαγε και τα σημεία στίξης... Το διάβασα οχτώ φορές μέχρι να καταλάβω γιατί δεν κατεβάζει τα application updates πού πας χωρίς κεφαλαία κόμματα και τελείες

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Βacterium: Deus Artificialis; Genus: Primitive Control Theory

Disclaimer note (για το ύφος γραφής, όχι για το περιεχόμενο του ποστ): είμαι αλλεργική, πλας, έχω πέρσοναλ ίσιους σχετικά με το θέμα.

Διαβάζοντας ετούτο εδώ (στο οποίο με ανακατεύθυνε ο άει-σιχτίρης - δεν τα παρακολουθώ από πρώτο χέρι, γιατί το πιεσόμετρο πετάει μπλε οθόνες), δεν έβαλα τα γέλια ούτε ακριβώς τα κλάματα. Κάτι ζουμιά με πήραν, ξώφαλτσα.

Διότι τύποι που έχουν μυαλά παρόμοια με αυτά του συγγραφέα του άρθρου, μεγαλώνουν παιδιά.

Διότι άτομα που αρθρώνουν τέτοιου είδους λόγο, θεωρούνται αξιοσέβαστα και σοφά και δίνουν κηρύγματα (πρώτη σιχαμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) σε συναθροίσεις όπου
(για όποιον έχει την απορία σε ποιον;) το κοινό είναι σε στιλ. Δυστυχώς δεν παρακολουθούν μόνο άσπιλοι/-ες μαυροφόροι/-ες. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν γονείς. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν παιδιά.

Διότι όταν το μυαλό ενός μωρού κατηχηθεί / γαλουχηθεί με ιδέες αποκλειστικά σαν και αυτές του άρθρου, μέχρι να ενηλικιωθεί έχει χαραμίσει μάνι μάνι τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια να καταλάβει αν ο γιαλός είναι στραβός ή αν στραβά αρμενίζει ο κόσμος. Ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να απασχολεί το μυαλό του με τι χρώματα να αποδώσει το γιαλό στο τετράδιο ή ποια μέθοδο στεγανοποίησης να εφαρμόσει στο σκάφος μινιατούρα του ή αν το οικοσύστημα του γιαλού φιλοξενεί ιπποκάμπους.

Διότι όταν το θεοσεβούμενο μωρό της προηγούμενης παραγράφου, φτάσει σε ηλικία θεοσεβούμενου εφήβου και αρχίζει να βιώνει "τη βλακεία ανίκητη και την υποκρισία αθάνατη", ξαφνικά νομίζει πως του έστριψε. Είναι δυνατόν να τον διαβεβαιώνουν και να σκίζουν τα ιμάτιά τους για το ότι
η καρδιά πάσχει από αρρυθμία επειδή ο κάτοχός της άφησε το σατανά (πρώτη πανηλίθια και πανβλαμμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) να εισχωρήσει μέσα της, ή ότι καλά θα κάνει να μείνει μακριά από τις ακαθαρσίες των εγκοσμίων απολαύσεων, αλλιώς τον περιμένουν καζάνια απείρως πιο torture-efficient από τα ποταπά νιούκ mushrooms (το αφήνω ασχολήαστο αυτό το μαργαριτάρι);

Το δυστύχημα είναι πως ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι ένας ξεχασμένος ρομαντικός που διαλαλεί τα πιστεύω του στη γωνία Κουζίνας με Εικονοστάσι του σπιτιού του, αλλά ένας very-αληθινός φρεναπατημένος, τον οποίο πολλοί άνθρωποι, πολύ περισσότεροι απ'ότι θα'πρεπε σήμερα, παίρνουν στα σοβαρά.

Το ευτύχημα,
στη σημερινή εποχή, είναι πως τα παιδιά έχουν τουλάχιστον τη δυνατότητα πρόσβασης σ'ένα παράθυρο όπου κατοικούν μύριες σκέψεις, ιδέες και συζητήσεις. Tους δίνεται έτσι η ευκαιρία να αμφισβητήσουν, προκαλέσουν, κονταροχτυπήσουν, διαμορφώσουν το σύμπαν τους έχοντας απέναντί τους κάθε λογής φρούτο.

Κολοκύθια κοπελιά... είναι ένα παιδί σε θέση να σκεφτεί μόνο του χωρίς να παρα-συρθεί/πλανηθεί/πληροφορηθεί; Εδώ ακριβώς έρχεται ταμάμ το εξής απλό*, δυστυχώς αδιανόητο για ένα κράτος γεμάτο ΕΛ (δανείζομαι ολίγην από τη σχετικήν φρασεολογίαν). Άσε τα κατηχητικά και τις θείες/ιερές/οσίες (πρώτο
μεταφυσικό, ενδεικτικό ενός τελείως-άκυρου-όταν-πουλιέται-ως-η-απόλυτη-τελεολογική-αλήθεια δόγματος, τρίο λέξεων σ'αυτό το ποστ) διδαχές και δώσε στα παιδιά το εργαλείο της κριτικής σκέψης. Σίγουρα, για να ξεπλυθεί το ρετσίνι της παρανόησης και της αυταπάτης χρειάζεται κατιτίς παραπάνω από μία ώρα-ημέρα-βδομάδα-γενιά. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να κάνουμε μία σοβαρή αρχή, δε νομίζεις;

Ο νοών νομιζέτω. Κι όποιος δε νομίζει, δε σημαίνει πως είναι βλάκας. Απλώς δεν αξιοποιεί τη δυναμική του μυαλού του. Αφήνει άλλους να την εκμεταλλεύονται και να σκέφτονται γι'αυτόν. Εξού και η διαιώνιση του σχιζοειδούς στοιχείου που κατακλύζει το άρθρο που με σύγχυσε.

* Σ
υνεπαγωγή 'απλό άρα εύκολο': όχι πάντοτε αληθής.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

Death Star Canteen

Ένας τύπος (με τεράστια υπομονή) κάθισε και οπτικοποίησε σε brickfilm (ή αλλιώς lego animation) αποσπάσματα από διάφορες εμφανίσεις του βρετανού κωμικού Eddie Izzard. Ένα από τ'αγαπημένα μου σκετσάκια είναι η Kαντίνα του Death Star! Δεν βρίσκω το παραμικρό θελκτικό στοιχείο στην όλη Star Wars φάση, αλλά το συγκεκριμένο κλιπάκι είναι φτιαγμένο με φαρίνα γιώτης.

Το κείμενο για το σκετσάκι υπάρχει εδώ. Το πρώτο βίντεο είναι το απόσπασμα από τη ζωντανή παράσταση, ενώ το δεύτερο η απόδοσή του σε brickfilm:




Δύο ακόμη αποσπάσματα: Brit vs. U.S. Movies (lego version) και Computers (lego version).

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2008

Cosmos (1980)

Επιτέλους, η σειρά Cosmos του Carl Sagan κυκλοφόρησε σε ηλεκτρονική μορφή στο αμερικάνικο iTunes store. Πρέπει να έφαγα πολλές μύγες μικρή παρακολουθώντας τα επεισόδια αυτά, κυριολεκτικά μ'ανοιχτό το στόμα.

Η εικόνα (αφίσα από το planetary society) δείχνει τη διάσημη ξεθωριασμένη μπλε κουκίδα (pale blue dot, όπως την αποκάλεσε ο Sagan) από απόσταση 6.4 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, σταλμένη από το Voyager 1 στις 14 Φεβρουαρίου 1990.

Nice :)!

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2008

Run Fatboy Run (2007)

Διαβάζοντας στο crackhitler για την τελευταία ταινία του Guy Ritchie 'Rocknrolla' - στο τρέιλερ της οποίας εντόπισα τη φάτσα του καμένου Super Hans* :) - θυμήθηκα τη μοναδική ίσως ταινία που ξέφυγε από τη μετριότητα σε σύγκριση με όσες παρακολούθησα στο boeing (βλ. boreing ανάρτηση). Σκηνοθετημένη από τον David Schwimmer, η ταινία 'Run Fatboy Run' είναι μία συμπαθητική κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Simon Pegg,** κυρίως γνωστό από την ταινία 'Shaun of the Dead'. Ό,τι πρέπει για ένα ευχάριστο διάλειμμα.



* Peep Show - τελείως πυροβολημένη σειρά
**
Spaced - θεϊκή δημιουργία από το δίδυμο Simon Pegg και Jessica Stevenson

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2008

Dr. Randy Pausch


  • Καθηγητής πανεπιστημίου πληροφορικής στο Carnegie Mellon University
  • Αγαπημένο του χόμπι (aka ειδικότητα) η εικονική πραγματικότητα
  • Στις 28 Σεπτεμβρίου 2007 έδωσε την "Τελευταία Ομιλία" του με τίτλο "Really Achieving Your Childhood Dreams" - πρόκειται για καθιερωμένη σειρά ομιλιών από διακεκριμένους ακαδημαϊκούς, με τίτλο "Last Lecture", οι οποίοι καλούνται να μιλήσουν με το υποθετικό σκεπτικό ότι αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία να μοιραστούν με τον κόσμο την πείρα και τη γνώση τους.
  • Τον Αύγουστο του 2006 οι γιατροί τού ανακοινώνουν πως έχει καρκίνο στο πάγκρεας.
  • Ένας από τους ιδρυτές του 3D περιβάλλοντος Alice, ένα δωρεάν εκπαιδευτικό περιβάλλον, ανοιχτού λογισμικού, για τη διδασκαλία προγραμματισμού σε παιδιά, αναπτυγμένο σε Java
  • Στις 25 Ιουλίου 2008 απεβίωσε.
Η διάρκεια του βίντεο κοντεύει το δίωρο. Η παρακολούθηση του βίντεο αξίζει και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το γέλιο έρχεται αυθόρμητα σε τόσα πολλά τα σημεία, οπότε καλύτερα να πατήσεις το play, παρά να διαβάσεις την, εγγυημένα αποτυχημένη μου, περιγραφή.



Πηγή εικόνας: Wikipedia