Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

If the world could vote?

Έστω και την τελευταία στιγμή, ας αφιερώσω κι εγώ ένα ποστ γι'αυτό εδώ.

Για την ώρα, ο McCain (13%) χάνει κατά κράτος από τον Obama (87%).
Από tmt

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Domestica


Portree, η μεγαλύτερη (με πληθυσμό 2.500!) πόλη του Isle of Skye, (πού αλλού;) στη Σκοτία

Björk: (2001) Pagan Poetry (Vespertine B-side)


ΠΡΟΣΘΗΚΗ:
Για την επεξεργασία της φωτογραφίας έχουν χρησιμοποιηθεί τα προγράμματα Aperture και ImageWell.

Tο Aperture διαθέτει μία σειρά από φίλτρα, όπως δείχνει η εικόνα που ακολουθεί. Η λίστα είναι περιορισμένη, ωστόσο οι επιλογές που προσφέρει είναι ικανοποιητικές για επεξεργασία εικόνας σε βασικό επίπεδο. Επιπλέον επιλογές κυκλοφορούν με τη μορφή plug-in από τρίτους.

Όπως φαίνεται παρακάτω, η αρχική φωτογραφία έχει τα χάλια της. Με δυο-τρεις πινελιές, όμως, αρχίζει να βλέπεται.

Το σέπια εφέ προέκυψε από την εφαρμογή των ακόλουθων χρωματικών φίλτρων. Φυσικά, εκτός αυτών, έπεσε ψαλίδι και ρύθμιση της φωτεινότητας.

Οι στρογγυλεμένες άκρες, καθώς και η λεζάντα που εμφανίζεται στο κάτω μέρος της εικόνας, είναι δουλειές του ImageWell. Πρόκειται για μια μικρή, ελαφριά εφαρμογή η οποία, ενώ αρχικά κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις (lite freeware και full shareware), πλέον διατίθεται μόνο ως shareware και στοιχίζει 20 καναδέζικα δολάρια (περίπου 13€). Το κακό που έχει είναι ότι δεν περνάει τις EXIF πληροφορίες της φωτογραφίας από το αρχικό στο εξαγώμενο JPG αρχείο που δημιουργεί. Υπάρχει τρόπος να προστεθεί το υδατόσημο και ταυτόχρονα να κρατηθούν τα EXIF δεδομένα, αλλά είναι μανούρα. Επειδή βαριέμαι να γράψω το πώς τώρα, αφήνω την περιγραφή της διαδικασίας σε επόμενο ποστ.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Τουτ

Απορροφημένη από το ευγενές task 'σμίκρυνση-της-στοίβας-γιατί-η-Πίζα-εμφανίστηκε-και-πάλι-στην-κουζίνα', ακούω κουδούνισμα.

pauseΕνώ αν ήμουν σκέτο male, θα με άφηναν στην ησυχία μου.
resume
'Hello!' εγώ, 'Εμπρός;' από την άλλη άκρη.
Δυο λεπτά αργότερα και δέκα ερωτήσεις του στιλ 'Πότε τα μαζεύεις κι επιστρέφεις;' μετά, ψυλλιάζομαι πως η κουβέντα πηγαίνει προς 'Για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε!'. Αλλά οι προεκλογικές μαλαγανιές αυτήν την περίοδο είναι hot στο γιου.ες.έι., όχι στο τζιαρ (still puzzled).
pauseΣιγά μη με άφηναν ήσυχο. Χαμπαριάζει η ελληνική παραδοσιακή οικογένεια από παιδί ή κορίτσι; Όλα για σφαγή προορίζονται, χωρίς εξαιρέσεις.
resume

'Ήρθε η ώρα σου...'... αχ και τον είδα το μπαλτά στον ύπνο μου!
'να κάνεις... όχι να κάνεις. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις οικογένεια'... ένα λεπτάκι να πιάσω τον τσελεμεντέ.
'(me-σο freaked out) Για να καταλάβω, μιλάμε για προξενείο'... hey, προξενειό, γράψ'το σωστά, βοηθάει στη χώνεψη.
'... λεφτάς. Eίναι από οικογένεια, έτοιμος για οικογένεια ...'... είμαι από φεγγάρι, έτοιμη για Άρη!
pause
Θυμάμαι τον C. που είπε στη μητέρα του ότι βρήκε νύφη και φρίκαρε η γυναίκα!
'Μα δεν έκλεισες καλά καλά τα πρώτα άντα και θέλεις γάμο;'.
Γιατί δε με γέννηθε Ιθπανή μάνα εμένανεθ;

resume


'Θτούμε, αλλά δε θα πάρουμε.'... μετά κόπων η χαμηλών τόνων απάντηση, παλεύοντας να μη μου πέσει (α) τ'ακούστικο από τις σαπουνάδες και (βου) το σαγόνι από την terrestiΕΛ επαφή που μόλις experience όβερ δε φόουν. Πάλι καλά που δεν ήταν όβερ σκάιπ. Θ'άκουγα κανένα 'Δεν ανοίγεις το στόμα σου, να μετρήσουμε πόσα δόντια έχεις;'.

Παραμένω για λίγα ακόμη δευτερόλεπτα στο mode-σκέψης που μπορεί να επικοινωνήσει με την κοσμοθεωρία της άλλης άκρης και κατεβάζω το ακουστικό. Noone's in the flat, τουτέστιν, πράσινο φως για τσιρίδα. Μια-δυο βαθιές αναπνοές και κατάδυση στο νεροχύτη
.

Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι 42 και 84' και 168'' δευτερόλεπτα. Τουτ.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Cry


Κόλλησα τώρα... δε βρήκα φίντεο πουθενά.

Monster Magnet: (2000) God Says No


Το shell μετράει αντί για μένα

Disclaimer note: Αν είσαι παλαίμαχος της κονσόλας, μεταβλήσου άνετα (από το 'μεταβολή'... για τα μπάζα; το μήνυμα έγινε σαφές πάντως, ε;). Αν πάλι είσαι τηλέ-μαχος (i.e. νοοτροπίας 'μακριά κι αγαπημένοι' με το terminal) και κάνει κάποιο από τα ερωτηματικο-συννεφάκια σου match με τον τίτλο, μείνε.

Μου αρέσει όταν καταφέρνω να πάρω αυτό που θέλω κατ'ευθείαν από τη γραμμή εντολών και, πιο συγκεκριμένα, από το bash shell. Χαίρομαι σα χαζό :)! Επειδή θα το ξεχάσω
σίγουρα, ορίστε πως του ζητάω την εξής απάντηση:

Θέλω να μάθω πόσα μηχανάκια από το cluster (στην ουσία leaf nodes) τελείωσαν τη δουλειά τους. Σε κάθε leaf node κρατώ ένα αρχειάκι status.bar, που περιέχει τη λέξη:

  • FREE όταν δεν τρέχω τίποτα στο συγκεκριμένο μηχάνημα,
  • BUSY όταν έχω ξεκινήσει κάποιο process (π.χ. java) και
  • DONE όταν το process τερματίσει.
Η είσοδός μου στο cluster γίνεται μέσω του root node με ssh και από εκεί μπορώ ν'ανοίξω remote shell (rsh) σε οποιοδήποτε leaf node θέλω. Το cluster διαθέτει 24 μηχανήματα. Για να μην κάθεται ο κάθε χρήστης και εκτελεί την ίδια διαδικασία 24 φορές, ο admin διαθέτει ορισμένα bash script-άκια που εκτελούν batch εργασίες, όπως το doall:
for a in `echo $LEAF_NODES`; do echo $a: ;rsh $a $*; done
Έτσι, λοιπόν, για να δω σε πόσα από τα leaf nodes η java έχει τελειώσει τη δουλειά της, γράφω στο command line:
[usr@root node]$ doall cat status.bar | grep -c 'DONE'
12
και, τσααακ, το shell μού επιστρέφει ένα ωραιότατο νουμεράκι
. Δεν είναι πολύ ωραίο :);

Back to work!

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2008

Mitsikostas: Paolo Sousa



Είναι, σούπερ, νόβα, ο, άτιμος! ...και βγάλε :D

Very koko, very koko!

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Ξεφορτώσου το password όταν θέλεις να log in με ssh

Ο Frasier (άσε το λινκ για μετά) έχει έναν υπολογιστή στο σπίτι, που τον έχει ονομάσει peanut και τρέχει ubuntu ή os x. Επιπλέον, διαθέτει λογαριασμούς σε τρεις διαφορετικούς υπολογιστές:
  1. snickers.universityOfMars.edu.com (στο πανεπιστήμιο),
  2. serverΧ.systemsY.org (τη δουλειά) και
  3. 164.38.55.3 (το μηχάνημα της κοπέλας του, χρησιμοποιώντας το static IP που της δίνει ο παροχός της),
στους οποίους έχει τη δυνατότητα να συνδέεται μέσω ssh. Για να συνδεθεί, έχει από ένα username και password για κάθε λογαριασμό. Οι γραμμές 1-3 δείχνουν τον Frasier να συνδέεται στον υπολογιστή της δουλειάς του.
01. [Frasier@peanut]$ ssh username2@serverX.systemsY.org
02. username2's password: password2
03. [username2@server2 ~]$
Πώς θα γίνει κάθε φορά που ο Frasier θέλει να κάνει login στο πανεπιστήμιο, τη δουλειά ή τον υπολογιστή της κοπέλας του, να μη γράφει το εκάστοτε username-password; Γιατί, εκτός του ότι βαριέται, δε θυμάται ποτέ τα ονόματά τους και ποιο username-password αντιστοιχεί πού;


Βήμα 1 (προαιρετικό):
Για να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη, ο Frasier διαλέγει τρεις εύκολες λέξεις ώστε ν'αντικαταστήσει το δεύτερο μέρος
της εντολής ssh (από τη γραμμή 1, αυτό: 'username2@serverX.systemsY.org') με κάτι πιο σύντομο. Καταχωρεί τα νέα ψευδώνυμα (aliases) στο αρχείο .ssh/config του υπολογιστή του (γραμμές 4-6), το οποίο ανοίγει με τον vi (γραμμή 7: αν δεν υπάρχει ήδη, τότε δημιουργείται ένα άδειο αρχείο).
04. [Frasier@peanut]$ pwd
05. /Users/Frasier
06. [Frasier@peanut]$ cd .ssh07. [Frasier@peanut .ssh]$ vi config
Οι γραμμές 8-18 δείχνουν τι γράφει ο Frasier στο αρχείο .ssh/config.
08. HOST university
09. HOSTNAME snickers.universityOfMars.edu.com
10. USER username1
11.
12. HOST work
13. HOSTNAME serverX.systemsY.org
14. USER username2
15.
16. HOST anna
17. HOSTNAME
164.38.55.3
18. USER username3
Πλέον, ο Frasier κάνει login στον υπολογιστή της δουλειάς με τον τρόπο που δείχνουν οι γραμμές 19-21 (αντί των γραμμών 1-3).
19. [Frasier@peanut]$ ssh work20. username2's password: password2
21. [username2@server2 ~]$

Βήμα 2:
Για να ξεφορτωθεί ο Frasier τους κωδικούς του, πρέπει να τους αντικαταστήσει μ'ένα κλειδί. Για την ακρίβεια θα δημιουργήσει δύο κλειδιά (keys), ένα ιδιωτικό (private) κι ένα δημόσιο (public), εκτελώντας την εντολή της γραμμής 22. Τα αρχεία-κλειδιά που παράγονται, φαίνονται στη γραμμή 24, .ssh/id_dsa (private key) και .ssh/id_dsa.pub (public key).

22. [Frasier@peanut .ssh]$ ssh-keygen -t dsa
23. [Frasier@peanut .ssh]$ ls
24. config id_dsa id_dsa.pub
Γιατί DSA και όχι RSA; Επειδή ο Fγasieγ δε μπογεί να πει γο... ή (αν δεν μας ικανοποιεί αυτή η απάντηση) διαλέγουμε το πλήκτρο που είναι πιο κοντά μας, το D, όχι το R.


Βήμα 3:
Ο Frasier αντιγράφει το δημόσιο κλειδί του (.ssh/id_dsa.pub) στον υπολογιστή της δουλειάς του με τις εντολές των γραμμών 25-28, οπότε και χρησιμοποιεί για τελευταία φορά τον κωδικό σύνδεσης (καλό είναι, βέβαια, να μην τον ξεγράψει παντελώς από τη μνήμη του).
25. [Frasier@peanut .ssh]$ scp ./id_dsa.pub work:key
26. [Frasier@peanut .ssh]$ ssh work
27.
username2's password: password2
28.
[username2@server2 ~]$ cat key >> .ssh/authorized_keys
29.
[username2@server2 ~]$ exit
30.
[Frasier@peanut .ssh]$ ssh work
31.
[username2@server2 ~]$
Την επόμενη φορά που δοκιμάζει να κάνει login στον ίδιο υπολογιστή (γραμμές 30-31), η σύνδεση γίνεται με τη βοήθεια του κλειδιού του, χωρίς να ζητηθεί το password.

5 παράγραφοι μπλα μπλα

Ξεκίνησα να γράφω το επόμενο ποστ και κατέληξα σ'ένα κάρο ημι-άσχετα πράγματα. Γι'αυτό τα χώρισα στα δύο, άφησα εδώ τις ασυναρτησίες και μετέφερα το κυρίως θέμα στο άρθρο που ακολουθεί.

Καταρχάς, όπως έχω γράψει και παλαιότερα, είμαι αιώνια newbie όταν πρόκειται για really geeky stuff. Υποτίθεται ότι κινούμαι στο χώρο του Computer Science, αλλά δε σκαμπάζω και πολλά.
Με κριτήριο την κονσόλα υπάρχουν, χοντρικά, δύο είδη χρηστών. Αυτοί που γράφουν ποιηματάκια και κάνουν παπάδες και οι άλλοι που αγκομαχούν. Προσωπικά, ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δε χρησιμοποιώ κονσόλα σε καθημερινή βάση (γι'αυτό δουλεύω OS X και όχι Slackware πουχου... GUI-friendliness vs. where-the-heck-is-the-GUI?), αλλά όταν τη χρειάζομαι θέλω να την έχω άμεσα διαθέσιμη (γι'αυτό δουλεύω OS X και όχι Windows πουχου... μανίσιο-POSIX vs. POSIX-μισοριξιά OS).

Τελευταία, έχω μπλέξει μ'ένα συγκρότημα κόκκινων καπέλων (cluster - ο θεός (sic) να το κάνει - μηχανημάτων που τρέχουν Red Hat) και πρέπει κάπως να το προσεγγίσω. Ζαλίζω, λοιπόν, όποιον έχω δίπλα μου με
μπεμπέ ερωτήσεις, παρόμοιες με αυτή του τίτλου (του επόμενου άρθρου). Εάν δεν έχω ανάγκη να περάσω από μία διαδικασία, όσες φορές και να μου την εξηγήσεις δεν πρόκειται να την εμπεδώσω. Ο μόνος τρόπος για να μάθω κάτι είναι, δυστυχώς, όταν το χρειαστώ. Και γράφω 'δυστυχώς' διότι συνήθως η ανάγκη πάει πακέτο με την έλλειψη χρόνου, οπότε περιέρχομαι σε μία τρέχω-και-δε-φτάνω κάτασταση.

Ένα άλλο κακό που έχω είναι ότι μισο-θυμάμαι πράγματα και μπερδεύομαι εύκολα, το οποίο (πάλι δυστυχώς) δε βοηθάει όταν πρέπει να στήσεις μία δουλειά σωστά. Έτσι, μου στέλνω e-mail με το τι δοκίμασα και δε δούλεψε ή με το ποια είναι η λύση τελικά, για να τη βρω γρήγορα αν μου χρειαστεί ποτέ ξανά στο μέλλον. Ακόμη καλύτερα δε, αν την καταθέσω σ'ένα ποστ, θα φροντίσω να είναι πιο αναλυτικά γραμμένη. Άσε που μπορεί να βοηθήσει και κανέναν περαστικό.

Μία τελευταία σημείωση: Ο τίτλος (του επόμενου άρθρου) προδίδει ένα ζήτημα που δεν έχω επιλύσει στο μυαλό μου οριστικά. Στην ουσία πρόκειται για το γνωστό πρόβλημα χρήσης της ελληνικής έναντι της αγγλικής γλώσσας/
ορολογίας. Από τη μία συμφωνώ ως ένα βαθμό, πως το υβριδικό λεξιλόγιο (που αναμιγνύει π.χ. 80-90% ελληνικά και 10-20% αγγλικά) ξενίζει και μπορεί άνετα ν'αγγίξει τα όρια του γελοίου ή/και γλοιώδους τρόπου έκφρασης. Το δικό μου λεξιλόγιο έχει ήδη εμφανίσει σημάδια εισβολής (ήτοι σκόρπιες αγγλικούρες), αλλά έχω ως δικαιολογία τη διαμονή στο εξωτερικό.

Αναφορικά με την αλλόγλωσση ορολογία, και πιο συγκεκριμένα στον τομέα της πληροφορικής, δεν έχω
μαζί μου το βιβλίο για να γράψω ένα ενδεικτικό, αποτρόπαιο, απόσπασμα απόδοσης διδακτικού υλικού περί βάσεων δεδομένων από την αγγλικήν εις την ελληνικήν. Προτιμώ τη χρήση των αγγλικών όρων, αυτούσιων με λατινικούς χαρακτήρες. Βρίσκω σαφώς πιο κατανοητό ένα άρθρο περί Secure Shell, πάρα περί Ασφαλούς Κελύφους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως καταδικάζω προσπάθειες επεξήγησης στα ελληνικά. Απλώς για μένα δουλεύει καλύτερα το 'repository', παρά το 'αποθετήριο'. Γι'αυτό και θ'αποφύγω το 'μονοπάτι' του προηγούμενου άρθρου μου και θα μιλήσω για 'path' ή θα το παίξω δίπορτο με 'login (σύνδεση)' και 'κλειδί (key)', αναλόγως πως θα μου τη βαρέσει τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Τέρμα το μπλα μπλα.

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

River Conon



Το ότι η διαδρομή ήτανε μες στη λασπούρα, ήτανε.

Το ότι δεν έχει mail server το cluster τους, δεν έχει.

Το ότι είχε ψοφόκρυο, είχε.

Το ότι το PkD pάει kατά dιαόλου, πάει.


Δε μπουκώθηκα ακόμη, αλλά προς τα 'κει οδεύει το πράμα.
(γείτσες
)

Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2008

iTunes hiccough

Ήμουν σε multi-tasking mode όταν πετάχτηκε, σα ζαλισμένο κοτόπουλο δηλαδής. Κάποιος νηστικός έφαγε και τα σημεία στίξης... Το διάβασα οχτώ φορές μέχρι να καταλάβω γιατί δεν κατεβάζει τα application updates πού πας χωρίς κεφαλαία κόμματα και τελείες

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Βacterium: Deus Artificialis; Genus: Primitive Control Theory

Disclaimer note (για το ύφος γραφής, όχι για το περιεχόμενο του ποστ): είμαι αλλεργική, πλας, έχω πέρσοναλ ίσιους σχετικά με το θέμα.

Διαβάζοντας ετούτο εδώ (στο οποίο με ανακατεύθυνε ο άει-σιχτίρης - δεν τα παρακολουθώ από πρώτο χέρι, γιατί το πιεσόμετρο πετάει μπλε οθόνες), δεν έβαλα τα γέλια ούτε ακριβώς τα κλάματα. Κάτι ζουμιά με πήραν, ξώφαλτσα.

Διότι τύποι που έχουν μυαλά παρόμοια με αυτά του συγγραφέα του άρθρου, μεγαλώνουν παιδιά.

Διότι άτομα που αρθρώνουν τέτοιου είδους λόγο, θεωρούνται αξιοσέβαστα και σοφά και δίνουν κηρύγματα (πρώτη σιχαμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) σε συναθροίσεις όπου
(για όποιον έχει την απορία σε ποιον;) το κοινό είναι σε στιλ. Δυστυχώς δεν παρακολουθούν μόνο άσπιλοι/-ες μαυροφόροι/-ες. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν γονείς. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν παιδιά.

Διότι όταν το μυαλό ενός μωρού κατηχηθεί / γαλουχηθεί με ιδέες αποκλειστικά σαν και αυτές του άρθρου, μέχρι να ενηλικιωθεί έχει χαραμίσει μάνι μάνι τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια να καταλάβει αν ο γιαλός είναι στραβός ή αν στραβά αρμενίζει ο κόσμος. Ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να απασχολεί το μυαλό του με τι χρώματα να αποδώσει το γιαλό στο τετράδιο ή ποια μέθοδο στεγανοποίησης να εφαρμόσει στο σκάφος μινιατούρα του ή αν το οικοσύστημα του γιαλού φιλοξενεί ιπποκάμπους.

Διότι όταν το θεοσεβούμενο μωρό της προηγούμενης παραγράφου, φτάσει σε ηλικία θεοσεβούμενου εφήβου και αρχίζει να βιώνει "τη βλακεία ανίκητη και την υποκρισία αθάνατη", ξαφνικά νομίζει πως του έστριψε. Είναι δυνατόν να τον διαβεβαιώνουν και να σκίζουν τα ιμάτιά τους για το ότι
η καρδιά πάσχει από αρρυθμία επειδή ο κάτοχός της άφησε το σατανά (πρώτη πανηλίθια και πανβλαμμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) να εισχωρήσει μέσα της, ή ότι καλά θα κάνει να μείνει μακριά από τις ακαθαρσίες των εγκοσμίων απολαύσεων, αλλιώς τον περιμένουν καζάνια απείρως πιο torture-efficient από τα ποταπά νιούκ mushrooms (το αφήνω ασχολήαστο αυτό το μαργαριτάρι);

Το δυστύχημα είναι πως ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι ένας ξεχασμένος ρομαντικός που διαλαλεί τα πιστεύω του στη γωνία Κουζίνας με Εικονοστάσι του σπιτιού του, αλλά ένας very-αληθινός φρεναπατημένος, τον οποίο πολλοί άνθρωποι, πολύ περισσότεροι απ'ότι θα'πρεπε σήμερα, παίρνουν στα σοβαρά.

Το ευτύχημα,
στη σημερινή εποχή, είναι πως τα παιδιά έχουν τουλάχιστον τη δυνατότητα πρόσβασης σ'ένα παράθυρο όπου κατοικούν μύριες σκέψεις, ιδέες και συζητήσεις. Tους δίνεται έτσι η ευκαιρία να αμφισβητήσουν, προκαλέσουν, κονταροχτυπήσουν, διαμορφώσουν το σύμπαν τους έχοντας απέναντί τους κάθε λογής φρούτο.

Κολοκύθια κοπελιά... είναι ένα παιδί σε θέση να σκεφτεί μόνο του χωρίς να παρα-συρθεί/πλανηθεί/πληροφορηθεί; Εδώ ακριβώς έρχεται ταμάμ το εξής απλό*, δυστυχώς αδιανόητο για ένα κράτος γεμάτο ΕΛ (δανείζομαι ολίγην από τη σχετικήν φρασεολογίαν). Άσε τα κατηχητικά και τις θείες/ιερές/οσίες (πρώτο
μεταφυσικό, ενδεικτικό ενός τελείως-άκυρου-όταν-πουλιέται-ως-η-απόλυτη-τελεολογική-αλήθεια δόγματος, τρίο λέξεων σ'αυτό το ποστ) διδαχές και δώσε στα παιδιά το εργαλείο της κριτικής σκέψης. Σίγουρα, για να ξεπλυθεί το ρετσίνι της παρανόησης και της αυταπάτης χρειάζεται κατιτίς παραπάνω από μία ώρα-ημέρα-βδομάδα-γενιά. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να κάνουμε μία σοβαρή αρχή, δε νομίζεις;

Ο νοών νομιζέτω. Κι όποιος δε νομίζει, δε σημαίνει πως είναι βλάκας. Απλώς δεν αξιοποιεί τη δυναμική του μυαλού του. Αφήνει άλλους να την εκμεταλλεύονται και να σκέφτονται γι'αυτόν. Εξού και η διαιώνιση του σχιζοειδούς στοιχείου που κατακλύζει το άρθρο που με σύγχυσε.

* Σ
υνεπαγωγή 'απλό άρα εύκολο': όχι πάντοτε αληθής.