Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Βacterium: Deus Artificialis; Genus: Primitive Control Theory

Disclaimer note (για το ύφος γραφής, όχι για το περιεχόμενο του ποστ): είμαι αλλεργική, πλας, έχω πέρσοναλ ίσιους σχετικά με το θέμα.

Διαβάζοντας ετούτο εδώ (στο οποίο με ανακατεύθυνε ο άει-σιχτίρης - δεν τα παρακολουθώ από πρώτο χέρι, γιατί το πιεσόμετρο πετάει μπλε οθόνες), δεν έβαλα τα γέλια ούτε ακριβώς τα κλάματα. Κάτι ζουμιά με πήραν, ξώφαλτσα.

Διότι τύποι που έχουν μυαλά παρόμοια με αυτά του συγγραφέα του άρθρου, μεγαλώνουν παιδιά.

Διότι άτομα που αρθρώνουν τέτοιου είδους λόγο, θεωρούνται αξιοσέβαστα και σοφά και δίνουν κηρύγματα (πρώτη σιχαμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) σε συναθροίσεις όπου
(για όποιον έχει την απορία σε ποιον;) το κοινό είναι σε στιλ. Δυστυχώς δεν παρακολουθούν μόνο άσπιλοι/-ες μαυροφόροι/-ες. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν γονείς. Ανάμεσα σε αυτό το κοινό υπάρχουν παιδιά.

Διότι όταν το μυαλό ενός μωρού κατηχηθεί / γαλουχηθεί με ιδέες αποκλειστικά σαν και αυτές του άρθρου, μέχρι να ενηλικιωθεί έχει χαραμίσει μάνι μάνι τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής του στην προσπάθεια να καταλάβει αν ο γιαλός είναι στραβός ή αν στραβά αρμενίζει ο κόσμος. Ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να απασχολεί το μυαλό του με τι χρώματα να αποδώσει το γιαλό στο τετράδιο ή ποια μέθοδο στεγανοποίησης να εφαρμόσει στο σκάφος μινιατούρα του ή αν το οικοσύστημα του γιαλού φιλοξενεί ιπποκάμπους.

Διότι όταν το θεοσεβούμενο μωρό της προηγούμενης παραγράφου, φτάσει σε ηλικία θεοσεβούμενου εφήβου και αρχίζει να βιώνει "τη βλακεία ανίκητη και την υποκρισία αθάνατη", ξαφνικά νομίζει πως του έστριψε. Είναι δυνατόν να τον διαβεβαιώνουν και να σκίζουν τα ιμάτιά τους για το ότι
η καρδιά πάσχει από αρρυθμία επειδή ο κάτοχός της άφησε το σατανά (πρώτη πανηλίθια και πανβλαμμένη λέξη σ'αυτό το ποστ) να εισχωρήσει μέσα της, ή ότι καλά θα κάνει να μείνει μακριά από τις ακαθαρσίες των εγκοσμίων απολαύσεων, αλλιώς τον περιμένουν καζάνια απείρως πιο torture-efficient από τα ποταπά νιούκ mushrooms (το αφήνω ασχολήαστο αυτό το μαργαριτάρι);

Το δυστύχημα είναι πως ο συγγραφέας του άρθρου δεν είναι ένας ξεχασμένος ρομαντικός που διαλαλεί τα πιστεύω του στη γωνία Κουζίνας με Εικονοστάσι του σπιτιού του, αλλά ένας very-αληθινός φρεναπατημένος, τον οποίο πολλοί άνθρωποι, πολύ περισσότεροι απ'ότι θα'πρεπε σήμερα, παίρνουν στα σοβαρά.

Το ευτύχημα,
στη σημερινή εποχή, είναι πως τα παιδιά έχουν τουλάχιστον τη δυνατότητα πρόσβασης σ'ένα παράθυρο όπου κατοικούν μύριες σκέψεις, ιδέες και συζητήσεις. Tους δίνεται έτσι η ευκαιρία να αμφισβητήσουν, προκαλέσουν, κονταροχτυπήσουν, διαμορφώσουν το σύμπαν τους έχοντας απέναντί τους κάθε λογής φρούτο.

Κολοκύθια κοπελιά... είναι ένα παιδί σε θέση να σκεφτεί μόνο του χωρίς να παρα-συρθεί/πλανηθεί/πληροφορηθεί; Εδώ ακριβώς έρχεται ταμάμ το εξής απλό*, δυστυχώς αδιανόητο για ένα κράτος γεμάτο ΕΛ (δανείζομαι ολίγην από τη σχετικήν φρασεολογίαν). Άσε τα κατηχητικά και τις θείες/ιερές/οσίες (πρώτο
μεταφυσικό, ενδεικτικό ενός τελείως-άκυρου-όταν-πουλιέται-ως-η-απόλυτη-τελεολογική-αλήθεια δόγματος, τρίο λέξεων σ'αυτό το ποστ) διδαχές και δώσε στα παιδιά το εργαλείο της κριτικής σκέψης. Σίγουρα, για να ξεπλυθεί το ρετσίνι της παρανόησης και της αυταπάτης χρειάζεται κατιτίς παραπάνω από μία ώρα-ημέρα-βδομάδα-γενιά. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους να κάνουμε μία σοβαρή αρχή, δε νομίζεις;

Ο νοών νομιζέτω. Κι όποιος δε νομίζει, δε σημαίνει πως είναι βλάκας. Απλώς δεν αξιοποιεί τη δυναμική του μυαλού του. Αφήνει άλλους να την εκμεταλλεύονται και να σκέφτονται γι'αυτόν. Εξού και η διαιώνιση του σχιζοειδούς στοιχείου που κατακλύζει το άρθρο που με σύγχυσε.

* Σ
υνεπαγωγή 'απλό άρα εύκολο': όχι πάντοτε αληθής.

2 σχόλια:

Paris Apostolopoulos είπε...

φωτιά να μας κάψει! τους αμαρτωλούς!
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε έιναι να μάθουμε στα παιδιά μας να κράζουν αυτές τις ανοησίες.

karios είπε...

Εμένα πάλι να με συγχωρείτε αλλά με έπιασαν πολλά γέλια κατά την ανάγνωση. Φαντάστηκα τον συγγραφέα επάνω σε μία κοτρώνα με μανδύα και τουρμπάνι, στα πρότυπα των ντελάληδων στο Life of Brian, να πετάει κορώνες για τους συνεργάτες του Σατανά (φτου φτου) και τους ασεβής επιστήμονες του "δοκιμαστικού σωλήνα". Ο εν λόγω τύπος και οι όμοιοι του δεν σώζονται, κακά τα ψέμματα, για την επόμενη γενιά έχω μία πολύ μικρή ελπίδα, για 2-3 γενιές μετά ίσως κάτι να γίνει αν το παλέψουμε αρκετά. Όντως, ο καθένας στα παιδιά του είναι μία αρχή, αλλά δεν φτάνει, πρέπει να το πάμε όσο περισσότερο παραπέρα μπορούμε. Όσοι μπούμε στην εκπαίδευση τουλάχιστον να κάνουμε ότι μπορούμε.