Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Τζάμπα μονόλογος

Να δω εκείνη η προεξοχή στο χάρτη, κάτω & τέρμα δεξιά όπως βλέπεις την Ευρώπη (με το βορρά σα πάνω), ν'αποκτήσει κάποτε τεχνογνωσία και ν'αναπτύξει μια-κάποια futur τεχνολογία, κι ας πεθάνω!

Οκ, μάλλον δε θα προφτάσω... θα πεθάνω κι εγώ και τα παιδιά μου (και άααμα... τόσο αργά; δεν ξέρω) προτού ξεκατσικωθούν ΕΛ, Νέφελιμ + λοιπά ανέκδοτα μπαρκάροντας για Σείριο... όταν έρθει η ώρα με το καλό, ας πάρουν μαζί τους και τ' αναχρονιστικά ορθοχριστιανόδοξα στοιχεία... Μιλώ για την άγια
(σιψ) εκείνη μελλοντική εποχή, όταν θα 'ναι αποδυναμωμένος πια ο τρόπος σκέψης & αντιμετώπισης της πραγματικότητας που χρησιμοποιεί ακαταμάχητη λογική (;) σαν και δαύτη.

Τότε
πιθανώς, ίσως, μπορεί, αν ελεήσει η κούτρα και αποφασίσουμε αντί να ζούμε με το ρουσφέτι στην τσέπη, το ζυγό (sic) της ευσυνειδησίας μακριά από τον περήφανο (κι άλλο sic) τράχηλό μας, το στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στα υπόλοιπα έλλογα όντα τριγύρω μας πεταμένο απ'το παράθυρο (εάν τον έχεις για τα έλλογα θα το βρεις και για τα άλογα), να κάνουμε την υπέρβαση και συμμαζευτούμε σα χώρα.

Επίκαιρο παράδειγμα νοοτροπίας & στάσης ζωής από τον Steve Jobs (που μου το θύμισε η tmt και το είχα πρωτοσυναντήσει στο doncat):



Για όποιον, από το παράδειγμα Jobs,
σταθεί στο σκαλοπάτι απαξιώ-γιατί-ο-τύπος-δε-ξέρει-τι-έχει ή σιγά-τι-έχει-καταφέρει, ας ξαναπροσπαθήσω δίνοντας το βιογραφικό της Mary Anne Hobbs. Παράτησε το σχολείο, αλλά ο μικρόκοσμός της δεν τελείωσε εκεί. Συνέχισε σ'ένα εργοστάσιο πακετάροντας αυγά, πούλησε ό,τι είχε κι έφυγε με εισιτήριο χωρίς επιστροφή μακριά από τη φωλιά της, για να επιστρέψει σε μία θέση ραδιοφωνικής παραγωγού στο BBC Radio 1. Εκτός αυτού, αν και φου, είναι γάτα στις δύο ρόδες,* υποψιάζομαι πιο γάτα από τον οποιοδήποτε μέσο βαλεντίνο-ρόσι-wannabe. Ξέφυγα όμως από το θέμα (;).

Αν αυτοί θεωρούνται τυχεροί γιατί δεν έζησαν στην Ελλάδα, ο vrypan αναφέρει πιο φρέσκα παραδείγματα ονείρων με το Δημήτρη και την Ελίνα, ενώ εγώ θυμάμαι το Βασίλη και τη Γεωργία (πρέπει ν'ακούσεις την εκπομπή και να φτάσεις στο χαρακτηριστικό σημείο που η Sugahspank! αφηγείται το περιστατικό με τον άμοιρο (τελευταίο sic) ταξιτζή).


Όποιος εξακολουθεί ν'αγοράζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έχει προαποφασίσει να βλέπει τον κόσμο καμένο ή έχει μία δαιμόνια ικανότητα να εστιάζει σε οτιδήποτε αρνητικό συμπαντικά ή για κάποιο περίεργο λόγο είναι ακόμη μπερδεμένος. Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει στάνταρ συνταγή για να πήξουμε όλοι στην ευτυχία, αλλά ότι ο καθένας έχει δυνητικά την ευκαιρία να κυνηγήσει την τρέλα του. Όσο για 'κείνους που δεν έχουν κάποιο μεράκι, κάποιο πάθος στο οποίο να θέλουν να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια - πουχου περίπτωση δική μου - χολοσκάμε μεν, ψάχνουμε δε να βρούμε κάτι θετικό για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε (καλά δε μιλώ εξ ονόματος όλων, μόνο εμού και του εαυτού μου).

Είναι απλό. Stay hungry, stay foolish. Μείνατε διψασμένοι, μείνατε ονειροπόλοι (εγώ θα κότσαρα και το 'με μέτρο' από δίπλα, γιατί μια υψοφοβία την έχω).

*
Άσχετο: τι θα έβγαζε άραγε μία κόντρα Σαμπανίκου vs Hobbs;

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Aσύρματο ρεύμα ΙΙ

Ένα χρόνο πριν, μου 'τρεχαν τα σάλια για τις μελλοντικές τεχνολογίες ασύρματου ρεύματος. Πλέον έχει έρθει η ώρα να φάω την 'ασύρματη ηλεκτροπληξία' στο δόξα πατρί, διότι μία νεοσύστατη εταιρεία (5 ετών μόλις), ονόματι Powercast, ήδη πουλάει τεχνολογία ασύρματης φόρτισης, την οποία έχει αναπτύξει χρησιμοποιώντας μεταφορά ενέργειας μέσω ραδιοσυχνοτήτων (δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι έτσι μεταφράζεται το RF harvesting energy)! Θυμόμουν ότι έγραφα για την Splashpower και τις πατέντες της, αλλά η Powercast είναι διαφορετική εταιρεία.

Ερώτηση: Τι απέγινε η επιφάνεια ασύρματης φόρτισης που υποσχόταν η Splashpower;
Απάντηση: Την έφαγε η μαρμάγκα! Γιατί όπως λέει αυτό το άρθρο για τον ανταγωνισμό της Powercast:

Unlike other charging technologies from companies like Splashpower and WildCharge, Powercast-enabled devices don't need to sit on a charging pad.
Η Powercast κατάφερε να λανσάρει ασύρματη φόρτιση από τον τοίχο! Δες το φίντεο με το concept:


Powercast timeline from Iniko on Vimeo.

Και αφού φορτίζει από απόσταση, δε θα φόρτιζε από επιφάνεια επαφής; Δες και το άλλο φίντεο με την υλοποίηση (από ohgizmo.com):


Άντε ν'αρχίσουν να κυκλοφορούν powercast-enabled συσκευές, να ξεφορτωθούμε τα καλωδιομακάρονα.
Πηγή wsnblog.com

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Ασύνταχτες σκέψεις

Βουίζει το κεφάλι μου. Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τα γεγονότα. Δεν είμαι ειδική σε τίποτα. Θέλω μόνο να καταγράψω τι σκέφτομαι, μπας και βάλω τάξη στις απορίες μου, μήπως και κατανοήσω τι γίνεται. Κρίνω με βάση την πληροφορία που συνέλεξα - διαβάζοντας διάφορα ενημερωτικά άρθρα, αναρτήσεις σε μπλογκ, σχόλια, παρακολουθώντας βίντεο και ηχητικά ντοκουμέντα, οτιδήποτε έχω χρόνο και μπορώ να δω on-line - περνώντας τη μέσα από προσωπικά φίλτρα.

Λεπτομέρειες για το συμβάν από το ρεπορτάζ του ΕΘΝΟΣ ONLINE, το οποίο περιέχει και βίντεο με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων:

...δήλωσε χθες ο Μιχάλης, ηλικίας 17 χρόνων, ένας εκ των νεαρών που την ώρα του τραγικού γεγονότος, στον πεζόδρομο των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, διασκέδαζε μαζί με τον 15χρονο.
...
"Διασκεδάζαμε στη γιορτή του φίλου μας και κάναμε πλάκα...". Σύμφωνα με τον Μιχάλη, οι δύο ειδικοί φρουροί δεν προκλήθηκαν από τους φίλους και την ομάδα του, αλλά από κάποιους άλλους και ήρθαν να ξεσπάσουν σε αυτούς.
...
Συγκλονισμένος από το τραγικό γεγονός με τον ανήλικο είναι και ο κ. Χρίστος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, τα οποία, όπως είπε, το βράδυ του Σαββάτου συνδιασκέδαζαν στην ίδια παρέα με το θύμα.


«Το παιδί το σκότωσαν εν ψυχρώ. Δεν είχε πάρει μέρος σε επεισόδια, δεν ανήκε σε κάποια αναρχική ομάδα, δεν ήταν καν από την περιοχή των Εξαρχείων», είπε.
Από το in.gr:
...στο ερώτημα εάν ο ειδικός φρουρός πυροβόλησε απευθείας τον νεαρό ή η σφαίρα εξοστρακίστηκε δεν δίνεται ακόμη απάντηση...

Οι δύο ειδικοί φρουροί που εμπλέκονται στη δολοφονία οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα, ο οποίος άσκησε σε εκείνον που πυροβόλησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και παράνομη οπλοχρησία, στον δεύτερο ασκήθηκε δίωξη και για απλή συνέργεια.
Το συμβάν διώκεται από τη δικαιοσύνη ως έγκλημα ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως.


Απο Αθήνα δε γνωρίζω πολλά πράγματα. Διαβάζω για τα Εξάρχεια:

(σημ: από εδώ)
Ένα 15χρονο παΐδι με δύσκολη εφηβεία Σάββατο βράδυ αντί να πάει για ποτό σε κάποιο κλαμπ με φίλους του για να «κυνηγήσουν» τις συμμαθήτριες τους πάει βόλτα στα Εξάρχεια, την πιο υποβαθμισμένη ίσως, μετά τα έργα στο Γκάζι, περιοχή των Αθηνών. Και απελευθερώνοντας την οργή που έχει μέσα του από την ανούσια μέχρι τώρα ζωή του διαπληκτίζεται με δυο «ειδικούς φρουρούς».
Περιέχει ανακρίβειες σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, αλλά το μήνυμα "Εξάρχεια - υποβαθμισμένη περιοχή" είναι ξεκάθαρο. Από άλλους σχολιασμούς προσλαμβάνω τις παρακάτω εικόνες:
(σημ: σχόλιο 46 από εδώ)
εζησα 6 χρονια στα εξαρχεια, φοιτητρια, στην ανδρεου μεταξα με μεσσολογγιου, διπλα στο μερος όπου έγινε το σκηνικο. ... Είχε έρθει φίλος επαρχιώτης να με επισκεφτεί και πήγε για τσιγαρα κυριολεκτικά στη γωνία και εξαφανίστικε…Τον είχαν μπουζουριάσει για “εξακριβωση” στοιχείων και τον έκλεισαν σε κλούβα. Μας πήρε στα κρυφά τηλέφωνο από το κινητό από την κλούβα όπου ήταν με χειροπέδες ως κοινός εγκληματίας, γιατί απλά ήταν 22 χρονών και είχε μακρια μαλλια.

(σημ: αναδημοσίευση σχολίου από indymedia μέσω null)
Είμαστε μια παρέα δικηγόρων, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων και άλλων κατοίκων της περιοχής. Η παρουσία των ΜΑΤ στη γειτονιά μας και τα χημικά έχουν καταστήσει αβίωτη τη ζωή μας. Πρόκειται τις επόμενες μέρες να υποβάλλουμε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Έχουμε βιντεοσκοπήσει και συγκεκριμένα περιστατικά από τη συμπεριφορά τους, όπως βρισιές σε περίοικους, απειλές σε κατοίκους που διαμαρτύρονταν, επίδειξη των γενητικών τους οργάνων σε κορίτσια κλπ. Υπάρχει και μια Επιτροπή Κατοίκων εδώ; Γιατί έχει εξαφανιστεί; Ας πάρει μια πρωτοβουλία να βρεθούμε όλοι μαζί. Εμείς πάντως, γύρω στα είκοσι άτομα, είμαστε αποφασισμένοι όταν εμφανίζονται ΜΑΤ στη γειτονιά να απαιτούμαι την απομάκρυνσή τους. Θα μας συλλάβουν; Θα τολμήσουν να συλλάβουν τους κατοίκους της συνοικίας που δεν ανέχονται άλλο να πνίγονται από τα δηλητήρια που εκτοξεύουν; Που φοβόμαστε να βγουν τα παιδιά μας έξω απ’ το διαμέρισμα, γιατί κάποιος άλλος φονιάς, κάποιο άλλο καθήκι πρώην προστάτης της νύχτας και τώρα “ειδικός φρουρός”, μπορεί να πυροβολήσει; Αν δεν καταλαβαίνουν από λόγια, θα καταλάβουν όταν μας δουν στις ταράτσες και στα μπαλκόνια. Έλεος πια με τους αλήτες! Τα Εξάρχεια ανήκουν σε μας που ζούμε εδώ κι όχι στην αλητεία που ζει σε βάρος της κοινωνίας. Να είναι σίγουροι πως δεν θα καλοπεράσουν από δω και πέρα…
Εύλογα (;) σε ορισμένους γεννάται η απορία που σχολίαζει η Αθηναίος εδώ:
Υ.Γ. Ακούω στην ΤΒ ότι κάποιοι λένε “τί δουλειά είχε το παιδί εκεί να διαπληκτίζεται φραστικώς με τους μπάτσους”. ...
την οποία συνάντησα στην ανάρτηση του nysteri εδώ:
Ο λεβέντης που πέθανε, 16 χρονών παιδί, τι δουλειά είχε βράδυ με αναρχικούς και βάνδαλους στα Εξάρχεια παιδί σχολείου; Μανούλα δεν είχε να του ρίξει μια δυο ψιλές και να τον κρατήσει σπίτι, να του πει ότι δε γυρνάμε στα Εξάρχεια νυχτιάτικο να πετάμε μπουκάλια στους αστυνομικούς; Το ξανατονίζω γιατί σίγουρα θα βγει κάνας μαλάκας και θα λέει ότι συνηγορώ στις ενέργειες των ειδικών φρουρών: κακώς πέθανε. Αλλά εκεί δεν είχε δουλειά… αν δεν είχε ανακατευτεί με τα πίτουρα θα δε ζούσε τώρα; Ένα άλλο θέμα, για τους αστυνομικούς. Λέγεται ότι μπορεί να πήγαιναν να τους ρίξουν μολότωφ, μπορεί κι όχι. Σε κάθε περίπτωση, κι αυτοί δικαίωμα στην αυτοάμυνα δεν έχουν;
και στη διαπίστωση που διατυπώνει ο papo εδώ:
Όσο φυσιολογικό θεωρηθεί ένας 15 χρονος να κάνει τσαμπουκάδες στα Εξάρχεια με τους 'μπάτσους' τόσο φυσιολογική μπορεί να θεωρηθεί και η politically correct κοινωνία μας.
Καταρχάς, υπολογίζω ότι οι παραπάνω γνώμες διατυπώθηκαν εχθές, προτού δημοσιευθούν οι μαρτυρίες των παρευρισκομένων που περιγράφουν τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το περιστατικό (βλ. αρχή του ποστ). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, λοιπόν, η πρόκληση των ειδικών φρουρών προήλθε από διαφορετική ομάδα ατόμων. Έστω κι έτσι να ήταν όμως, δηλαδή το παιδί που δέχθηκε τη σφαίρα να ενεπλάκη σε φραστικό επεισόδιο με τους αστυνομικούς, προσωπικά:

  • Θεωρώ αδιανόητη την κίνηση του ειδικού φρουρού να τραβήξει όπλο && περιττό να προσθέσω ένα 'αλλά' που λέει 'τι δουλειά είχε ο μικρός τέτοια ώρα εκεί που ήταν;'. Τελεί η Ελλάδα υπό καθεστώς χούντας και απαγορεύεται η έξοδος το βράδυ ή η δημόσια συνάθροιση άνω των τριών ατόμων;
  • Με δεδομένη, ωστόσο, την εικόνα του γκέτο που έλαβα ότι θεωρείται η περιοχή των Εξαρχείων, ίσως μπορώ να δω για ποιο λόγο ορισμένοι άνθρωποι κάνουν την εν λόγω σημείωση. Δεν τη δέχομαι όμως, διότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν χοντράδες που βγάζουν μάτι και αφαιρούν ζωές στα καλά καθούμενα.
  • Από πότε η άμυνα του αστυνομικού ξεκινά με πρώτη αμυντική επιλογή την 'τραβώ όπλο και πυροβολώ!';;;
  • Εκτός αυτού, από πού κι ως πού ο προπηλακισμός ενός αστυνομικού αποτελεί επίθεση που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα και κρίνει αναγκαίο ότι πρέπει να αμυνθεί απέναντι στο βρισίδι πυροβολώντας, έστω στον αέρα;;;
  • Αν και από τα όσα έχω διαβάσει, δει και ακούσει μέχρι στιγμής, εκτιμώ ότι ο ειδικός φρουρός σημάδεψε μπροστά και παράλληλα με το έδαφος, ούτε πάνω ούτε κάτω. Έτσι, τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι το περιστατικό αποτελεί φόνο εν ψυχρώ, με bonus το γεγονός ότι το παιδί που δολοφονήθηκε δεν ήταν 'αντιεξουσιαστικό στοιχείο'. Σημασία βέβαια δεν έχει το τι λέω εγώ, αλλά το τι θα αποφανθεί η δικαιοσύνη.
Στο μεταξύ συναντώ ποστ με τίτλους όπως:
όπου άνθρωποι δηλώνουν την απέχθεια και το μίσος τους απέναντι στην αστυνομία. Δε μου αρέσει η στάση τους. Δε μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο τσουβαλιάζουν, διαγράφουν, επιθυμούν να καταργήσουν από προσώπου Ελλάδας μέχρι και το τελευταίο όργανο της τάξης. Εφ'όσον πρόκειται για συνειδητοποιημένους ενήλικες που ασπάζονται τον αναρχισμό με τον τρόπο που τον περιγράφει ο Νίκος Δήμου (στο άρθρο που έγραψε για το φόνο ενός άλλου δεκαπεντάχρονου από αστυνομικό το 1985), πάω πάσο. Οι άνθρωποι έχουν αλλεργία στη στολή, όπως έχω εγώ στο οργανωμένο ράσο. Αλλά αν πρόκειται για εκδήλωση της αγανάκτησής τους στο φονικό περιστατικό του Σαββάτου, εκφράζω τη διαφωνία μου.

Διαφωνώ, γιατί θεωρώ πως ο θεσμός της αστυνομίας έχει θέση σ'ένα κράτος και η καθολική απαξίωση του αστυνομικού σώματος στο σύνολό του, εκτός από άδικη, είναι και επικίνδυνη. Διαφωνώ, διότι ως πολίτης θέλω να υπάρχουν άτομα που έργο τους είναι η προστασία των ατομικών μου δικαιωμάτων, καθώς και των δικαιωμάτων του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Θέλω να υπάρχει κάποιος διαθέσιμος που, όταν τον καλέσω, θα συλλάβει τους κακοποιούς του παιδιού μου και
θα διερευνήσει την υπόθεση δίκαια και αξιοκρατικά. Θέλω το ψέμα του Παυλόπουλου να γίνει αλήθεια και η πραγματικότητα να καθίσει στο σκαμνί.

Θα μου πεις 'Καλά, σε ποιον πλανήτη ζεις; Δε βλέπεις τι επικρατεί στην Ελλάδα;':

(από άρθρο του Στέλιου Κούλογλου)... ατελείωτα σκάνδαλα, από τη ζαρντινιέρα και τους βασανισμούς στην Ομόνοια μέχρι τα ομόλογα, τη Ζίμενς, το Βατοπέδι και τα 28 δις δώρο στις τράπεζες που κουκουλώνονται καθημερινά. Με ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, στη χώρα έχει δημιουργηθεί άβυσσος ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνώμενους. Τόσο μεγάλη, που όταν ένας υπουργός που φοροδιαφεύγει τολμάει να δηλώνει δημοσίως ότι «ηθικό είναι ό,τι είναι νόμιμο», οι άλλοι να καίνε αδιακρίτως περιουσίες αθώων ανθρώπων απαντώντας: ηθικό είναι ό,τι είναι παράνομο.
'Βλέπεις κανένα να πληρώνει για όλα αυτά ή δεν προλαβαίνουμε να δούμε ποιοι τα κουκουλώνουν και πώς;'.

Βλέπω τι επικρατεί στην Ελλάδα και μου πέφτουν τ'αυτιά. Αλλά δεν παραδίδω το μυαλό μου στην ακύρωση του σύμπαντος, ούτε στο μηδενισμό (τουλάχιστον όχι ακόμη), ούτε παίρνω αφορμή από τα πολιτικά χάλια που βλέπω και βρίσκω ως δικαιολογία τη σήψη του πολιτικού συστήματος για να κάνω τη δική μου ρεμούλα. Ψάχνω να βρω τι φταίει, προσπαθώ ν'αναγνωρίσω τι και ποιος ευθύνεται για τα στραβά και τ'ανάποδα. Έτσι, ίσως μπορέσω να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα και κατεβάσω καμιά ιδέα που μπορεί να συμβάλλει στη διόρθωση ενός μικρού μέρους της κατάστασης. Εξαιτίας όλων αυτών των σκανδάλων και των εγκλημάτων, θέλω να δουλέψω προς μία εποικοδομητική κατεύθυνση. Βάσει της θέσης που περιγράφει η προηγούμενη πρόταση, δε συντάσσομαι στο πλευρό των όποιων βανδαλιστών, γιατί δε βλέπω σε ποια επίλυση του προβλήματος οδηγούν πράξεις του τύπου 'τα βάζω όλα φωτιά, τα κάνω γυαλιά καρφιά'.

Αδυνατώ να καταλάβω το σκεπτικό 'κάψτε τα όλα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας' που (απ'όσο διάβασα σε αυτό το ποστ) προωθεί λόγου χάρη ο Λαζόπουλος ή μία παρεμφερή θέση που συνάντησα από τον mouridis:
Θα μου πείτε, τι έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί; Να κάτσουν να φάνε το ξύλο; Να αφήσουν τις περιουσίες να καίγονται και να βανδαλίζονται;

ΝΑΙ!!! Αυτό θα έπρεπε να κάνουν. Αν είχαν καταλάβει τι συνέβη χθες το βράδυ, δεν θα έπρεπε ούτε να περιφρουρήσουν τα τμήματα. Θα έπρεπε να τα κάψουν μόνοι τους. Εμείς γιατί να φάμε τα δακρυγόνα; Ποιό δικαίωμα είναι πιο βασικό; Το δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει για την ασυδωσία της αστυνομίας ή το δικαίωμα του αστυνομικού να προστατέψει ένα αστυνομικό τμήμα;
Βρίσκω μπερδεμένες τις παραπάνω σκέψεις και υποθέτω ότι αυτό οφείλεται είτε στη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα, είτε στο ότι απλώς βλέπω τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική. Το (αυτονόητο) δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει, δεν καταλαβαίνω πώς συνδέεται με την ανοχή του εμπρησμού και του βανδαλισμού περιουσίας από κουκουλοφόρους. Από την άλλη πλευρά, δε μου αρέσει ούτε ο στρουθοκαμηλισμός. Συμφωνώ με τον null που γράφει:
Στην 2η εκλογή Μπους, πολλοί Αμερικάνοι έφτιαξαν μπλογκ που ζητούσαν συγνώμη και δημοσίευαν φωτογραφία τους με μία λεζάντα “I didn’t vote for him” ή κάτι τέτοιο.

Λοιπόν, πού είναι οι τίμιοι μπάτσοι; Αυτοί που ντρέπονται; Υπάρχουν; Υπάρχουν μπάτσοι που σιχαίνονται για αυτό που έγινε;

Αν υπήρχαν βέβαια θα είχαν ήδη πάει να συλλάβουν τους ΜΑΤατζήδες που πατάγανε κάτω με τις ασπίδες τους τα παιδιά, που χτυπάνε με τα γκλομπ ανάποδα. Πού είναι αυτοί οι τίμιοι μπάτσοι και εισαγγελείς; Πού είναι ο νόμος; Γιατί τόσα χρόνια δεν σηκώθηκε το καλό κομμάτι του κράτους να συλλάβει το κακό;

Προκαλώ έναν τίμιο μπάτσο και έναν τίμιο εισαγγελέα να πάνε να συλλάβουν τους συναδέλφους τους επ’αυτοφόρω.
Τι στα τσακίδια γίνεται; Γιατί τέτοια σιωπή, συγκάλυψη και αδράνεια; Πόσο διαβρωμένη είναι η σκέψη ενός μεγάλου ποσοστού ανθρώπων στην Ελλάδα από το λόμπι του ατομικισμού, του βολέματος και του αράγματος; Πόσο φοβάται ο κόσμος στην Ελλάδα να εκφράσει την ειλικρινή του άποψη, χωρίς να προσπαθεί ταυτόχρονα να τη συμμορφώσει με την όποια καθεστηκυία τάξη (aka 'επικρατούσα ταμπέλα και οι ακόλουθοι αυτής'); Τόσο πολύ καταδυναστεύει ο καθωσπρεπισμός, η ανασφάλεια, η δειλία όταν χρειάζεται δράση για να στηριχθεί το δίκαιο, η εντιμότητα, η ανθρωπιά; Τόσο τρομερό και ταπεινωτικό είναι να παραδεχθεί κάποιος το λάθος του (είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο ως εκπρόσωπος μιας ομάδας); Πόση ευαισθησία απέναντι στο κόστος υπάρχει ή ολοκληρωτική αναισθησία κυριαρχεί πια, ώστε οι πρωταρχικοί υπαίτιοι κάνουν τις πάπιες και δεν αναλαμβάνουν ποτέ τις ευθύνες τους για τα όσα συμβαίνουν;

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για την όλη κατάσταση; Ποιοι οφείλουν ν'αναγνωρίσουν ότι το φταίξιμο βαραίνει και αυτούς; Το κράτος ή οι πολίτες που το απαρτίζουν; Ωραία απορία για εγγυημένες φαύλες συζητήσεις μέσα στο κεφάλι μου. Από πού να ξεκινήσει κάποιος; Γίνεται να επικεντρωθεί κανείς σ'ένα-δυο σημεία και να πει ότι περιέγραψε το πρόβλημα πλήρως; Δεν το νομίζω. Ο Ρο δίνει μια συνοπτική λίστα από ερωτήματα σ'ένα σχόλιό του:
Νοσφεράτε 
έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά το θέμα αυτό δεν είναι μόνο τεράστιο αλλά και πολύπλοκο, τι να πρωτο-αναλύσω πρωϊνιάτικα σε μια ανάρτηση
- Την ταξική δομή της κοινωνίας;
- Το ρόλο του Κράτους-καταπιεστή σε αυτήν;

- Τον ρόλο της Παιδείας (σε ό λ ο υ ς τους τομείς)…;
- Το πως θα έπρεπε να λειτουργούν οι θεσμοί;
- Το πως και το γιατί μια μερίδα νεολαίας αντιδρά βίαια;
- Το πως και το γιατί της βουβής αντίδρασης ενός απελπισμένου πληθυσμού;
Να μην συνεχίσω.
τα οποία άντε ξεκίνα ν'αναλύσεις. 'Τι αναλύσεις και βλακείες; Επανάσταση εδώ και τώρα!' διαβάζω σε πολλές αναρτήσεις. Παράλληλα, όμως, διαβάζω και το άρθρο του Μάνου Χατζηδάκι για τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου το 1985. Για μια στιγμή... δεν κάναμε βήμα προς το καλύτερο σα χώρα αυτά τα 23 χρόνια; Για μια στιγμή... όσοι ισχυρίζονται ότι κάνανε προσπάθειες για το καλύτερο αυτής της χώρας (εξουσιαστές & αντιεξουσιαστές) θεωρούν πως πέτυχαν κάτι; Αν ναι, τότε γιατί τα άρθρα του Χατζηδάκι και του Δήμου, 23 χρόνια μετά, μοιάζουν σα να γράφηκαν σήμερα για το σήμερα;

Είμαι 26 και ξύνω το κεφάλι μου από αμηχανία, από απορία, από προβληματισμό. Μου'ρχεται στο μυαλό ό,τι αντιπροσωπεύει το σαχλαμάρι αυτής της χώρας συν 1002 ακόμη ζητήματα. Από το πώς να μεγαλώσεις τα παιδιά εμφυσώντας την κριτική σκέψη και αποφεύγοντας (ή αν είναι μες τα πόδια σου, καταπολεμώντας) τον πνευματικό ευνουχισμό, πώς να τα βοηθήσεις να καταλάβουν ότι η ζωή τους δε χρειάζεται να είναι μαύρο-άσπρο, μέχρι το πώς να ξηλώσεις από τα μυαλιά του κόσμου την αίσθηση του ότι είναι καταδικασμένος στην ανέχεια και ανήμπορος να κάνει βήμα χωρίς τον αθώο (sic) μηχανισμό που ακούει στο όνομα 'ρουσφέτι' και καταστρέφει (σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες φυσικά) κάθε ελπίδα αναζωογόνησης στην Ελλάδα.

Θα κλείσω με τα Ηλίθια Αστεία, γιατί δε βρίσκω καταλληλότερες και πιο μεστές σκέψεις από αυτές του Κωνσταντίνου Βήτα όταν έγραφε τους παρακάτω στίχους:
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

CiteULike.org

Η συντήρηση μιας αξιοπρεπούς βάσης βιβλιογραφικών αναφορών συνήθως αποτελεί βραχνά για όσους δραστηριοποιούνται στον ερευνητικό ακαδημαϊκό χώρο. Ίσως δεν αποτελεί τόσο μεγάλο πρόβλημα για όσους κινούνται στον τομέα της Πληροφορικής (με την *ευρεία* έννοια του όρου), οι οποίοι είναι ήδη εξοικειωμένοι με τη χρήση ψηφιακών εργαλείων & on-line υπηρεσιών, όσο για ερευνητές που ασχολούνται με τις Κοινωνικές Επιστήμες, την Ιατρική, τις Τέχνες (ταμπέλες σαφώς γενικόλογες, αφού περιλαμβάνουν ένα κάρο επιμέρους τομείς και ατελείωτα εξειδικευμένα πεδία έρευνας). Αλλά και πάλι, ακόμη και οι εξοικειωμένοι πρέπει να φτιάξουν τις δικές τους πατέντες για ορισμένες λειτουργίες που αναδεικνύονται ως αναγκαίες μέσα από την καθημερινή χρήση.

Παράδειγμα:
Κόλλησα με το Y θέμα και άνοιξα καμιά δεκαριά ενδιαφέροντα άρθρα. Τα κατεβάζω, αλλά δεν πρόκειται να καθίσω να τα κοιτάξω αναλυτικά τώρα, γιατί έχω να φτιάξω εκείνο το 3D γράφημα που το σκέφτομαι από προχθές. Τι κάνω με τα άρθρα που συγκέντρωσα; Τα ρίχνω σ'ένα 'toRead' φάκελο, όπου περιμένουν άλλα τόσα για μελλοντική ανάγνωση... Αν αυτό επαναληφθεί 3-4 φορές, αμέσως αμέσως φτάσαμε στο σημείο: 'έχασα τη μπάλα'!
Πρόσφατα μου συστήσανε μία on-line υπηρεσία, το CiteULike, η οποία - ακολουθώντας το social networking trend των καιρών - προσφέρει ένα πολύ ωραίο και τακτοποιημένο τρόπο διατήρησης της προσωπικής βιβλιογραφίας ενός ερευνητή. Η απάντηση στο παραπάνω παράδειγμα είναι: προσθήκη της δημοσίευσης στην on-line βιβλιοθήκη μου, μαρκαρισμένη με μία to-read flag. Απλά και ξεκάθαρα.

Επιπλέον, η υπηρεσία έρχεται με bonus χαρακτηριστικά, όπως είναι

  • η ύπαρξη bookmarklet για την αυτόματη-με-ένα-κλικ-αποθήκευση άρθρων στην προσωπική βιβλιοθήκη του χρήστη από διάφορα συμβεβλημένα publication sites, εκδοτικούς οίκους και περιοδικά,
  • η εγγραφή στα RSS feed άλλων ερευνητών,
  • η δυνατότητα δημιουργίας group (κατά το facebook) κ.λ.π.
Έτσι, μου δίνεται η ευκαιρία
  • να ενημερώνομαι ανά πάσα στιγμή για τα άρθρα που προσθέτει δημόσια στη βιβλιοθήκη του ο Χ ερευνητής, πάνω στη δουλειά τού οποίου στηρίζεται η δική μου (εφ'όσον φυσικά είναι και αυτός μέλος),
  • ν'ανακαλύψω άτομα που έχουν παρόμοια ερευνητικά ενδιαφέροντα με τη δική μου εργασία,
  • να μάθω τι αντίκτυπο έχει ένα συγκεκριμένο άρθρο στην ερευνητική κοινότητα, από ποιους έχει διαβαστεί, τι σχόλια ή reviews έχουν γίνει κ.λ.π.
Η σελίδα FAQ του CiteULike τα γράφει πιο αναλυτικά.

Το ξεκίνημα είναι εύκολο, εγγραφή στην υπηρεσία και εισαγωγή στην on-line βιβλιοθήκη μας της βιβλιογραφίας που έχουμε ήδη συγκεντρώσει μέχρι τώρα (αρκεί να την έχουμε διαθέσιμη σε ένα αρχείο με
format BibTeX ή RIS). Τακτοποίηση των tags και notes και είναι έτοιμη για publish. Done! Για την ώρα έχω να συμμαζέψω τα meta-data της δικής μου βιβλιογραφίας (ωωωχ). Με το που τακτοποιηθούν όμως, οποιαδήποτε καινούρια αναφορά θα προστίθεται αυτόματα με μία αναζήτηση του τίτλου. Δε θα κυνηγάω πια bibtex citations και τα ρέστα από 'δω κι από 'κει. Nice :)!

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

Όγκος στο στήθος

Τον πέτυχα κατά τύχη μια (μάλλον ωραία θα ήτανε) πρωία. Πιθανότατα να είχα ανησυχήσει, αν προ μηνών δεν είχα συναντήσει άλλο όγκο σε διαφορετικό σημείο του σώματός μου, ο οποίος αποδείχτηκε κύστη (μικρός θύλακας γεμάτος με υγρό). Έτσι σκέφτηκα ότι τις διπλασίασα!

Η εξέταση έδειξε ότι δεν πρόκειται για κύστη, αλλά για καλοήθη όγκο, γνωστό ως (800 φορές το 'χω κοιτάξει, ακόμη να το μάθω) ιναδένωμα. Στιγμιαία πέρασε από το μυαλό μου και ο καρκίνος, αλλά υπέθεσα ότι παραείναι στρογγυλεμένο το σημείο για να είναι κακοήθης ο όγκος. Ο γιατρός λέει είναι σύνηθες, αλλά πρέπει να ξαναπεράσω από εξέταση όταν θα πλησιάζει η εμμηνόρροια.

Ενδεικτικές συνοπτικές περιγραφές για τους όγκους που μπορούν να εμφανιστούν στο στήθος υπάρχουν στα ελληνικά εδώ και τ' αγγλικά εδώ.



Προσθήκη:
Ένα ακόμη σχετικό άρθρο στα ελληνικά, που μιλάει για το θέμα αναλυτικά.