Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Ασύνταχτες σκέψεις

Βουίζει το κεφάλι μου. Προσπαθώ να βάλω σε μία σειρά τα γεγονότα. Δεν είμαι ειδική σε τίποτα. Θέλω μόνο να καταγράψω τι σκέφτομαι, μπας και βάλω τάξη στις απορίες μου, μήπως και κατανοήσω τι γίνεται. Κρίνω με βάση την πληροφορία που συνέλεξα - διαβάζοντας διάφορα ενημερωτικά άρθρα, αναρτήσεις σε μπλογκ, σχόλια, παρακολουθώντας βίντεο και ηχητικά ντοκουμέντα, οτιδήποτε έχω χρόνο και μπορώ να δω on-line - περνώντας τη μέσα από προσωπικά φίλτρα.

Λεπτομέρειες για το συμβάν από το ρεπορτάζ του ΕΘΝΟΣ ONLINE, το οποίο περιέχει και βίντεο με δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων:

...δήλωσε χθες ο Μιχάλης, ηλικίας 17 χρόνων, ένας εκ των νεαρών που την ώρα του τραγικού γεγονότος, στον πεζόδρομο των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, διασκέδαζε μαζί με τον 15χρονο.
...
"Διασκεδάζαμε στη γιορτή του φίλου μας και κάναμε πλάκα...". Σύμφωνα με τον Μιχάλη, οι δύο ειδικοί φρουροί δεν προκλήθηκαν από τους φίλους και την ομάδα του, αλλά από κάποιους άλλους και ήρθαν να ξεσπάσουν σε αυτούς.
...
Συγκλονισμένος από το τραγικό γεγονός με τον ανήλικο είναι και ο κ. Χρίστος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, τα οποία, όπως είπε, το βράδυ του Σαββάτου συνδιασκέδαζαν στην ίδια παρέα με το θύμα.


«Το παιδί το σκότωσαν εν ψυχρώ. Δεν είχε πάρει μέρος σε επεισόδια, δεν ανήκε σε κάποια αναρχική ομάδα, δεν ήταν καν από την περιοχή των Εξαρχείων», είπε.
Από το in.gr:
...στο ερώτημα εάν ο ειδικός φρουρός πυροβόλησε απευθείας τον νεαρό ή η σφαίρα εξοστρακίστηκε δεν δίνεται ακόμη απάντηση...

Οι δύο ειδικοί φρουροί που εμπλέκονται στη δολοφονία οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα, ο οποίος άσκησε σε εκείνον που πυροβόλησε ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και παράνομη οπλοχρησία, στον δεύτερο ασκήθηκε δίωξη και για απλή συνέργεια.
Το συμβάν διώκεται από τη δικαιοσύνη ως έγκλημα ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως.


Απο Αθήνα δε γνωρίζω πολλά πράγματα. Διαβάζω για τα Εξάρχεια:

(σημ: από εδώ)
Ένα 15χρονο παΐδι με δύσκολη εφηβεία Σάββατο βράδυ αντί να πάει για ποτό σε κάποιο κλαμπ με φίλους του για να «κυνηγήσουν» τις συμμαθήτριες τους πάει βόλτα στα Εξάρχεια, την πιο υποβαθμισμένη ίσως, μετά τα έργα στο Γκάζι, περιοχή των Αθηνών. Και απελευθερώνοντας την οργή που έχει μέσα του από την ανούσια μέχρι τώρα ζωή του διαπληκτίζεται με δυο «ειδικούς φρουρούς».
Περιέχει ανακρίβειες σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, αλλά το μήνυμα "Εξάρχεια - υποβαθμισμένη περιοχή" είναι ξεκάθαρο. Από άλλους σχολιασμούς προσλαμβάνω τις παρακάτω εικόνες:
(σημ: σχόλιο 46 από εδώ)
εζησα 6 χρονια στα εξαρχεια, φοιτητρια, στην ανδρεου μεταξα με μεσσολογγιου, διπλα στο μερος όπου έγινε το σκηνικο. ... Είχε έρθει φίλος επαρχιώτης να με επισκεφτεί και πήγε για τσιγαρα κυριολεκτικά στη γωνία και εξαφανίστικε…Τον είχαν μπουζουριάσει για “εξακριβωση” στοιχείων και τον έκλεισαν σε κλούβα. Μας πήρε στα κρυφά τηλέφωνο από το κινητό από την κλούβα όπου ήταν με χειροπέδες ως κοινός εγκληματίας, γιατί απλά ήταν 22 χρονών και είχε μακρια μαλλια.

(σημ: αναδημοσίευση σχολίου από indymedia μέσω null)
Είμαστε μια παρέα δικηγόρων, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων και άλλων κατοίκων της περιοχής. Η παρουσία των ΜΑΤ στη γειτονιά μας και τα χημικά έχουν καταστήσει αβίωτη τη ζωή μας. Πρόκειται τις επόμενες μέρες να υποβάλλουμε μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Έχουμε βιντεοσκοπήσει και συγκεκριμένα περιστατικά από τη συμπεριφορά τους, όπως βρισιές σε περίοικους, απειλές σε κατοίκους που διαμαρτύρονταν, επίδειξη των γενητικών τους οργάνων σε κορίτσια κλπ. Υπάρχει και μια Επιτροπή Κατοίκων εδώ; Γιατί έχει εξαφανιστεί; Ας πάρει μια πρωτοβουλία να βρεθούμε όλοι μαζί. Εμείς πάντως, γύρω στα είκοσι άτομα, είμαστε αποφασισμένοι όταν εμφανίζονται ΜΑΤ στη γειτονιά να απαιτούμαι την απομάκρυνσή τους. Θα μας συλλάβουν; Θα τολμήσουν να συλλάβουν τους κατοίκους της συνοικίας που δεν ανέχονται άλλο να πνίγονται από τα δηλητήρια που εκτοξεύουν; Που φοβόμαστε να βγουν τα παιδιά μας έξω απ’ το διαμέρισμα, γιατί κάποιος άλλος φονιάς, κάποιο άλλο καθήκι πρώην προστάτης της νύχτας και τώρα “ειδικός φρουρός”, μπορεί να πυροβολήσει; Αν δεν καταλαβαίνουν από λόγια, θα καταλάβουν όταν μας δουν στις ταράτσες και στα μπαλκόνια. Έλεος πια με τους αλήτες! Τα Εξάρχεια ανήκουν σε μας που ζούμε εδώ κι όχι στην αλητεία που ζει σε βάρος της κοινωνίας. Να είναι σίγουροι πως δεν θα καλοπεράσουν από δω και πέρα…
Εύλογα (;) σε ορισμένους γεννάται η απορία που σχολίαζει η Αθηναίος εδώ:
Υ.Γ. Ακούω στην ΤΒ ότι κάποιοι λένε “τί δουλειά είχε το παιδί εκεί να διαπληκτίζεται φραστικώς με τους μπάτσους”. ...
την οποία συνάντησα στην ανάρτηση του nysteri εδώ:
Ο λεβέντης που πέθανε, 16 χρονών παιδί, τι δουλειά είχε βράδυ με αναρχικούς και βάνδαλους στα Εξάρχεια παιδί σχολείου; Μανούλα δεν είχε να του ρίξει μια δυο ψιλές και να τον κρατήσει σπίτι, να του πει ότι δε γυρνάμε στα Εξάρχεια νυχτιάτικο να πετάμε μπουκάλια στους αστυνομικούς; Το ξανατονίζω γιατί σίγουρα θα βγει κάνας μαλάκας και θα λέει ότι συνηγορώ στις ενέργειες των ειδικών φρουρών: κακώς πέθανε. Αλλά εκεί δεν είχε δουλειά… αν δεν είχε ανακατευτεί με τα πίτουρα θα δε ζούσε τώρα; Ένα άλλο θέμα, για τους αστυνομικούς. Λέγεται ότι μπορεί να πήγαιναν να τους ρίξουν μολότωφ, μπορεί κι όχι. Σε κάθε περίπτωση, κι αυτοί δικαίωμα στην αυτοάμυνα δεν έχουν;
και στη διαπίστωση που διατυπώνει ο papo εδώ:
Όσο φυσιολογικό θεωρηθεί ένας 15 χρονος να κάνει τσαμπουκάδες στα Εξάρχεια με τους 'μπάτσους' τόσο φυσιολογική μπορεί να θεωρηθεί και η politically correct κοινωνία μας.
Καταρχάς, υπολογίζω ότι οι παραπάνω γνώμες διατυπώθηκαν εχθές, προτού δημοσιευθούν οι μαρτυρίες των παρευρισκομένων που περιγράφουν τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το περιστατικό (βλ. αρχή του ποστ). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, λοιπόν, η πρόκληση των ειδικών φρουρών προήλθε από διαφορετική ομάδα ατόμων. Έστω κι έτσι να ήταν όμως, δηλαδή το παιδί που δέχθηκε τη σφαίρα να ενεπλάκη σε φραστικό επεισόδιο με τους αστυνομικούς, προσωπικά:

  • Θεωρώ αδιανόητη την κίνηση του ειδικού φρουρού να τραβήξει όπλο && περιττό να προσθέσω ένα 'αλλά' που λέει 'τι δουλειά είχε ο μικρός τέτοια ώρα εκεί που ήταν;'. Τελεί η Ελλάδα υπό καθεστώς χούντας και απαγορεύεται η έξοδος το βράδυ ή η δημόσια συνάθροιση άνω των τριών ατόμων;
  • Με δεδομένη, ωστόσο, την εικόνα του γκέτο που έλαβα ότι θεωρείται η περιοχή των Εξαρχείων, ίσως μπορώ να δω για ποιο λόγο ορισμένοι άνθρωποι κάνουν την εν λόγω σημείωση. Δεν τη δέχομαι όμως, διότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν χοντράδες που βγάζουν μάτι και αφαιρούν ζωές στα καλά καθούμενα.
  • Από πότε η άμυνα του αστυνομικού ξεκινά με πρώτη αμυντική επιλογή την 'τραβώ όπλο και πυροβολώ!';;;
  • Εκτός αυτού, από πού κι ως πού ο προπηλακισμός ενός αστυνομικού αποτελεί επίθεση που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα και κρίνει αναγκαίο ότι πρέπει να αμυνθεί απέναντι στο βρισίδι πυροβολώντας, έστω στον αέρα;;;
  • Αν και από τα όσα έχω διαβάσει, δει και ακούσει μέχρι στιγμής, εκτιμώ ότι ο ειδικός φρουρός σημάδεψε μπροστά και παράλληλα με το έδαφος, ούτε πάνω ούτε κάτω. Έτσι, τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι το περιστατικό αποτελεί φόνο εν ψυχρώ, με bonus το γεγονός ότι το παιδί που δολοφονήθηκε δεν ήταν 'αντιεξουσιαστικό στοιχείο'. Σημασία βέβαια δεν έχει το τι λέω εγώ, αλλά το τι θα αποφανθεί η δικαιοσύνη.
Στο μεταξύ συναντώ ποστ με τίτλους όπως:
όπου άνθρωποι δηλώνουν την απέχθεια και το μίσος τους απέναντι στην αστυνομία. Δε μου αρέσει η στάση τους. Δε μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο τσουβαλιάζουν, διαγράφουν, επιθυμούν να καταργήσουν από προσώπου Ελλάδας μέχρι και το τελευταίο όργανο της τάξης. Εφ'όσον πρόκειται για συνειδητοποιημένους ενήλικες που ασπάζονται τον αναρχισμό με τον τρόπο που τον περιγράφει ο Νίκος Δήμου (στο άρθρο που έγραψε για το φόνο ενός άλλου δεκαπεντάχρονου από αστυνομικό το 1985), πάω πάσο. Οι άνθρωποι έχουν αλλεργία στη στολή, όπως έχω εγώ στο οργανωμένο ράσο. Αλλά αν πρόκειται για εκδήλωση της αγανάκτησής τους στο φονικό περιστατικό του Σαββάτου, εκφράζω τη διαφωνία μου.

Διαφωνώ, γιατί θεωρώ πως ο θεσμός της αστυνομίας έχει θέση σ'ένα κράτος και η καθολική απαξίωση του αστυνομικού σώματος στο σύνολό του, εκτός από άδικη, είναι και επικίνδυνη. Διαφωνώ, διότι ως πολίτης θέλω να υπάρχουν άτομα που έργο τους είναι η προστασία των ατομικών μου δικαιωμάτων, καθώς και των δικαιωμάτων του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Θέλω να υπάρχει κάποιος διαθέσιμος που, όταν τον καλέσω, θα συλλάβει τους κακοποιούς του παιδιού μου και
θα διερευνήσει την υπόθεση δίκαια και αξιοκρατικά. Θέλω το ψέμα του Παυλόπουλου να γίνει αλήθεια και η πραγματικότητα να καθίσει στο σκαμνί.

Θα μου πεις 'Καλά, σε ποιον πλανήτη ζεις; Δε βλέπεις τι επικρατεί στην Ελλάδα;':

(από άρθρο του Στέλιου Κούλογλου)... ατελείωτα σκάνδαλα, από τη ζαρντινιέρα και τους βασανισμούς στην Ομόνοια μέχρι τα ομόλογα, τη Ζίμενς, το Βατοπέδι και τα 28 δις δώρο στις τράπεζες που κουκουλώνονται καθημερινά. Με ευθύνη της πολιτικής εξουσίας, στη χώρα έχει δημιουργηθεί άβυσσος ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους κυβερνώμενους. Τόσο μεγάλη, που όταν ένας υπουργός που φοροδιαφεύγει τολμάει να δηλώνει δημοσίως ότι «ηθικό είναι ό,τι είναι νόμιμο», οι άλλοι να καίνε αδιακρίτως περιουσίες αθώων ανθρώπων απαντώντας: ηθικό είναι ό,τι είναι παράνομο.
'Βλέπεις κανένα να πληρώνει για όλα αυτά ή δεν προλαβαίνουμε να δούμε ποιοι τα κουκουλώνουν και πώς;'.

Βλέπω τι επικρατεί στην Ελλάδα και μου πέφτουν τ'αυτιά. Αλλά δεν παραδίδω το μυαλό μου στην ακύρωση του σύμπαντος, ούτε στο μηδενισμό (τουλάχιστον όχι ακόμη), ούτε παίρνω αφορμή από τα πολιτικά χάλια που βλέπω και βρίσκω ως δικαιολογία τη σήψη του πολιτικού συστήματος για να κάνω τη δική μου ρεμούλα. Ψάχνω να βρω τι φταίει, προσπαθώ ν'αναγνωρίσω τι και ποιος ευθύνεται για τα στραβά και τ'ανάποδα. Έτσι, ίσως μπορέσω να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα και κατεβάσω καμιά ιδέα που μπορεί να συμβάλλει στη διόρθωση ενός μικρού μέρους της κατάστασης. Εξαιτίας όλων αυτών των σκανδάλων και των εγκλημάτων, θέλω να δουλέψω προς μία εποικοδομητική κατεύθυνση. Βάσει της θέσης που περιγράφει η προηγούμενη πρόταση, δε συντάσσομαι στο πλευρό των όποιων βανδαλιστών, γιατί δε βλέπω σε ποια επίλυση του προβλήματος οδηγούν πράξεις του τύπου 'τα βάζω όλα φωτιά, τα κάνω γυαλιά καρφιά'.

Αδυνατώ να καταλάβω το σκεπτικό 'κάψτε τα όλα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας' που (απ'όσο διάβασα σε αυτό το ποστ) προωθεί λόγου χάρη ο Λαζόπουλος ή μία παρεμφερή θέση που συνάντησα από τον mouridis:
Θα μου πείτε, τι έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί; Να κάτσουν να φάνε το ξύλο; Να αφήσουν τις περιουσίες να καίγονται και να βανδαλίζονται;

ΝΑΙ!!! Αυτό θα έπρεπε να κάνουν. Αν είχαν καταλάβει τι συνέβη χθες το βράδυ, δεν θα έπρεπε ούτε να περιφρουρήσουν τα τμήματα. Θα έπρεπε να τα κάψουν μόνοι τους. Εμείς γιατί να φάμε τα δακρυγόνα; Ποιό δικαίωμα είναι πιο βασικό; Το δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει για την ασυδωσία της αστυνομίας ή το δικαίωμα του αστυνομικού να προστατέψει ένα αστυνομικό τμήμα;
Βρίσκω μπερδεμένες τις παραπάνω σκέψεις και υποθέτω ότι αυτό οφείλεται είτε στη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα, είτε στο ότι απλώς βλέπω τα πράγματα από τελείως διαφορετική οπτική. Το (αυτονόητο) δικαίωμα του κόσμου να διαδηλώνει, δεν καταλαβαίνω πώς συνδέεται με την ανοχή του εμπρησμού και του βανδαλισμού περιουσίας από κουκουλοφόρους. Από την άλλη πλευρά, δε μου αρέσει ούτε ο στρουθοκαμηλισμός. Συμφωνώ με τον null που γράφει:
Στην 2η εκλογή Μπους, πολλοί Αμερικάνοι έφτιαξαν μπλογκ που ζητούσαν συγνώμη και δημοσίευαν φωτογραφία τους με μία λεζάντα “I didn’t vote for him” ή κάτι τέτοιο.

Λοιπόν, πού είναι οι τίμιοι μπάτσοι; Αυτοί που ντρέπονται; Υπάρχουν; Υπάρχουν μπάτσοι που σιχαίνονται για αυτό που έγινε;

Αν υπήρχαν βέβαια θα είχαν ήδη πάει να συλλάβουν τους ΜΑΤατζήδες που πατάγανε κάτω με τις ασπίδες τους τα παιδιά, που χτυπάνε με τα γκλομπ ανάποδα. Πού είναι αυτοί οι τίμιοι μπάτσοι και εισαγγελείς; Πού είναι ο νόμος; Γιατί τόσα χρόνια δεν σηκώθηκε το καλό κομμάτι του κράτους να συλλάβει το κακό;

Προκαλώ έναν τίμιο μπάτσο και έναν τίμιο εισαγγελέα να πάνε να συλλάβουν τους συναδέλφους τους επ’αυτοφόρω.
Τι στα τσακίδια γίνεται; Γιατί τέτοια σιωπή, συγκάλυψη και αδράνεια; Πόσο διαβρωμένη είναι η σκέψη ενός μεγάλου ποσοστού ανθρώπων στην Ελλάδα από το λόμπι του ατομικισμού, του βολέματος και του αράγματος; Πόσο φοβάται ο κόσμος στην Ελλάδα να εκφράσει την ειλικρινή του άποψη, χωρίς να προσπαθεί ταυτόχρονα να τη συμμορφώσει με την όποια καθεστηκυία τάξη (aka 'επικρατούσα ταμπέλα και οι ακόλουθοι αυτής'); Τόσο πολύ καταδυναστεύει ο καθωσπρεπισμός, η ανασφάλεια, η δειλία όταν χρειάζεται δράση για να στηριχθεί το δίκαιο, η εντιμότητα, η ανθρωπιά; Τόσο τρομερό και ταπεινωτικό είναι να παραδεχθεί κάποιος το λάθος του (είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο ως εκπρόσωπος μιας ομάδας); Πόση ευαισθησία απέναντι στο κόστος υπάρχει ή ολοκληρωτική αναισθησία κυριαρχεί πια, ώστε οι πρωταρχικοί υπαίτιοι κάνουν τις πάπιες και δεν αναλαμβάνουν ποτέ τις ευθύνες τους για τα όσα συμβαίνουν;

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για την όλη κατάσταση; Ποιοι οφείλουν ν'αναγνωρίσουν ότι το φταίξιμο βαραίνει και αυτούς; Το κράτος ή οι πολίτες που το απαρτίζουν; Ωραία απορία για εγγυημένες φαύλες συζητήσεις μέσα στο κεφάλι μου. Από πού να ξεκινήσει κάποιος; Γίνεται να επικεντρωθεί κανείς σ'ένα-δυο σημεία και να πει ότι περιέγραψε το πρόβλημα πλήρως; Δεν το νομίζω. Ο Ρο δίνει μια συνοπτική λίστα από ερωτήματα σ'ένα σχόλιό του:
Νοσφεράτε 
έχεις απόλυτο δίκιο, αλλά το θέμα αυτό δεν είναι μόνο τεράστιο αλλά και πολύπλοκο, τι να πρωτο-αναλύσω πρωϊνιάτικα σε μια ανάρτηση
- Την ταξική δομή της κοινωνίας;
- Το ρόλο του Κράτους-καταπιεστή σε αυτήν;

- Τον ρόλο της Παιδείας (σε ό λ ο υ ς τους τομείς)…;
- Το πως θα έπρεπε να λειτουργούν οι θεσμοί;
- Το πως και το γιατί μια μερίδα νεολαίας αντιδρά βίαια;
- Το πως και το γιατί της βουβής αντίδρασης ενός απελπισμένου πληθυσμού;
Να μην συνεχίσω.
τα οποία άντε ξεκίνα ν'αναλύσεις. 'Τι αναλύσεις και βλακείες; Επανάσταση εδώ και τώρα!' διαβάζω σε πολλές αναρτήσεις. Παράλληλα, όμως, διαβάζω και το άρθρο του Μάνου Χατζηδάκι για τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου το 1985. Για μια στιγμή... δεν κάναμε βήμα προς το καλύτερο σα χώρα αυτά τα 23 χρόνια; Για μια στιγμή... όσοι ισχυρίζονται ότι κάνανε προσπάθειες για το καλύτερο αυτής της χώρας (εξουσιαστές & αντιεξουσιαστές) θεωρούν πως πέτυχαν κάτι; Αν ναι, τότε γιατί τα άρθρα του Χατζηδάκι και του Δήμου, 23 χρόνια μετά, μοιάζουν σα να γράφηκαν σήμερα για το σήμερα;

Είμαι 26 και ξύνω το κεφάλι μου από αμηχανία, από απορία, από προβληματισμό. Μου'ρχεται στο μυαλό ό,τι αντιπροσωπεύει το σαχλαμάρι αυτής της χώρας συν 1002 ακόμη ζητήματα. Από το πώς να μεγαλώσεις τα παιδιά εμφυσώντας την κριτική σκέψη και αποφεύγοντας (ή αν είναι μες τα πόδια σου, καταπολεμώντας) τον πνευματικό ευνουχισμό, πώς να τα βοηθήσεις να καταλάβουν ότι η ζωή τους δε χρειάζεται να είναι μαύρο-άσπρο, μέχρι το πώς να ξηλώσεις από τα μυαλιά του κόσμου την αίσθηση του ότι είναι καταδικασμένος στην ανέχεια και ανήμπορος να κάνει βήμα χωρίς τον αθώο (sic) μηχανισμό που ακούει στο όνομα 'ρουσφέτι' και καταστρέφει (σε συνδυασμό με πολλούς άλλους παράγοντες φυσικά) κάθε ελπίδα αναζωογόνησης στην Ελλάδα.

Θα κλείσω με τα Ηλίθια Αστεία, γιατί δε βρίσκω καταλληλότερες και πιο μεστές σκέψεις από αυτές του Κωνσταντίνου Βήτα όταν έγραφε τους παρακάτω στίχους:
Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

5 σχόλια:

Flareman είπε...

Θα μου επιτρέψεις να αφήσω δυο σχόλια μόνο στα πεταχτά περί τα όσα με αφορούν - κλείνουν τα μάτια μου από τη νύστα:

Σαφώς δεν έχουμε δικτατορία. Όταν λέω τι δουλειά είχε εκεί το παιδί σαφώς δε μιλάω για καταστάσεις τύπου σύσταση συμμορίας που αναφέρεις - αυτό είναι φασιστικό και επικίνδυνο, προς Θεού και μακριά από μένα τέτοιες απόψεις. Καλώς ή κακώς όμως τα Εξάρχεια είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και κακόφημη περιοχή. Και δεν είναι περιοχή όπου θα έπρεπε να περιφέρεται ένα παιδί 15 ετών υπό αυτές τις συνθήκες. Εκεί εστιάζω το καθήκον της οικογενείας. Για την αυτοάμυνα, δε μιλάω για τον συγκεκριμένο αστυνομικό μόνο, μάλλον γενικώτερο είναι το σχόλιο. Αν θες θεώρησέ το ως ενόχληση απέναντι στη συνεχόμενη στάση πολλών (κυρίως δημοσιογράφοι και κουλτουριαραίοι) να θάβουν νυχθημερόν όλους τους αστυνομικούς πακέτο επειδή τόλμησαν να σηκώσουν ένα γκλομπ όταν τους την έπεφταν οι ορδές των αγρίων - ή επειδή ένας κομπλεξικός, ως εξαίρεση στον κανόνα, καταχράσθηκε την εξουσία του.

Είναι άσχημα τα περιστατικά των ημερών, η ουσία του post μου είναι ένα από τα σημεία στα οποία καταλήγεις κι εσύ: δεν είναι ωραίο και δίκαιο ούτε να τσουβαλιάζουμε ολόκληρες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων, ούτε να καταδικάζουμε ερήμην, αλλά ούτε και να αγιοποιούμε. Αυτό που έγινε ήταν λάθος, αυτό που γίνεται ακόμα είναι μεγαλύτερο λάθος, μέχρι και ο όλος χειρισμός της καταστάσεως λάθος είναι.

Τι θα ήθελα; Να δω λίγο κοινό νου στην όλη ιστορία, λιγότερο ψευδή καθωσπρεπισμό από όλους και πολύ λιγότερες υστερίες και λαϊκισμούς από τους κριτές των πάντων που μας μπουχτίζουν κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Ως τότε είμαστε κράτος εν εμφυλίω και δε μπορούμε να πάμε μπροστά.

dtsomp είπε...

Η αλήθεια είναι ότι οι πρώτες μαρτυρίες που διάβασα (που μπορεί να ήταν και "φυτευτές") έλεγαν ότι ο 16χρονος ήταν στο "γκρουπ των 30 ατόμων που προπυλάκισαν το περιπολικό όταν αυτό σταμάτησε σε φανάρι". 30 άτομα την πέφτουν σε περιπολικό - πόσο random γεγονός μπορεί να είναι αυτό;

Κατά τα άλλα, εξαιρετικό post για άλλη μια φορά. Τα Εξάρχεια όντως είναι υποβαθμισμένη περιοχή και στην συντομότατη τουριστική μου περιήγηση στην Αθήνα το καλοκαίρι (για πρώτη φορά), σχημάτισα εξαιρετική εντύπωση όταν μπροστά στο Πολυτεχνείο (4-5 τετράγωνα από την Πλ. Εξαρχείων) ένας λεβέντης χτυπούσε ηρωίνη στηριζόμενος στα κάγκελα της ιστορικής καγκελόπορτας. Στις 7 το απόγευμα.

Και εις άλλα με υγεία...

pixie είπε...

@Flareman
Φυσικά και ν'αφήσεις σχόλιο.

Για ν'απαντήσω θα πρέπει να προβώ σε αποσπασματική ανάλυση.

1. Αναφορικά με το περιστατικό του φόνου:
Κρίνοντάς το ως 'μεμονωμένο περιστατικό', για εμένα το συντριπτικό ποσοστό ευθύνης φέρει ο αστυνομικός. Επίτηδες, σχολιάζοντας το συγκεκριμένο συμβάν, δεν εστιάζω στο ρόλο της οικογένειας. Εάν μιλούσαμε για υπόθεση ναρκωτικών, εάν το παιδί έσπαζε και κατέστρεφε, τότε ναι, θα έκανα λόγο για τις ευθύνες της οικογένειας (η ευθύνη του αστυνομικού θα παραμένε η ίδια και πιθανώς ν'αναγνώριζα ορισμένα ελαφρυντικά αναλόγως την περίπτωση).

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με ένα όργανο της τάξης, που υποτίθεται ότι πρέπει να φροντίζει για την ασφάλεια των πολιτών, το οποίο καταχράται με το χειρότερο τρόπο τον πολύ συγκεκριμένο ρόλο εξουσίας που του έχει ανατεθεί. Ηλικιωμένος, τριαντάρης, δεκάχρονος να βρισκότανε στην πορεία της σφαίρας, το να επισημάνω 'τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια', σ'εμένα ακούγεται σα να ρωτάω τι χρώμα ήταν το φανάρι, τη στιγμή που ο οδηγός καβάλησε το πεζοδρόμιο και σκότωσε τον πεζό.

Με άλλα λόγια, κατ'εμέ, είναι μηδαμινή (έως άσχετη) στη συγκεκριμένη περίπτωση η αξία της ερώτησης του 'τι έκανε η οικογένεια;', αφού η άλλη ερώτηση του 'τι έκανε ο αστυνομικός;' δεν υπερβαίνει απλώς τα εσκαμμένα, μοιράζει το θάνατο. Δηλαδή, αν το περιστατικό συνέβαινε σε μία νορμάλ περιοχή της Αθήνας (δε γνωρίζω ονόματα, αντικατέστησε τα Εξάρχεια π.χ. με Αμπελοκήπους - αν υπάρχουν στην Αττική), τότε η οικογένεια θα ήτανε οκ; Προσωπικά, δε βρίσκω λόγο εστίασης σε αυτή την παράμετρο για το συγκεκριμένο έγκλημα.

2. Αναφορικά με την ευρύτερη εικόνα της αστυνομίας:
Απ'ότι καταλαβαίνω, η ενόχλησή σου πηγάζει περισσότερο από εδώ. Αντιτάσσεσαι, δηλαδή, στον συμψηφισμό που γίνεται από πολλούς, οι οποίοι βλέπουν τους αστυνομικούς ως καταδυναστευτικά μιάσματα που υπάρχουν μόνο και μόνο για να ξεσπούν στους πολίτες και να τους τρομοκρατούν ασκώντας βία. Νομίζω ότι εδώ σημαντικό ρόλο παίζει η προσωπική εμπειρία, που επηρεάζει το πώς εκφράζεται ο καθένας. Δε γνωρίζω πόσο αντικειμενική στάση θα κρατούσα, αν π.χ. είχα έρθει σε επαφή με τα κακώς κείμενα της αστυνομίας, αν είχα βιώσει εξευτελισμό ή άδικη (κακο)μεταχείριση.

Το γράφω στο κείμενο ξεκάθαρα, αλλά αποτελεί και γενικότερη θέση μου, ότι η στερεοτυπία και η ισοπέδωση δεν είναι φίλτρα που υιοθετώ τυφλά ως παρωπίδες όταν κρίνω κάτι (δεν το καταφέρνω πάντοτε, αλλά το προσπαθώ). Έτσι, συνήθως, δεν είμαι σύμφωνη με όσους προχωρούν σε τσουβάλιασμα, χωρίς να κάνουν τον κόπο να διαχωρίσουν τα μήλα απ'τα παντζάρια. Επίσης δυσκολεύομαι ν'ακολουθήσω τη σκέψη αρκετού κόσμου, γιατί είναι όντως συνήθης πρακτική η υπεραπλούστευση δεδομένων/καταστάσεων/επιχειρημάτων κλπ..

Στο προκείμενο τώρα, δεν είμαι έτοιμη να σχολιάσω επαρκώς γιατί η αστυνομία αποτελεί πρόσφορο στόχο για άμεση & αδιάκριτη αποδοκιμασία και καταδίκη. Έχει πολλά πλοκάμια το θέμα και παίζουν διαστάσεις που αφορούν την ψυχολογία της μάζας μέχρι το φαίνεσθαι... επαναστάται. Θα δώσω όμως ένα ενδεικτικό παράδειγμα που προσφέρει πάτημα στους απανταχού κριτές των πάντων για συλλήβδην απαξίωση της αστυνομίας στην Ελλάδα:

Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις στις οποίες κρίθηκε ότι οι αστυνομικοί δεν έπραξαν ως όφειλαν (δε μιλώ για ακραίες περιπτώσεις, αλλά για απλή λαθεμένη κρίση & ενέργεια, η οποία δεν είχε σοβαρές συνέπειες); Ακολούθησαν αρμόζουσες ενέργειες συμμόρφωσης ή ποινής (ό,τι ορίζει το καταστατικό τέλος πάντων); Με άλλα λόγια, εφαρμόζεται μηχανισμός αξιολόγησης στο σώμα για περιπτώσεις:
- από ασήμαντες, όπως το 'έκανα χρήση του όπλου πυροβολώντας στον αέρα ενώ δεν υπήρχε επιτακτική ανάγκη',
- μέχρι το 'βοήθησα έναν περαστικό να σηκωθεί μετά το σκόνταμμά του σε ζαρντινιέρα';
Ή ισχύει η γενικότερη νοοτροπία που κυριαρχεί στην Ελλάδα: 'έλα μωρέ, εντάξει δεν έγινε και τίποτε'.

Παρεξηγημένος από τους αναρχικούς και τους αντιεξουσιαστές θα είσαι μια ζωή. Αλλά υπάρχουν τρόποι να κερδίσεις πόντους στην υπόληψη του κόσμου και να βουλώσεις στόματα που πετούν αερολογίες, εφ'όσον κάνεις σωστά και έντιμα τη δουλειά σου καθημερινά και όχι περιστασιακά και σποραδικά. Το τελευταίο φυσικά ισχύει για πλήθος άλλων οργανισμών, σωματείων, υπηρεσιών και θεσμών, η λειτουργία των οποίων σχεδόν κατά κανόνα είναι για φτύσιμο στην Ελλάδα.


@dtsomp
Γι'αυτό κρατήθηκα και δεν έγραψα τίποτε τις πρώτες ώρες. Επειδή δεν είχα αρκετά στοιχεία για το τι έγινε. Κι αν μπεις στο χωρό των εικασιών, δύσκολα θα καλύψεις όλες τις πιθανές περιπτώσεις. Οπότε από το αδικήσω πρόσωπα ή καταστάσεις, προτιμώ να μου το βουλώσω μέχρι να έχω όσο το δυνατόν περισσότερη πληροφορία.

Άλλο απόστημα το θέμα των ναρκωτικών, επίσης πολύπλοκο και πολυδιάστατο. Άστα να πάνε. Δε θα το αγγίξω για την ώρα.

Flareman είπε...

Όπως έγραφα και στο αρχικό μου post, δεν εκμηδενίζω τίποτα. Κακώς πυροβολήθηκε ο μικρός, κακώς πέθανε, να κινηθούν όλες οι απαραίτητες ενέργειες. Αλλά να εξετάσουμε παράλληλα και τις υπόλοιπες παραμέτρους. Ναι, πραγματικά πιστεύω ότι τα Εξάρχεια σε τέτοια ζητήματα είναι επικίνδυνη περιοχή. Γιατί όταν ήμασταν μικροί οι γονείς μας μας ήλεγχαν πού πηγαίναμε; Γιατί δε μας άφηναν να κυκλοφορούμε ανεξέλεγκτα; Ακριβώς για τέτοια περιστατικά: όταν κυκλοφορείς σε πεδίο μάχης κινδυνεύεις να φας σφαίρα. Δεσποτική, αδέσποτη, καλώς, κακώς, κινδυνεύεις. Και όσο αμαρτία ήταν να πεθάνει ο μικρός τόσο κοροιδία είναι να τον βγάζουν ήρωα για να βρίσουν και να κάψουν όλο το σύμπαν.

Περί την αστυνομία ψιλά χοντρά συμφωνούμε, δεν έχω να προσθέσω κάτι. Μένω στο αρχικό συμπέρασμα: δεν είναι καλός ούτε ο σωρηδόν σχολιασμός ούτε να κάνουμε (όχι εμείς προσωπικά που μιλάμε εδώ) τους έξυπνους όταν κριτικάρουμε τέτοια συμβάντα και να παίζουμε Τόλμη και Γοητεία στα παράθυρα για να γράψουν τα κοντέρ της AGB.

Α, και ένα τελευταίο που διάβασα σήμερα το πρωί. Τελικά κάηκε και το χρυσοχοείο της μάνας του μικρού. Το αφήνω ασχολίαστο - δεν έχει νόημα να γράψω τίποτα.

Καλό απόγευμα:)
Σ

pixie είπε...

@Flareman
Ok, συμφωνούμε εν μέρει. Η διαφορά μας είναι στο ότι εγώ θεωρώ δευτερεύουσας σημασίας (στη μεμονωμένη θεώρηση) τη συμβολή της οικογένειας στο έγκλημα που διαπράχθηκε. Ίσως να ζύγιζα τα πράγματα ελαφρώς διαφορετικά αν είχα βιώσει ότι στα Εξάρχεια π.χ. επικρατεί κλίμα τύπου Μπρονξ.

Στη γενικότερη θεώρηση, όσο περισσότερο το αναλύουμε το θέμα, τόσο η λίστα με τους υπεύθυνους για το θάνατο του παιδιού μπορεί να μεγαλώσει και μπορώ να φτάσω τόσο μακριά ίσαμε τη δημιουργία του κόσμου.

Σχετικά με τους ήρωες, τα είδωλα και τα σύμβολα δεν τα πάω και τόσο καλά, οπότε δεν αναφέρθηκα καν στο συγκεκριμένο ζήτημα. Είμαι τελείως αναρμόδια. Όσο για τα ΜΜΕ, επίσης δεν έγραψα τίποτα γιατί δεν είμαι εντός Ελλάδας να έχω μπουκωθεί από τα κουραφέξαλα που τσαμπουνάει η πλειοψηφία τους. Οπότε δεν έχω να σχολιάσω κάτι.

"Καλό απόγευμα:)"
Ομοίως! (δανεισμένο απ'το Χαρόπουλο)