Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Τζάμπα μονόλογος

Να δω εκείνη η προεξοχή στο χάρτη, κάτω & τέρμα δεξιά όπως βλέπεις την Ευρώπη (με το βορρά σα πάνω), ν'αποκτήσει κάποτε τεχνογνωσία και ν'αναπτύξει μια-κάποια futur τεχνολογία, κι ας πεθάνω!

Οκ, μάλλον δε θα προφτάσω... θα πεθάνω κι εγώ και τα παιδιά μου (και άααμα... τόσο αργά; δεν ξέρω) προτού ξεκατσικωθούν ΕΛ, Νέφελιμ + λοιπά ανέκδοτα μπαρκάροντας για Σείριο... όταν έρθει η ώρα με το καλό, ας πάρουν μαζί τους και τ' αναχρονιστικά ορθοχριστιανόδοξα στοιχεία... Μιλώ για την άγια
(σιψ) εκείνη μελλοντική εποχή, όταν θα 'ναι αποδυναμωμένος πια ο τρόπος σκέψης & αντιμετώπισης της πραγματικότητας που χρησιμοποιεί ακαταμάχητη λογική (;) σαν και δαύτη.

Τότε
πιθανώς, ίσως, μπορεί, αν ελεήσει η κούτρα και αποφασίσουμε αντί να ζούμε με το ρουσφέτι στην τσέπη, το ζυγό (sic) της ευσυνειδησίας μακριά από τον περήφανο (κι άλλο sic) τράχηλό μας, το στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στα υπόλοιπα έλλογα όντα τριγύρω μας πεταμένο απ'το παράθυρο (εάν τον έχεις για τα έλλογα θα το βρεις και για τα άλογα), να κάνουμε την υπέρβαση και συμμαζευτούμε σα χώρα.

Επίκαιρο παράδειγμα νοοτροπίας & στάσης ζωής από τον Steve Jobs (που μου το θύμισε η tmt και το είχα πρωτοσυναντήσει στο doncat):



Για όποιον, από το παράδειγμα Jobs,
σταθεί στο σκαλοπάτι απαξιώ-γιατί-ο-τύπος-δε-ξέρει-τι-έχει ή σιγά-τι-έχει-καταφέρει, ας ξαναπροσπαθήσω δίνοντας το βιογραφικό της Mary Anne Hobbs. Παράτησε το σχολείο, αλλά ο μικρόκοσμός της δεν τελείωσε εκεί. Συνέχισε σ'ένα εργοστάσιο πακετάροντας αυγά, πούλησε ό,τι είχε κι έφυγε με εισιτήριο χωρίς επιστροφή μακριά από τη φωλιά της, για να επιστρέψει σε μία θέση ραδιοφωνικής παραγωγού στο BBC Radio 1. Εκτός αυτού, αν και φου, είναι γάτα στις δύο ρόδες,* υποψιάζομαι πιο γάτα από τον οποιοδήποτε μέσο βαλεντίνο-ρόσι-wannabe. Ξέφυγα όμως από το θέμα (;).

Αν αυτοί θεωρούνται τυχεροί γιατί δεν έζησαν στην Ελλάδα, ο vrypan αναφέρει πιο φρέσκα παραδείγματα ονείρων με το Δημήτρη και την Ελίνα, ενώ εγώ θυμάμαι το Βασίλη και τη Γεωργία (πρέπει ν'ακούσεις την εκπομπή και να φτάσεις στο χαρακτηριστικό σημείο που η Sugahspank! αφηγείται το περιστατικό με τον άμοιρο (τελευταίο sic) ταξιτζή).


Όποιος εξακολουθεί ν'αγοράζει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έχει προαποφασίσει να βλέπει τον κόσμο καμένο ή έχει μία δαιμόνια ικανότητα να εστιάζει σε οτιδήποτε αρνητικό συμπαντικά ή για κάποιο περίεργο λόγο είναι ακόμη μπερδεμένος. Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει στάνταρ συνταγή για να πήξουμε όλοι στην ευτυχία, αλλά ότι ο καθένας έχει δυνητικά την ευκαιρία να κυνηγήσει την τρέλα του. Όσο για 'κείνους που δεν έχουν κάποιο μεράκι, κάποιο πάθος στο οποίο να θέλουν να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια - πουχου περίπτωση δική μου - χολοσκάμε μεν, ψάχνουμε δε να βρούμε κάτι θετικό για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε (καλά δε μιλώ εξ ονόματος όλων, μόνο εμού και του εαυτού μου).

Είναι απλό. Stay hungry, stay foolish. Μείνατε διψασμένοι, μείνατε ονειροπόλοι (εγώ θα κότσαρα και το 'με μέτρο' από δίπλα, γιατί μια υψοφοβία την έχω).

*
Άσχετο: τι θα έβγαζε άραγε μία κόντρα Σαμπανίκου vs Hobbs;

Δεν υπάρχουν σχόλια: