Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Τίτλε φύγε! Έφυγε.


Ο καιρός τα πήρε και οι νιφάδες πέφτουν
πότε οριζοντίως
πότε σβουρίζοντας
πότε σε ελεύθερη πτώση.

Μέχρι στιγμής παράτησα μόνο την πεταλούδα, ενώ μού 'βγαλε την πίστη
η ουρά του κόκορα. Στέκεται όμως :).

Η πρόσφατη κυκλοφορία από Broken Note ρίχνει αμόνια, μεταλλάσσει υποστάσεις σε Hulk και διακτινίζει ένστικτα σε σκοτεινά μέρη όπου 'η επικράτηση του ισχυρότερου'* είναι ο νόμος.

Αν είναι του γούστου σας, ρίξτε μια ματιά στο μισάωρο επεισόδιο 086 από ΕΕ. Περιέχει κανά 2-3 τελείως σπαστικά κομμάτια, αλλά σε γενικές γραμμές σπέρνει, θερίζει, μέχρι και καφέ κάνει.


Broken Note - Let Em Hang from interim_descriptor on Vimeo.


* Το για ποιο λόγο αυτός δεν είναι ο απόλυτος κανόνας στη φύση, φήμη η οποία έχει διαδοθεί στη Δύση και ανακριβώς έχει αποδοθεί στο Δαρβίνο, θα το πούμε άλλη φορά.

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

(author?)

Whoever uses the natbib package, while choosing the numerical citation mode, and gets the freakingly annoying print "(author?)" when attempting to use \citet or \citeauthor for showing author-year information in LaTeX, make sure you:
  • compile several times
  • do not use the standard, numerical only, .bst files, such as plain.bst. Use plainnat.bst instead, re-compile 2-3 times and your text will finally make sense.
  • RTFM before go nuts, see e.g. here (I have a rather dirty set-up at the moment, so I thought something alien might be causing the problem).
After all this, never ever use Safari to write about the tip in blogger.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

33399 και μία

Είχα σκοπό να γράψω κάτι ποιητικό, αλλά, ως συνήθως, θα κατέληγα να το γελοιοποιήσω τελείως το θέμα. Οπότε λέω να μείνω στη φωτό.


Από την άλλη, ο rule number 6 προτρέπει να αποδεσμεύουμε που και που κανά σάκο άμμου, ώστε να ελαφραίνει το αερόστατο. Οπότε ξελέω ό,τι είπα και γράφω:

the waffle is in you
free the waffle

Αν φταρνιστώ μπορεί να ξεφορτωθώ κανά βακτηρίδιο και να ελαφρύνει ακόμη περισσότερο η κατάσταση (συννεφάκι... λαμπτήρας... on...) πάω να γυρέψω ρίγανη.

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Κατ'εξαίρεση, τα εδώ σχόλια δεν αποθαρρύνονται


Για τους μάγκες εκεί έξω, όταν καμιά φορά συναντάτε τύπισσες που είναι κομμάτια, κρατάτε στο πίσω μέρος του μυαλού σας ένα επιπλέον σκονάκι που αναγράφει την πιθανότητα το κομμάτιασμα να οφείλεται στην εκκίνηση της περιοδικής αιματικής ροής που λαμβάνει χώρα μηνιαίως στην περιοχή της μήτρας και η οποία κατά μεγάλο ποσοστό είναι υπεύθυνη για την απομύζηση σημαντικών ποσών ενέργειας από τον οργανισμό σε όλα τα επίπεδα, σωματικό, πνευματικό, νοητικό.

Στις περιπτώσεις που το συγκεκριμένο σκονάκι επαληθεύεται, κάντε μας τη χάρη και προσπεράστε χωρίς σχόλια, όχι τόσο λόγω κινδύνου αποστολής παντόφλας από μέρους μας, αφού τέτοια συμπεριφορά συναντάται κυρίως κατά την εκδήλωση του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου, όσο για το ότι δεν έχουμε την όρεξή σας. Για αρχή, ας πούμε, αιμορραγούμε!

Το μήνυμα δεν απευθύνεται σε χοντρόπετσους, αφού αυτοί συνήθως έχουν ξεπεράσει τα όρια ευγένειας σε τέτοιο βαθμό που χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης. Τέλος, δε μου έχει τύχει μέχρι στιγμής, αλλά σε περίπτωση που το σχολιάκι προέλθει από καρακάξα (και Τερέζα να είναι, αν σου τη μπει επειδή και ενώ έχεις το μηνιαίο σου πόνο, λαμβάνει τον τίτλο της καρακάξας αυτομάτως), εκεί η απάντηση παίζει ανάλογα με τις εναπομείνουσες αντοχές από ένα απλό sod off μέχρι ψυχολογικό εξευτελισμό πάντοτε σύμμετρο σε σχέση με την ποιότητα της πηγής 'ενδιαφέροντος' της καρακάξας.

Άσχετο: εφτακόσιες λέξεις, σε λιγότερο από μία ώρα... ενώ για να γράψω κανά τριακοσάρικο στο αναθεματισμένο 'Σκέφτομαι και Γράφω', τρώω μια ολόκληρη μέρα.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Διάλειμμα για διαφημίσεις


Του Gerald του αρέσει ν'αράζει στο ταβάνι. Τον έχω τρακάρει κανά δυο φορές στην τουαλέτα κι ας στούμπωσα με αλουμινόχαρτο το σημείο που είχε αεροστρωθεί, ομολογουμένως έντεχνα, με ιστό από κάποιον...

Έχω χάσει το μέτρημα. Ο Gerald δεν είναι ο μεγαλύτερος της κοινότητας, αλλά δεν είναι και από τους μινιόν. Θρεφτάρι δεν τον λες, αλλά το εκατοστό το φτάνει νομίζω (εξόν τα πόδια φυσικά).

Καμιά φορά άμα είναι λογικών διαστάσεων, κάτω των 5 χιλιοστών (εξόν τα πόδια με βαριά καρδιά), κάνω την υπέρβαση και τα παγιδεύω για να τα στείλω στο υπερπέραν. Όπου 'υπερπέραν' βάλε τη σκάλα της πολυκατοικίας και όπου 'παγιδεύω' βάλε την τεχνική: ανάποδο, διαφανές κατά προτίμηση, ποτηρο-like αντικείμενο με προστιθέμενο, εκ των υστέρων, πάτο ένα κομμάτι χαρτόνι (χαρτί δεν κάνει, θα το βάλει στα πόδια... και στα οχτώ).

Σ'αφήνω τώρα Gerald, πάω στο αρεοδρόμιο. Ελπίζω να μην τα ξαναπούμε. Μακάρι να 'χεις ξεκουμπιστεί (με το συμπάθειο) μέχρι να γυρίσω.

Adieu!

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Υγιαίνετε


Δεν πρέπει να είναι disk failure, περισσότερο μοιάζει με mechanical problem.


Η διαπίστωση δεν αναφέρεται στο πρόβλημα με την airport κάρτα του φορητού, αλλά στο σκελετό μου.

Τελικά τα παυσίπονα κάνουν δουλειά μέχρι το σημείο που η ελάχιστη δόση δεν αρκεί. Από 'κει μετά, με την αύξηση της δόσης γίνονται εμφανείς οι παρενέργειες, βλέπε ζαλάδα, αργή κίνηση, απώλεια συγκέντρωσης, υπνηλία.

Καθόλου ωραίο το αίσθημα της νάρκωσης. Έχω μία γενικότερη φυσική απέχθεια για οτιδήποτε δυνητικά χημικά εξαρτησιογόνο, η οποία επαληθεύεται στην προκειμένη περίπτωση. Μου τη δίνει να περιέρχομαι σε κατάσταση αχρηστίας.

Μουγκάθηκε και το αριστερό ακουστικό. Ακούω το Badmotorfinger μισό.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Diminutive


:) [1, 2]

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

Αυτοκρατορικός Πιγκουίνος


Το μεγαλύτερο είδος πιγκουίνου. Ο συγκεκριμένος βρίσκεται στο ζωολογικό κήπο του Εδιμβούργου, όπου οι στολές κατάδυσης δεν είναι και πολύ της μόδας.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Stephen Fry περί πνευματικών δικαιωμάτων

Ο Stephen Fry μπροστά από το άγαλμα του Αlan Turing στο Bletchley Park* όπου στεγάζεται το Εθνικό Μουσείο Computing της Μεγάλης Βρετανίας [από Documentally]

Ο μανιοκαταθλιπτικός Stephen Fry εκτός από θεός, ως γνωστόν, είναι και θεός. Το τελευταίο του podcast επεισόδιο περιλαμβάνει την ομιλία που έδωσε στο iTunes Live London Festival '09 σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα.

Το αναλύει το θέμα από την αρχή του (εποχή homo sapiens, τόσο αρχή), περνά από τη σημαδιακή χρονολογία 1710 – οπότε και δημιουργήθηκε ο πρώτος νόμος προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας (βλ. Statute of Anne, wikipedia) – συνεχίζει με το, γερμανικής επινόησης επί 2ου
παγκοσμίου πολέμου, μαγνητόφωνο, για να καταλήξει με την κασετο-πειρατεία (βλ. αφίσα 'HOME TAPING IS KILLING MUSIC') και την κατακόρυφη αύξηση της (stubitly-defined) εγκληματικότητας στην εποχή μας.Οι ερωταπαντήσεις που ακολουθούν είναι εξίσου ενδιαφέρουσες:
- Ποιο ήταν το τελευταίο παράνομο download που έκανες;
- […] ήταν το φινάλε της σεζόν από τη σειρά House […]
ο πρωταγωνιστής της οποίας είναι (έτερος θεός και) κολλητός φίλος και συνεργάτης του Fry τα τελευταία 30 χρόνια.
* Tο Bletchley Park (wikipedia) ήταν το βρετανικό κέντρο αποκρυπτογράφησης κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου μαθηματικοί του Άξονα έσπασαν γερμανικούς κωδικούς μεταξύ των οποίων και τον κωδικό της μηχανής Enigma.

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2009

Ο Πασχαλίτσος

Είπα αυτή τη φορά θα γευματίσω μακριά από την οθόνη του υπολογιστή. Στο δρόμο για το παράθυρο συναντώ μία κόκκινη βούλα στο, κατά κανόνα ολόλευκο, γλαστράκι που φιλοξενεί το μαϊντανό. Αχέμ… παρατώ το πιάτο όπως είναι και τρέχω να ετοιμάσω τη φωτογραφική μηχανή. Αλλάζω φακό, κουμπώνω το πρώτο φλας που βρίσκω μπροστά μου κι επιστρέφω στο γλαστράκι, το οποίο δυστυχώς έχει ξαναγίνει ολόλευκο. Ψάχνω τριγύρω και τσακώνω ένα πασχαλίτσο να σεργιανίζει καμαρωτός καμαρωτός. Στρώνομαι στη μοκέτα και περιμένω το μάγκα να ποζάρει.

Να ποζάρει; Καλά κρασιά… Είτε μου ‘τυχε ο πιο ασύχαστος πασχαλίτσος ever, είτε τον ενέπνευσε τόσο το περιβάλλον που ξεκίνησε προπόνηση στο τρέξιμο μετ’εμποδίων. Πέρασα την επόμενη μία ώρα κυνηγώντας τον πέρα δώθε στο τραπέζι, πάνω κάτω και τριγύρω απ’τα γλαστράκια. Τι αγέρας φυσούσε ανάμεσα στις μπουκιές, τι σεισμός έβρισκε το τραπέζι, ο πασχαλίτσος συνέχιζε ακάθεκτος. Σταματούσε όπου ήταν, τάχα μου να προστατευθεί ακίνητος, και μετά από λίγο το ‘ριχνε πάλι στο τρέξιμο. Τι κάδρο να προλάβω να στήσω σε δύο δευτερόλεπτα. Πρώτα να τον εντοπίσω στο σκόπευτρο και μετά μέχρι να εστιάσω… είχε ήδη γίνει καπνός.

Δοκίμασα να τον ξεγελάσω φυτρώνοντας φυλλαράκια στο διάβα του, αλλά ο κύριος απαξιούσε. Ασχολιόταν για λίγο και, κλασικά, την προηγούμενη ακριβώς στιγμή από αυτή που ήμουν έτοιμη να πατήσω το κουμπί αναχωρούσε για γλάστρες μακρινές. Το σκασμένο. Χωρίς να φοράω τα γυαλιά όλα αυτά, ήμουν με πονοκέφαλο όλο το απόγευμα. Από τις 4815162342 φωτογραφίες που τράβηξα, επέζησαν του ξεδιαλέγματος οι εξής 7:
  • πασχαλίτσος – Σε άσπρο φόντο
  • πασχαλίτσος – Qu'est-ce que c'est
  • πασχαλίτσος – On top of the pot
  • πασχαλίτσος – Tροχάδην
  • πασχαλίτσος – Έχω κι άλλες δουλειές
  • πασχαλίτσος – Τα φτερά ήθελα να 'ξερα τι τα ΄χω;
  • πασχαλίτσος – Ωχ πλάκωσαν οι μαϊντανοί!

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Fixed..

..εγκαθιστώντας την combo αναβάθμιση 10.5.8 το μηχάνημα ήρθε στα ίσια του μετά τα προβλήματα που προξένησε το individual update 10.5.8.

Συνήθως αναβαθμίζω το λειτουργικό μέσα από την επιλογή Software Update. Με αυτόν τον τρόπο εγκαθιστώνται στο μηχάνημα οι αναβαθμίσεις του λειτουργικού αυξητικά, π.χ. από 10.5.7 σε 10.5.8 – το λεγόμενο individual update.

Το combo update από την άλλη έχει μαζεμένες όλες τις αναβαθμίσεις που έχουν βγει από την κυκλοφορία της βασικής έκδοσης του λειτουργικού. Για παράδειγμα, το combo 10.5.8 ξαναπερνάει σε OS X 10.5 όλα τα νούμερα αναβάθμισης από το 10.5.1 και μετά.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2009

Τη γίδια..

..απώλεια είχα και 'γω με το τελευταίο update στο macbook pro. Εξαφανιζόλ η airport card για μία ακόμη φορά. Άντε να τις κατοστήσουμε!

Η πλάκα είναι ότι ούτε με ethernet cable μπορώ να συνδεθώ, αφού έχει κολλήσει η βελόνα σε self-assigned IP. Το mini θα μείνει στην .7 για θα πάρω non-reversible ανάποδες σε περίπτωση που γίνει άφαντη και η δική του κάρτα.

Βγήκε και μούφα η παπάγια από το εκουαντόρ... Ούτε να βρίσω δε μπορώ. Πώς θα εκτονωθώ; Χρειάζομαι egkrateia management, επειγόντως.

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2009

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2009

Python Dorks

Από τον αδελφό του Frasier, Νiles, μέχρι τον Hank Azaria (The Simpsons), τον Jay Roach (Austin Powers) και τους δημιουργούς του South Park, όλοι τους αποτελούν δείγμα του πλήγματος που επέφεραν οι Βρετανοί στην αμερικανική κοινωνία τη δεκαετία του '70 :).


Ο Πάπας και ο Μαϊκλangelo; Ε μα είναι σοβαρά πράματα αυτά;

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2009

«Φτου ξελευθερία!» πότε με το καλό;

Athens is a sprawling, ugly, noisy, exhaust-filled mess of streets filled with nervous traffic jumping like rabbits when the lights go green and stopping with squealing brakes when they go red–and blowing horns when they go yellow.
[...]
It appears the Greeks take their past very seriously. They study ancient Greek archeology in their elementary schools for 6 years, having to take 10 hours of that subject every week. It is kind of ancestor worship, for they emphasize always how wonderful the ancient Greeks were–and worderful indeed they were. When you encourage them by saying, "Yes, and look how modern man has advanced beyond ancient Greeks"–thinking of experimental science, the development of mathematics, the art of Renaissance, the great depth and understanding of the relative shallowness of Greek philosophy, etc., etc.–they reply, "What do you mean? What was wrong with the ancient Greeks?" They continually put their age down and the old age up, until to point out the wonders of the present seems to them to be an unjustified lack of appreciation for the past.
[...]
What the Greeks are learning in school is to be intimidated into thinking they have fallen so far below their super ancestors.

– Letters, "What Do You Care What Other People Think?", Richard P. Feynman
Οι εντυπώσεις του Feynman, όπως τις αποτύπωσε σ'ένα γράμμα προς την οικογένειά του, γραμμένες κατά την τρίτη ημέρα της διαμονής του στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1980 ή 1981.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Ντιπ ντουγάνια

«Χειροτονία γυναικών», «Γυναίκες ιερείς», περικαλώ; Καλέστε πάλι.

Και πώς θα περάσει η ιερέας το άβατον του Ιερού Βήματος; Εδώ
κατά τις ημέρες της εμμηνόρροιας αι κορασίδες και αι γυναίκαι απαγορεύεται να εισέλθουν εις τον κυρίως ναό, διότι είναι ακάθαρτες. Άντε ν'ανάψουν κανά κερί στο νάρθηκα.* Αν τολμήσουν να προχωρήσουν εις τα ενδότερα διαπράττουν αμάρτημα! Όταν θα ρωτάνε οι πιστοί τον παπαδιό** που είναι η ιερέας, τι θ'απαντά; Έχει τα υδραυλικά της;

Αστειευόμεθα; Μα τίποτε δε λογαριάσανε.

Εμ το άλλο πού το πας; Άμα μπουν γυναίκες στο ιερό θ'αρχίσουν
ν'αλλάζουν κανόνες (no μούσι για παράδειγμα), ν'ανακατεύουν την εσωτερική διαρρύθμιση, την αμφίεση, τη διακόσμιση… Θα τα κάνουν όλα ροζ! Και σατέν! Μη χειρότερα!

Όλα τα'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε. Το καλημαύχι καλύτερα, για να είμαστε X.O./ΕτΕ*** compatible.

Η
κα Δωροθέα Βακάλη «…μίλησε στο tvxs για το ρόλο των γυναικών στη διάδοση της πίστης». Καλή μου κυρία, κολοκύθια. Δίνετε το κακό παράδειγμα. Μέχρι πρόσφατα τα κορίτσια ήταν υπό την προστασία του κράτους. Δεν προβλεπόταν πλύση εγκεφάλου για τις μαθήτριες από τα δημόσια εκκλησιαστικά σχολεία (τ'αγόρια δυστυχώς είναι άτυχα). Όλα αυτά μέχρι την ανεκδιήγητη παρέμβαση του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων:
«Ενημερώνουμε ότι από τις διατάξεις που διέπουν τη λειτουργία εν γένει των σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης δεν απαγορεύεται η εγγραφή και μαθητριών. Γι΄ αυτό και θα πρέπει να γίνονται δεκτές αιτήσεις εφόσον δεν υπάρχει αντίρρηση από τη σχολική εφορεία. Σε περίπτωση άρνησης θα πρέπει να υπάρχει επαρκής νομική αιτιολόγηση.» – doe.gr
Πάλι καλά που κάποιοι μητροπολίτες
σώζουν την κατάσταση την τελευταία στιγμή, απορρίπτοντας τις αιτήσεις.

Όλο ιδέες είμαστε. Ν'άξιζε καμιά από δαύτες δεκάρα, έστω τσακιστή, να 'ρχόταν το ισοζύγιο σαχλαμάρας / προόδου στα ίσα του σιγά σιγά. Χάλια τα βρήκαμε, χειρότερα θα τα παραδώσουμε. Ντιπ ντουγάνια.

* Μέρος χριστιανικού ναού, για τους αγεωγράφητους
** η παπαδιά, ο παπαδιός
*** Χριστιανοί Ορθοδόξοι / Εκκλησία της Ελλάδ0ς, για τους αδαείς

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Γούστα είναι αυτά..

..και στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό μου και του σκύλου δεν ευθυγραμμίζονται ούτε με σφαίρες. Oύτε με μπουνιές.

Διαβάζω σε τούτη την ανάρτηση πόσο πολύ άρεσε του σκύλου η ταινία Martyrs. Σε αντίθεση με το σκύλο, δεν είμαι φαν του είδους. Παρ'όλα αυτά, η εκθειαστική περιγραφή μού κίνησε την περιέργεια. Υπέθεσα ότι για να περιγράφεται ως "σκοτεινή, μυστήρια, πρωτότυπη ... κλασσικό έργο του κινηματογράφου", η ταινία θα βρίσκεται σε επίπεδο cross-genre. Δε θα είναι μονοδιάστατα βίαιη για το splatter της υπόθεσης και μόνο. Έτσι, κάθισα ένα βραδάκι να τη δω τρώγοντας μπιφτέκια με πατάτες φούρνου.

Η γενική εντύπωση που μου προκάλεσε, με βάση τις αυξημένες προσδοκίες; Για τα μπάζα.

_S P O I L E R _ A L E R T_
(Αυτή τη φορά το επισημαίνω, αφού μου την είπανε (δικαίως) για το loophole. Νόμιζα πως ήμουν η μοναδική που έκανε δύο μήνες να δει το τέλος της σεζόν. Θorry.)

Πιο συγκεκριμένα, για όσο η Lucie
ήταν ζωντανή, η πλοκή της ταινίας ψιλοάραξε στ'αυγά της. Δεν τσακίστηκε ιδιαίτερα να ξεδιπλωθεί το μυστήριο. Οι σκηνές, ωστόσο, ήταν clean-cut, καθαρές (αν βάλεις το αίμα στην άκρη...), ντόμπρες και αρκούντως παράφρονες.

Με το που μας αφήνει η Lucie για τόπους χλοερούς, αντί ν'αρχίσει επιτέλους να υφαίνεται η πλοκή της ταινίας μπας και ανέβει ο δείκτης ενδιαφέροντος, την πήρε τέτοια κατηφόρα που η βαρεμάρα πήγε σύννεφο. Μ
ία παύση την χρειάστηκα, διότι σε κάποιο σημείο μου'ρθε μια gore-μμάρα (όταν τραβούσε η έξυπνη τα πριτσίνια απ'το κεφάλι της άλλης). Το και καλά μαρτύριο το πέρασα με fast forward αφού το (σαχλο)μυστήριο με ξενέρωσε, με αποκορύφωμα το τέλος το οποίο παίζει να είναι το πιο μάπα που έχω δει.

Δεν ξέρω, ίσως με το που εμφανίστηκε η θείτσα με το τουρμπάνι και τις αερολογίες της, έκανε ντου η υποσυνείδητη απέχθειά μου για οτιδήποτε μεταφυσικό (με την καρικατούρικη έννοια) και γκρεμίστηκαν οι όποιες ελπίδες να ισορροπήσει η ωμή βία με κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον. Από 'κει κι έπειτα τα όσα τράβηξε η Anna δεν ήταν παρά ξερή
(ούτε καν ψυχρή) βία στα μάτια μου. Άσε που εκτός από τη Lucie, κανένας άλλος χαρακτήρας δεν είχε βάθος πέραν χάρτινου ομοιώματος.

Σκέτη απογοήτευση.

Για να μην κλείσω στραβομουτσουνιασμένα, αντι-προτείνω David Lynch και Blue Velvet. Τρόμο δεν έχει (εξόν το αυτί στην αρχή), αλλά βλέπεις έναν Dennis Hopper που σε κάνει να θέλεις να του στρίψεις το λαρύγγι και μία Isabella Rosellini
στην κοσμάρα της που παραμένει θεά παρ'όλη την απαράδεκτη περούκα.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

To ban or not to ban?

Μόλις έχω κατεβεί από το αεροπλάνο και εισέρχομαι στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι – πανικός από κόσμο, ζέστη, φοίνικες, επίχρυση, πομπώδης διακόσμηση τριγύρω. Μαγαζιά ανατολίτικης νοοτροπίας (βλ. προϊόντα που πωλούνται με το κιλό και όχι με το γραμμάριο όπως γίνεται π.χ. σε βρετανικά σουπερμάρκετ), σουβενίρ με εικόνες της ερήμου και αραβικών παραμυθιών, πληρώνεις με βρετανική λίρα και παίρνεις ρέστα εικονογραφημένα με λιχνάρι! Όσο να πεις, αν δεν έχεις βρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια ανατολίτικη γωνιά, ένα μικρό πολιτισμικό σοκ το παθαίνεις.

Περιφέρομαι στο αεροδρόμιο, ανάμεσα στον κόσμο. Οι συζητήσεις γίνονται σε σαφώς πιο ανεβασμένα ντεσιμπέλ σε σχέση με τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Καθώς διασχίζω τον κεντρικό διάδρομο, ανάμεσα στους ταξιδιώτες παίρνει το μάτι μου μαύρα κινούμενα σακιά. Βρίσκομαι στο χώρο των τροφίμων. Στο ψυγείο, η στήλη αριστερά προσφέρει νερό και αναψυκτικά, η στήλη δεξιά παγωτά, ενώ στα ενδιάμεσα ράφια κάθονται κυλινδρικά κουτάκια διαφόρων μεγεθών που περιέχουν χαβιάρι.

Πλησιάζει η ώρα για την επόμενη πτήση και κατευθύνομαι στην πύλη αναχώρησης. Η αίθουσα αναμονής μικρή δεν είναι, αλλά ο κόσμος είναι παστωμένος αφού περιμένουμε αεροπλάνο τρειών σειρών. Πιάνω μισό μέτρο τοίχου και περιμένω. Απέναντί μου βρίσκονται καθίσματα όπου κάθεται μια οικογένεια. Για την ακρίβεια, ο πατέρας είναι όρθιος, τα δύο, το πολύ δέκα ετών, παιδιά δεν είναι και πολύ δραστήρια λόγω κούρασης και κάθονται μαζί με τη μητέρα. Ο πατέρας δε φορά κελεμπία, τα παιδάκια είναι ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, η μητέρα είναι ένα μαυροντυμένο πράμα.

Ο πατέρας συζητά με τη μητέρα. Οι μόνες ενδείξεις για το ότι η μητέρα λαμβάνει μέρος στην κουβέντα δεν είναι το στόμα ούτε τα μάτια. Είναι η κίνηση του κουκουλωμένου της κεφαλιού, ενώ με πιο έντονη παρατήρηση εντοπίζεις ότι η ευθεία που ξεκινά από το στενό, ορθογώνιο, ημιδιαφανές κόψιμο που καλύπτει τα μάτια της συναντά κάποιες στιγμές το ζεύγος ματιών του συζύγου της.

Ο μικρός παραπονιέται. Ο πατέρας τού μιλά αυστηρά και του ρίχνει ένα κοφτό βλέμμα. Το αγόρι πηγαίνει και κάθεται δίπλα στη μητέρα. Το κουκουλωμένο κεφάλι πάλι κουνιέται («Υπομονή αγόρι μου»; «Άκουσε τι λέει ο πατέρας σου παιδί μου»;). Έκφραση τρυφερότητας από τον μικρό, αγκάλιασε τη μπούρκα. Δέχθηκε ένα χάδι από το γάντι. Φιλί στο μάγουλο; Χάιδεμα μαλλιών; Χαμόγελο ότι σύντομα θα δούμε τα σύννεφα; Αίσθηση ζεστασιάς από άγγιγμα; Δέκα χιλιάδες λέξεις μέσα από μια ματιά; Χρώμα, μοτίβο, λουλούδι, κόσμημα; Κομματάκι αδύνατο μέσα από το μαύρο σακί.

Η μητέρα φορούσε μαύρο, _ολόσωμο_, ένδυμα. Μαύρο φόρεμα μέχρι το πάτωμα. Από πάνω μαύρη μπούρκα, ξανά, μέχρι το πάτωμα. Μαύρα γάντια πέρα από τον καρπό. Το μοναδικό σημείο που άφηνε (με το φωτονιόμετρο) το φως να περάσει επάνω στο δέρμα της, ήτανε μία λεπτή λωρίδα μαύρου πέπλου στη γραμμή των ματιών. Μύτη, στόμα, αυτιά, μαλλιά, λαιμός, χέρια, πόδια: καλυμμένα. Μαύρο σακί, επειδή μεγάλωσε σε κόσμο όπου έχει το δικαίωμα ελεύθερης (aka uni-choice) επιλογής. Αν επιλέξει να μην κουκουλωθεί από την κορυφή μέχρι το πάτωμα, ευθύνεται η ίδια. Δε φταίει το οξύ του κάθε αντάρτη αγωνιστή που θα βρει το δέρμα της και όχι τη μπούρκα.

Flash back στο πιο future:

Διαφωνώ με την προσέγγιση του Σαρκοζί. Θεωρώ πως οφείλουμε να καταργούμε τα όποια σύμβολα υποταγής ασκώντας προπαγάνδα. Πόσο άσχημα χτυπάει η λέξη. Κι όμως ορίζεται ως
«η συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης [...] ιδεών και απόψεων με σκοπό τον επηρεασμό της συνείδησης της κοινής γνώμης προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και με συγκεκριμένους στόχους» – Tριανταφυλλίδης On-Line
Αν αντί για '[...] = «πολιτικών, θρησκευτικών κλπ.»' εστιάσουμε στη διάδοση «ελεύθερων, ανθρωπιστικών κλπ.» ιδεών, μοιράζουμε σπόρους ανθρωπιστικής μόρφωσης και παιδείας. Χρειάζεται βέβαια να διαθέσουμε παραπάνω χρόνο και κόπο. Αλλά βλέπεις είναι πιο εύκολο να πεις «απαγορεύεται» και (να νομίζεις πως) καθάρισες στο άψε σβήσε, από το να καθίσεις και να δουλέψεις για να καταστρώσεις ένα σχέδιο θετικής επιρροής βάσει π.χ. της χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Όταν εγώ σου τη λέω επειδή είσαι ανελεύθερος και στο επόμενο δευτερόλεπτο σου βγάζω μία πινακίδα να! 'ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το χ αντικείμενο ως σύμβολο ανελευθερίας', θα με πάρεις στα σοβάρα ή θα μου πετάξεις παπούτσι; Έχω καταφέρει να σε πείσω ότι το κάνω για το καλό σου ή μόλις έπαιξα ματ στον εαυτό μου; Τι να πω, μου φαίνεται στραβό.

ΥΓ.: eστορίες από Ovi σχετικές με τις παντόφλες του προηγούμενου άρθρου.

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Twice

Να μην αφήσουμε τη νύχτα να κλείσει χωρίς μουσική.

Η βραδιά της φωτογραφίας είναι από τις περασμένες χριστουγεννιάτικες διακοπές και απεικονίζει τα νερά του ποταμού Ness, με την παγωνιά να κρύβεται κάπου στην ατμόσφαιρα.

Little Dragon: (2007) Twice

Loophole



Ως συνήθως με καθυστέρηση αρκετών εβδομάδων, παρακολούθησα μαζεμένα τα τελευταία επεισόδια της σειράς Lost για τη σεζόν που τελείωσε. Έχω πλέον πάθει ανοσία στα κουφά που εμφανίζει καθ'οδόν αυτή η σειρά. Τα συμπτώματα βέβαια εξακολουθούν να υπάρχουν, μόνο που εκδηλώνονται σε σημαντικά πιο ήπιο βαθμό. Π.χ. με το που πέφτει κάτω πυροβολημένος ο Φάραντεϊ απλώς κοιτάζω στιγμιαία το ταβάνι, γυρίζω στην οθόνη, φωνάζω «μας δουλεύεις;;;» και αυτό.

Επίσης έχω σταματήσει τις εικασίες, διότι δεν έχω εμπειρία σε ταξίδια στο χρόνο πέρα από την ταπεινή διαφορά λίγων ωρών, οπότε δε γνωρίζω τους κανόνες που διέπουν τη χρονομεταφορά σε άλλες δεκαετίες. Εκεί που αναρωτιέσαι πού θα την πάνε την υπόθεση, πόσο ακόμη μπορούν να την τραβήξουνε, πετάνε μέσα καμιά δεκαριά αποσπασματικές, φαινομενικά άσχετες, δίλεπτες ιστορίες, στις οποίες θα επιστρέψουν μετά από κάτι μήνες όταν θα έχω ξεχάσει τι απέγινε τελικά με τον Locke ή ότι τη Juliet τη λένε Juliet. Για άλλη μια φορά πάντως, η Juliet ήταν αυτή που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους κι ανατινάχτηκε το άιλανντ ή τουλάχιστον έτσι θα νομίζουμε μέχρι το ξεκίνημα του επόμενου κύκλου.

Ένα ακόμη σημείο σύγχυσης..

..για τους απανταχού Α* αυτή τη φορά.

Από το άρθρο του tvxs.gr, «Και η Ελλάδα μεταξύ των χωρών που απορρίπτουν τη θεωρία της εξέλιξης»:

«Είναι ντροπή να μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα ότι κατάγονται από ένα κτήνος»
Πρώτον, δεν εστιάζω στα «Ελληνόπουλα», διότι ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης συναντάται σε Α ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Δεύτερον, η υπογράμμιση της λέξης «κτήνος» είναι δική μου.

Τρίτον, η χρήση της λέξης «κτήνος» στην παραπάνω φράση μού δημιουργεί το εξής ερώτημα, το οποίο θέτω θεωρώντας ότι έχω απέναντί μου συνομιλήτρια - αυθαίρετη η επιλογή, μπορεί κάλλιστα ν'απευθυνθεί σε άντρα ή ερμαφρόδιτο:

Από κι ως πού μωρή** κυράτσα βλέπεις αφ'υψηλού ολόκληρη την υφήλιο και τοποθετείς τον άνθρωπο ξέχωρα από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο; Κατά τη διαμόρφωση της πεποίθησής σου έχεις λάβει υπ'όψη σου περιστατικά σαν και αυτά;***

Σχολιάζοντας το βασανισμό των ζώων εδώ, κάποιος γράφει:

Οταν εγω λεω οτι ειμαστε ΟΡΘΙΑ ΒΟΔΙΑ!!! Βασικα δεν υπαρχει περιγραφη για καποιον "ανθρωπο" που κανει αυτα που βλεπουμε στις φωτο και μπορει μετα να πιει ησυχος το καφεδακι του η ακομα και να διασκεδαζει κανοντας αυτα που ειδα στο συγκεκριμενο blog!! ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!
Μα ακριβώς το αντίθετο ισχύει!
*(%^£$
@(^&#&^$*)_! Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος δε συνειδητοποιεί το εξής εξόφθαλμο:

_ΜΟΝΟ_ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ!!!

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη ζούγκλα. Έχει δει κανείς τίποτε λιοντάρια να ξεβολεύονται από την ξάπλα τους και να τρέχουν στα λιβάδια για να βρουν μμμμμ... ας πούμε καμηλοπαρδάλεις ή
ελεφαντάκια να διαμελίσουν;!;!; Βιολόγος δεν είμαι, αλλά απ'όσο ξέρω η επιθετικότητα στο λοιπό ζωικό βασίλειο (i.e. πλην Α) εκδηλώνεται για λόγους επιβίωσης, απόκτησης τροφής ή άμυνας. Άμα είσαι ύαινα και χώνεις τη μούρη σου στο κουφάρι της ζέβρας που μόλις σκότωσε και μασουλάει η λέαινα, ε πας γυρεύοντας να σου 'ρθει καμιά ξανάστροφη νυχιά, αφού η λέαινα, εκτός από λαχανιασμένη απ'το κυνήγι, έχει λυσσάξει της πείνας.

Ακόμη και η όρκα – είδος δελφινιού που είναι επίσης γνωστό με την ονομασία «φάλαινα δολοφόνος» – που κυνηγάει ό,τι να'ναι από ρέγγες, φώκιες & καρχαρίες μέχρι φάλαινες, γλάρους & ελάφια (!), επιτίθεται (
απ'όσο έχω διαβάσει τουλάχιστον) για να φάει. Ο άνθρωπος ωστόσο της κότσαρε την ταμπέλα «φάλαινα δολοφόνος», δίχως να αντιλαμβάνεται τα δικά του χάλια, που σκοτώνει για την πλάκα του, τη θρησκεία του, την εθνικότητά του, το πετρέλαιό του, το κέρατό του, το χωράφι του, το χωράφι τού διπλανού του... με τη λίστα να συνεχίζεται κι άλλο, τόσο που αν τυλιχθεί σε ρολό χαρτιού υγείας, η διάμετρος του κυλίνδρου είναι ικανή να ξεπεράσει τη διάμετρο της Γης!!!!!!

Άι στα τσακίδια, εικοστοπρωτοαιωνιάτικα #%$^&*(&*)(_$%*.

ΥΓ.: Ο Γιώργος Καρατζαφέρης με τα λεγόμενά του:

Ποιο είναι το όραμά μου στην πολιτική. Δεν είναι κάτι πολύπλοκο. Ένα στόχο έχω: να ξανακάνω την Ελλάδα ελληνική!
επιβεβαιώνει τα γραφόμενα**** του Μανδραβέλη:
Σε ένα ήδη περίπλοκο κόσμο η προοδευτική πρόταση προσθέτει πολυπλοκότητα. Ο σεβασμός, για παράδειγμα, των δικαιωμάτων των μεταναστών ή των μειονοτήτων, προσθέτει πολυπλοκότητα, ακόμη και σε επίπεδο διοίκησης. ... Για την συντήρηση τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Αρκεί να δείξει το υπάρχον και να φοβίσει για το μέλλον. Μπορεί να κλείσει και το μάτι στην οπισθοδρόμηση, μιλώντας για «αναλλοίωτες αξίες, του έθνους» και για τον «παλιό καλό καιρό, που τα πράγματα ήταν αγνά και απλά».

... η συντηρητική [πρόταση] εμφανίζεται πάντα συγκεκριμένη. ...

* Α (α, όχι άλφα. Α να χάσκει το στόμα για να παίρνει περισσότερο αέρα το κεφάλι...): συντομογραφία του μεγάλου και τρανού και θείου και ανώτερου πλάσματος όλων, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ
** Δεν πρόκειται για τον υβριστικό τύπο που έχει σκοπό να προσβάλλει, αλλά για το επίθετο, συνώνυμο του ανόητος.
*** Βρήκα το σύνδεσμο σε μία ανάρτηση του Στάθη Παναγιωτόπουλου.
**** Τα οποία διάβασα σε μία αναδημοσίευση που έκανε ο Νίκος Δρανδάκης.

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Ώρες ώρες σκυλοβαριέμαι να εμπνέομαι τίτλους


Μου θυμίζει Ελ Πάσο στο πιο τιρκουάζ. Κάπου εκεί μπλέκει και ο Ζορό μαζί με τον Καλό. Τέλος, στην καταχώρηση με key 'Man With No Name' έχω σα value τον trancά dj. Σκέτος αχταρμάς.

Το νόημα του ποστ είναι: ένα ακόμη στιγμιότυπο από τη Λισαβόνα, σε μη ενυδρειακό φόντο αυτή τη φορά. Η κολόνα βγάζει μάτι λόγω παραμόρφωσης, αλλά είναι που ήθελα ολόκληρο το κτίριο στη φωτό.

Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Ροζ

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009

Git: αναίρεση add πριν το αρχικό commit

Μόλις
  • έχω δημιουργήσει ένα git repository στο root κατάλογο ενός Eclipse (multi)project,
  • έχω φτιάξει τη λίστα στο αρχείο .gitignore με τους καταλόγους/αρχεία που δε θέλω να κάνει track το git
  • κι εκτελώ add στο repository.
Ωραία, τα αρχεία κώδικα προστέθηκαν στο index του repository tree. Πριν κάνω το αρχικό commit, ελέγχω ξανά το status του repository οπότε και βλέπω ότι ξέχασα να εξαιρέσω τον κρυφό κατάλογο .metadata που χρησιμοποιεί το Εclipse για το workspace του. >:| δεν το θέλω εκεί πέρα.

Ψάχνω πώς μπορώ ν'αναιρέσω tracking αρχείων στο git και πέφτω πάνω σ'ένα μήνυμα του Linus, όπου εξηγεί για ποιο λόγο είναι ασύμφορη & βλακώδης η τακτική tracking σε επίπεδο αρχείου από ένα versioning control system, καταλήγοντας:

In other words, I'm right. I'm always right, but sometimes I'm more right than other times. And dammit, when I say "files don't matter", I'm really really Right(tm)
:)

ΥΓ: Τελικά, λύση στο πρόβλημά μου βρήκα σε αυτό το thread. Σ'εμένα δούλεψε το εξής:
$ git rm -rf --cached .metadata/

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

MBP: η παραλαβή

Την περασμένη Πέμπτη:

Λοιπόόόν, κάθομαι σ'ένα καφέ απέναντι από το apple store της Γλασκόβης και γράφω στο xPad, αφού το Free Public WiFi δε μου μοιράζει μία IP της προκοπής για να συνδεθώ στο ίντερνετ. Δεν έχει πολύ ώρα που έβγαλα την απόδειξη από την παραλαβή του macbook pro μου, να τη σκανάρω για πολλοστή φορά μαζί με τη φόρμα επιβεβαίωσης εργασίας από το Genius Bar.

Το γραφείο της δουλειάς κατοικείται από ένα παλιό (αραχνιασμένο κι αυτό) PC, φορτωμένο μ'ένα image-κονσέρβα που τρέχει Win XP. Σπίτι εδώ και δυο βδομάδες έχω το mac mini, κομπλέ με όλα τα συμπράγκαλά μου (data & apps). Για σήμερα έχω την πολυτέλεια να επιλέξω, πάω γραφείο ή μένω σπίτι; Δεν τίθεται δίλημμα, μένω στο σπίτι.

Το περασμένο Σάββατο έδωσα το φορητό για επιδιόρθωση, για δεύτερη φορά μέσα σε δύο βδομάδες, αφού η αλλαγή της μητρικής απεδείχθη τελικά μισοδουλειά. Επειδή το σήμα της O2 αρνείται να μας κάνει τη χάρη να εισέλθει στα ενδότερα του διαμερίσματος, το κυνηγάμε από τα παράθυρα. Παρκάρω, λοιπόν, το κινητό στο περβάζι και περιμένω τηλεφώνημα από το apple store. Κατά τις δυόμιση το μεσημέρι περνάω μία βόλτα από το παραθύρι (η εκατοστή από το πρωί) και βλέπω μήνυμα στο voice mail.

Με ψιχάλα έφυγα από το Εδιμβούργο, με ψιχάλα έφτασα στη Γλασκόβη (και στο ενδιάμεσο, έξω από το τρένο, εναλλάξ ήλιος & ψιλή βροχή). Ανεβαίνω στο δεύτερο όροφο και μπαίνω στην αναμονή για εξυπηρέτηση. Λίγα λεπτά αργότερα, το genius παιδί που είναι αγχωμένο γιατί δίνει μάθημα αύριο, ξετυλίγει το μηχάνημά μου. Φωτογραφική μνήμη δεν έχω, αλλά αντικείμενα που μεταχειρίζομαι από κοντά συνήθως τα θυμάμαι μέχρι (προ-, να μην είμαστε και απόλυτες) τελευταίας λεπτομέρειας. Στο πάνω μέρος του φορητού, δίπλα από το μήλο, βλέπω ένα σημαδάκι. Κατά τα λοιπά, το φορητό φαίνεται ok.

Αφού έλεγξα το μηχάνημα (φόρτωμα os x, 3GB μνήμης στο system profiler, κλπ.) και υπέγραψα τη φόρμα παραλαβής, ρωτώ ποιο ήταν το πρόβλημα. Εκτυπώνει ένα μακρινάρι και μου το πασάρει για απόδειξη. Πρώτο κομμάτι στη λίστα φιγουράρει νέα logic board, ήτοι νέα mac address (έτσι όπως πάμε θα τους 'κατοστήσουμε τους back-up dirs σκέφτομαι).

Το Time Machine αναγνωρίζει ένα μηχάνημα με βάση τη διεύθυνση mac της ethernet κάρτας. Επομένως, φτου κι απ'την αρχή, back-up ολόκληρος ο σκληρός για τρίτη φορά ^(*£&$)(@£*. Μάλλον θα σβήσω το δεύτερο back-up ν'ανασάνει ο δίσκος. Διότι η εναλλακτική, για να συνεχίσει το Time Machine να κρατά αυξητικά αντίγραφα σε back-up που δείχνει διαφορετικό μηχάνημα, απαιτεί οινομαγειρέματα, με μπόλικα χικ και άμα ελεήσει να δουλέψει.

Επόμενο κομμάτι στη λίστα είναι καινούρια οθόνη :!?!? Ό,τι ξέρεις, δεν ξέρω. Πώς γίνεται η οθόνη να προκαλεί βραχυκύκλωμα, δεν κατέχω. Η παλιά (glossy) οθόνη είχε, για άγνωστο λόγο, παγιδεύσει (βλαμμένα) σωματίδια σκόνης που δε ξεκουμπίζονταν όσο άζαξ (sic) κι αν έριξα. Επειδή μου φαίνεται τραβηγμένο το σενάριο, ανοίγω τον browser για να εξετάσω την οθόνη σε άσπρο φόντο. Τελικά αυτή όντως δεν είναι η οθόνη μου. Καλά θυμόμουν ότι δεν υπήρχε σημαδάκι δίπλα στο μήλο. Κουφάθηκα.

Ακολουθεί το ανεμιστηράκι απ'τα αριστερά, επιδιόρθωση hardware επιπέδου 2 (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), φτάσαμε στο συνολικό ποσό, μετά φόρων, €890 περίπου. Με ψύχραιμους υπολογισμούς, το μαλλί βγήκε στα €1360 συνολικά (δύο μητρικές, μία οθόνη, ένα ανεμιστηράκι και κάτι άλλα ψιλά)! Τώρα μένει να χτυπήσει ο σκληρός, να τον αλλάξουν κι αυτόν και μου έχουν αγοράσει καινούριο μηχάνημα.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Mac mini: αναβάθμιση μνήμης

Καθώς περνάνε τα χρόνια κακομαθαίνω όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα η παραμικρή καθυστέρηση στην απόκριση του υπολογιστή να μου τη δίνει. Το μοντέλο mac mini που αγόρασα έρχεται με 1GB μνήμης. Αμελητέα δεν τη λες. Παρ'όλα αυτά αν πλακώσουν πολλές βαριές εφαρμογές μαζί, εμφανίζονται στιγμιαία κολλήματα. Το mini σηκώνει μέχρι 4GB... Γιατί να πάνε χαμένες οι προσφερόμενες υποδοχές; Κρίμας είναι.

Παραγγελία από την crucial ενός ζεύγους 4GB και αναζήτηση οδηγού για αναβάθμιση μνήμης σε mac mini. Πρώτα ελέγχουμε το ifixit όπου, φυσικά, υπάρχει σχετικό άρθρο.

Να χαρείτε, αν δεν έχετε μεταλλική σπάτουλα (putty knife) μην επιχειρήσετε να ανοίξετε το mini με τίποτα μαχαίρια κουζίνας, θα πονέσει το φυλλοκάρδι σας (όχι ότι το δοκίμουγκούχου χου). Αποφάσισα να περιμένω μέχρι το επόμενο πρωί, οπότε και πετάχτηκα σφαίρα στο hardware store ν'αγόρασω μία σπάτουλα.

Ψάχνοντας λίγο παραπάνω, βρήκα τις οδηγίες και σε βίντεο, το οποίο μου έλυσε αρκετές απορίες σχετικά με το πώς στα κομμάτια θα μπω μέσα στο... tower του mac mini χωρίς να χρειαστεί να ξεβιδώσω; Διότι άλλο είναι να διαβάζεις τα βήματα και άλλο να βλέπεις τις οδηγίες στην πράξη.

Το βίντεο κάνει λόγο για μία διαδικασία 40 λεπτών. Να δεις πώς πάει η παροιμία, όποιος δεν έχει μυαλό έχει... σπάτουλα! Μέσα σε 40 λεπτά ανοιγόκλεισα το mac mini δύο φορές, καθώς το δεύτερο ντιμάκι δεν έκανε κλικ την πρώτη φορά. Έπρεπε να το ζουλήξω υπό μεγαλύτερη γωνία για να εφαρμόσει σωστά στην υποδοχή.




Μετά το τελικό κλείσιμο απέκτησα βιονική ακοή, αφού νόμιζα πως ξεβόλεψα το ανεμιστηράκι και το άκουγα να διαμαρτύρεται. Πλέον, αρκετές ημέρες μετά την επέμβαση, δεν ακούω. Του mac mini. Το ανεμιστηράκι.

Πέρα από αθόρυβο, το κουτί είναι zip-αρισμένο αφού μετρά διαστάσεις μόλις 16.5cm x 16.5 x 5cm. Πώς γίνεται αυτό; Αρκεί μια ματιά στο τούβλο που συνοδεύει το mini, το οποίο στην ουσία είναι ένα εξωτερικό τροφοδοτικό. Πρακτικότατη σχεδιαστική επιλογή, η απόφαση να διαχωριστεί το desktop από το socket μέρος του υπολογιστή. Αμέ, το επικροτώ *και* εγώ.



Τελειώνω αυτό το μοναδικά ορίτζιναλ ποστ με ιησουδέσποινες, αφού οι firewire θύρες στην καινούρια μητρική που περάσανε τα τζινιουσμάνια σε το λάπτοπ μού κάνουν κόνξες. Φόρεσα αρκετές γκριμάτσες τρόμου, μέχρι να βρω το λόγο που το Time Machine έβγαζε fail. Άντε πάλι αύριο, τρέχα στη Γλασκόβη. Ελπίζω ο καιρός να μην είναι μούχλας όπως σήμερα και να μη χρειαστεί ν'αποχωριστώ το λάπτοπ για περισσότερο από μία εβδομάδα.

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

βάλω Πάλι ! ξέχασα να τίτλο

Ο C. ήρθε στο Εδιμβούργο από τη Μπαρσελόνα για μερικούς μήνες, στα πλαίσια ενός προγράμματος συνεργασίας μεταξύ ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Όταν τον ρώτησα να μου μιλήσει για την πόλη του, μου απάντησε χλιαρά 'Ωραία είναι.'. Συνεχίσαμε την κουβέντα συνειδητοποιώντας πόσο λίγο συνήθως γνωρίζουμε ή μπαίνουμε στον κόπο να εξερευνήσουμε τον τόπο στον οποίο κατοικούμε μόνιμα.

Επιβεβαιώνω κι εγώ με τη σειρά μου τον κανόνα, αφού δεν έχω γυρίσει το Εδιμβούργο με την ίδια φιλοδοξία που έχουν οι... τουρίστες (μιλώ για τους άλλους, που ενδιαφέρονται να επισκεφτούν όσο το δυνατόν περισσότερα αξιοθέατα-πάρκα-ενυδρεία-μουσεία-εκθέσεις-μνημεία-τελεφερίκ γίνεται, όχι για εκείνους που γίνονται λιώμα στα πιο χάι ή χικ στέκια του εκάστοτε προορισμού).


Τέλος πάντων, η φωτογραφία είναι μία άποψη της γέφυρας North Bridge που βρίσκεται στην ανατολική περιοχή του Εδιμβούργου, από το σημείο όπου πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην πόλη, ένα παγωμένο, κατάμαυρο κι ερημωμένο απόγευμα Νοέμβρη (είχε ψοφόκρυο, μελιτζανί σκοτάδι – διότι άμα γράψω 'μαύρο' θα είναι, εκτός από κοινότοπο, πλεονασμός – και κανέναν τριγύρω να ρωτήξω από πού πάνε για το ξενοδοχείο μου). Το γιοφύρι είναι περίπου δυόμιση αιώνων και μηδενικής λοιπής τουριστικής αξίας :p.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Έχουμε πάντοτε backup σε data και σε hardware II

Συνέχεια του πρώτου μέρους:

Θυμάσαι που όταν ήσουν μικρό, μία ολόκληρη ώρα φαιν
όταν ΤΕΡΑΑΑΑΑΣΤΙΑ; Τα λεπτά δεν κυλούσαν με τίποτα και οι δείκτες έμοιαζαν να είναι κολλημένοι με βενζινόκολλα; Ε, για πότε μπήκα στο τρένο και 50 λεπτά αργότερα άκουγα το καλωσόρισμα στο σταθμό της Γλασκόβης, χαμπάρι δεν πήρα.

Το apple store της Buchanan Street απέχει μόλις λίγα βήματα από το σταθμό, οπότε υπήρχε αρκετός χρόνος για μια γύρα στο κατάστημα. Όλα τα προϊόντα της Apple είναι αραδιασμένα για τον κόσμο να τα περιεργαστεί από κοντά. Δ
ιαθέτουν όμως τόσες πολλές συσκευές για επίδειξη, που λες κρίμα είναι. Δώσε μου ένα φορητό δε θα πάει χαμένο, θα πιάσει τόπο στο υπόσχομαι! :/

Σκεφτόμουν τι θα κάνω χωρίς το macbook, αφού αυτός είναι ο κύριος υπολογιστής μου. Βασικά είναι ο μοναδικός υπολογιστής (μαζί με το os x λειτουργικό) πάνω στον οποίο δουλεύω (γραφείο, σπίτι). Έχω πλήρες αντίγραφο του σκληρού μέσω Time Machine, αλλά δεν έχω δεύτερο μηχάνημα να το ρίξω μέσα και να συνεχίσω την επόμενη μέρα τις δουλειές μου σα να μη συνέβει τίποτε. Υπάρχει ένα PC κάπου καταχωνιασμένο στο σπίτι. Ακόμη ξηλώνω τα windows και περνάω ubuntu... Η λύση αυτή δεν θα προσφέρει 100% επαναφορά στο καθημερινό workflow, αλλά για προσωρινή εναλλακτική είναι χίλια anti-* λιγότερα σε σχέση με τα windows (ούφ... η μούρη μέχρι το πάτωμα :().

Καθόμαστε στο bar και λέμε τον πόνο μας στο genius που μας υποδέχθηκε. Αποφύγαμε το ρεζιλίκι, γιατί το φορητό όντως δε φόρτωσε τίποτα πέρα από τη λευκόγκριζη οθόνη... Το genius παίρνει το macbook pro για περαιτέρω εξέτα
ση εις τα ενδότερα και επιστρέφει με δύο πιθανούς λόγους για το πρόβλημα και μία ερώτηση. Είτε ευθύνεται η οθόνη (;) είτε η μητρική (ναι μμμ... σνιφ). Ο σκληρός είναι μια χαρά. Η οθόνη στοιχίζει γύρω στα 350€, ενώ η αντικατάσταση της μητρικής είναι πιο ακριβή. Όπως και να 'χει θα παραγγείλει και τα δύο κομμάτια. Ακολουθεί η ερώτηση.

Εγγύηση έχει το μηχάνημα; Όχι του λέω. Έχει μου λέει. Δεν του ξαναλέω όχι γιατί παθαίνω ένα kernel confusion. Άνθρωπέ μου (λέω από μέσα μου) το αυτό είναι δυόμιση ετών, από πού κι ως πού έχει ακόμη εγγύηση; Ξαναελέγχει το serial number... η επισκευή θα γίνει δωρεάν μου λέει. 7-10 ημέρες γράφουμε στα χαρτιά
, αλλά συνήθως παίρνει λιγότερο να διορθώσουμε το πρόβλημα, ok; Uuuh oook!;!;

To apple store είναι δυόροφο. Μία κυκλική πλέξιγκλας σκάλα συνδέει το ισόγειο όπου υπάρχουν οι συσκευές, με το τμήμα εξυπηρέτησης και μερικά ακόμη σταντ στον πρώτο όροφο. Καθώς περιφερόμουν στο ισόγειο, πριν ανεβώ στο μπαράκι, επεξεργάστηκα τα unibody... πέρασα από τα iMac... χάθηκα μπροστά σε μία cinema display (για να ταξιδέψει το βελάκι από τη μία άκρη στην άλλη πρέπει να πάρει το μετρό ή να καβαλήσει ποδήλατο!)... είδα το φουσκωτό Mac Prο... το Mac Mini δεν το πήρε το μάτι μου πουθενά.

Κατεβαίνοντας με τα χαρμόσυνα νέα της ανύπαρκτης εγγύησης, κάτι με γαργαλάει. Γυρίζω πίσω, δε βλέπω τίποτα. Προχωρώ στην άλλη
άκρη του ισογείου και βρίσκω κρυμμένο, κάτω από μία τριαντάρα οθόνη, το mac mini να κάθεται ήσυχο ήσυχο κι ένα καρτελάκι από δίπλα να γράφει 550€ για τη λάιτ έκδοση. Κάνω να φύγω, αλλά δεν απομακρύνομαι ακόμα. Η μητρική, που για άγνωστο λόγο δε θα χρειαστεί να πληρώσω, στοιχίζει περίπου όσο αυτό το κουτάκι :|. Το κοιτάζω από 'δω, το σηκώνω από 'κει, βάζω το αυτί μου δίπλα του. Τελικά το αφήνω στην ησυχία του και φεύγω... προς την κατεύθυνση του ταμείου.
Ώστε με τη φοιτητική έκπτωση βγαίνει στα 500€... μάλιστα. Μπορώ να έχω ένα; :D
Ποια κούτα; Το mac mini έρχεται σε συσκευασία πάνμικρη, τόσο συμπιεσμένη που αν δεν πιάσεις το κουτί να δεις ότι ζυγίζει καμπόσο, νομίζεις ότι σε πιάσανε κότσο.
Επιστροφή στο σπίτι μ'ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά κι ένα νέο κατοικίδιο αγκαλιά. Μεταφορά του backup από τον εξωτερικό σκληρό στο mac mini (από λογαριασμό μέχρι εφαρμογές με το Migration Assistant) και είμαστε έτοιμοι. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν τόσο φορτωμένες στη δουλειά που: 'χειρότερη εβδομάδα δε μπορούσε να βρει το φορητό μου να χαλάσει' / 'η απόφαση ν'αγοράσω το mac mini μ'έβγαλε λάδι'.

Για τα πρακτικά, Κυριακή απόγευμα άφησα το macbook στο apple store και μου τηλεφώνησαν την Τετάρτη ότι είναι έτοιμο για παραλαβή. Η απόδειξη γράφει ότι θα πλήρωνα 470€ αν δεν μα δεν έχω είχα εγγύηση. Μεταξύ μας, άνοιξα τα κιτάπια μου και δε βρήκα πουθενά να έχω αγοράσει apple care. Δεν παραπονιέμαι, απλώς έχω πεθάνει στην περιέργεια πώς γίνεται στο σύστημά τους το φορητό μου να φαίνεται ότι είναι ακόμη υπό εγγύηση.

* -virus/spyware/malware/etc.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Έχουμε πάντοτε backup σε data και σε hardware I

Σάββατο βράδυ είναι, ξενυχτώ χαζεύοντας στο GoogleReader. Σε κάποια φάση το φορητό (ένα macbook pro 2ης γενιάς) στράβωσε: άρχισε να παράγει ένα συνεχές, άναρθρο, σκρατς, σκρατς, scrατς, scratch, scratch... + ταυτόχρονα κόλλησε το σύμπαν.

No worries, restart κι ενώ το laptop βρίσκεται σ'εκκίνηση, προσπαθώ να εξηγήσω τον περίεργο θόρυβο που μάλλον προήλθε από τα ηχεία εξαιτίας κάποιας γκάου σελίδα που πιθανώς φόρτωσε στο background έχοντας έναν από εκείνους τους εκνευριστικούς, αυτόματους μουσικοπλέιερς.

Ενώ το laptop συνεχίζει να βρίσκεται στην εκκίνηση... δε θυμάμαι να είχα φορτώσει οχτακόσιες σελίδες. Δυο-τρία tab σε άρθρα είχα ανοιχτά και διάβαζα.

Ακόμη να φορτώσει το παραθυράκι για login. Ας κάνω πάλι ένα reboot, μπορεί να μην πάτησα σωστά (γκουχ, κοντεύει 02:00...) το power button.

Κοιτάζω την οθόνη εκκίνησης και περιμένω.

Συνεχίζω να κοιτάζω την οθόνη εκκίνησης και εν τω μεταξύ το ανεμιστηράκι τα'χει πάρει στην προπέλα. Ξανά επανεκκίνηση. Ξανά τα (γ)ίδια: η αρχική λευκόγκριζη οθόνη παραμένει λευκόγκριζη, χωρίς καν να εμφανίζει το apple σήμα, με το ανεμιστηράκι να φορτώνει ακόμη περισσότερο και ο πάτος του φορητού να 'χει πάρει φωτιά.

Έτσι είσαι; Ακουμπώ
το φορητό στο τραπέζι, γιατί (1) δεν έχω όρεξη για εγκαύματα πάλι (την ιστορία με το χαμένο καυτό νερό που αντί να μείνει στην κούπα έπεσε πάνω μου δεν την έχω γράψει...) και (2) το superdrive που έχω είναι από τα ευαίσθητα (εκτός από μετάνοιες, θέλει να μη ζορίζεται με μη απολύτως οριζόντιες γωνίες κλίσης), αρχίζω να δοκιμάζω οποιοδήποτε συνδυασμό πλήκτρων για εκκίνηση υποστηρίζει το 10.5. Ρίχνω μέσα και το start-up disk της Άππλε... όσες φορές δοκίμασα κάποιον από τους συνδυασμούς άλλες τόσες μούτζες έφαγα.

Πιάνω το iTouch (να'ναι καλά εκεί που'ναι) και παίρνω σβάρνα τα φόρουμ. Η ετυμηγορία πριν πέσω για ύπνο βγήκε: ο σκληρός πήγε υπέρ πίστεως. Ευτυχώς κράτησα backup χθες βράδυ :pheeeeew (με την ανάλογη κύρτωση που παίρνουν στα παιδικά οι φιγούρες, όταν ανακαλύπτουν ότι η τσάντα που μόλις προσγειώθηκε μπροστά τους περιείχε μία βόμβα ACME, η οποία για καλή τους τύχη δεν έσκασε!). Η ζημιά θα βγει γύρω στα 80€, αλλά τουλάχιστον θα αποκτήσω περισσότερα GB.

Το επόμενο πρωί... κατσαβιδάκι... άνοιγμα θήκης... αποσύνδεση σκληρού... εκκίνηση με το start-up DVD... τα (γ)ίδια :/. Παρεπιπτόντως, για να βγει το DVD από το superdrive... με λιβάνισμα και αν.

Οι ενδείξεις πλέον αρχίζουν ν'αλληθωρίζουν προς μητρική μεριά. Ok, αν δεν έχει το πρόβλημα ο σκληρός δε θα κάνω αναβάθμιση, θ'αλλάξω μόνο τη logic board. Αν, όμως, τα 'φτυσε και ο δίσκος, ε τότε θα πληρώσω κάτι παραπάνω... 100€.

Ε τότε θα πληρώσω κάτι παραπάνω, δηλαδή 100€; ACME... καμπούμ! Μία μητρική στοιχίζει όσο ένα μεταχειρισμένο unibody, ενώ με τρία κατοστάρικα παραπάνω αγοράζω macbook pro με τη ζελατίνα. Όλα αυτά καλά, τα τουελβ χάντρεντ πούθε να τα βρω;

Θα μου πεις, κοπελιά, υπάρχουν και άλλοι φορητοί υπολογιστές στα ίδια HW κυβικά, ίσως και καλύτερα, που στοιχίζουν αρκετά λιγότερο. Ζε σέλω. Επιπλέον, έχω ήδη επενδύσει σε μνήμη, καινούρια μπαταρία και os x λογισμικό. Boo :<. Φυσάω, ξεφυσάω... apple store Γλασκόβης ανοιχτό τις Κυριακές, yes! Κλείσιμο ραντεβού με το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών (genious bar όπως το λένε) και τρέχουμε να προλάβουμε το τρένο. Επειδή έχει άλλο τόσο μάκρος το υπόλοιπο της ιστορίας, θα γράψω τη συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο. Καληνύσταξα.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Ο μέσος Κίτσος όμως δε συμφωνεί

Σύμφωνα με τον Stephen Jay Gould:
Η αντικειμενικότητα δε μπορεί να εξισωθεί με τη νοητική κενότητα˙ αντιθέτως, η αντικειμενικότητα βρίσκεται στο να αναγνωρίζει κάποιος τις προτιμήσεις του και έπειτα να τις υποβάλλει σε ιδιαίτερα σκληρό και αυστηρό έλεγχο — κι επίσης στην ετοιμότητα να αναθεωρήσει ή να εγκαταλείψει τις θεωρίες του όταν αυτές δεν επαληθεύονται από τις δοκιμές (πράγμα που συμβαίνει συχνά).



Η πρωτότυπη δήλωση στα αγγλικά:
Objectivity cannot be equated with mental blankness; rather, objectivity resides in recognizing your preferences and then subjecting them to especially harsh scrutiny — and also in a willingness to revise or abandon your theories when the tests fail (as they usually do). — Stephen Jay Gould

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Χειροτεχνία..

..ή αλλιώς η ώρα του παιδιού :)

Η αλήθεια είναι πως εγώ και τα έθιμα, οι επέτειοι, οι ημέρες της παντόφλας, της μαρμάγκας και της αφύπνισης για το σώσιμο του περιβάλλοντος που χλωροφ
υλλορραγεί – γενικώς οτιδήποτε έχει να κάνει με οδηγίες που πρέπει απαρέγκλιτα ν'ακολουθούνται κάθε τάδε ημερομηνία – δεν τα πάμε καλά.
Παρ'όλα αυτά, φέτος ήτανε η πρώτη χρονιά που ανέλαβα;/ανάλαβα; πήρα την απόφαση (!) να μπλέξω με τα παράγωγα των κοτών και το χρώμα τους. Η R. είναι από τη Ρουμανία όπου κυριαρχεί η ορθόδοξη έκδοση του χριστιανισμού. Έτσι η πρόσκληση για ethnic δείπνο ήρθε για το Σ/Κ που ακολουθεί αυτό του Πάσχα της δυτικής έκδοσης του χριστιανισμού. Επειδή τάπερ με μαγειρίτσα δε βάζω στο λεωφορείο, σούβλα με αρνί και να ήθελα δε θέλω, είπα να παίξω με τ'αυγά και τα τσουρέκια.
Συνταγές για κεραμιδί αυγά υπάρχουν πολλές. Εγώ έπεσα πρώτα σε αυτή. Ήθελα όμως και σχεδιάκια (παιδικό απωθημένο), γι'αυτό έψαξα στο google για αυγά με καλτσόν και βγήκα εδώ. Μάζεψα λοιπόν φυλλαράκια για τύλιγμα στο γυρισμό από τη δουλειά και επιστράτευσα τον ξεχασμένο μαϊντανό που καθόταν στο περβάζι του γιαλαντζί-τζακιού.

Υπήρξε αυτοσχεδιασμός για κίτρινο χρώμα με κουρκούμι (σα turmeric το έμαθα, μπαχαρικό που χρησιμοποιείται σε ινδικά πιάτα για το έντονο κίτρινο χρώμα που δίνει παρά για τη γεύση ή το άρωμα) και ζαφορά (…ληγμένη :p – πρόκειται για πανάκριβο μπαχαρικό που στοιχίζει, ανάλογα με την ποιότητα, από μερικές εκατοντάδες μέχρι μερικές χιλιάδες ευρώ το κιλό).
Το κίτρινο πείραμα ήτανε ψιλοαποτυχία. Το ραγισμένο αυγό στ'αριστερά μόλις έχει βγεί απ'το κίτρινο καζάνι… για να ξαναβουτήξει στο κόκκινο.
Επίσης πλήρης αποτυχία ήταν και το κόκκινο λάχανο το οποίο, σύμφωνα με εδώ, δίνει (;) γαλάζιο χρώμα. Βέβαια για το ότι δεν προέκυψε γαλάζιο τσόφλι ίσως φταίει το γεγονός ότι τα αυγά που χρησιμοποίησα δεν ήταν άσπρα αλλά μπεζ (σα το χρώμα του σύμπαντος :p).

Το κόκκινο-κεραμιδί μια φορά δούλεψε. Χρησιμοποίησα φλούδες από κόκκινα και άσπρα κρεμμύδια μαζί με παντζάρια.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι το παρακάτω, με τα βαθυ-κόκκινα αυγά να είναι αυτά που έβρασαν από την αρχή στο κόκκινο μείγμα, ενώ τα ανοιχτόχρωμα τοποθετήθηκαν εκ των υστέρων στην κόκκινη κατσαρόλα, αφού ούτε έντονα κίτρινα βγήκαν ούτε γαλάζια.
Αύριο θα παλέψω με τη συνταγή για τσουρεκάκια (πάλι κάσπερ θα βγω απ'την κουζίνα…). Μαστίχα δυστυχώς δε βρήκα πουθενά… mastic? (εξωγήινο βλέφος) γουάτ ιζ ιτ εγκέν? Μαχλέπι ωστόσο φρόντισα να προμηθευτώ την τελευταία φορά που βρέθηκα Ελλάδα. Άντε να δούμε πως θα βγει αύριο, φουσκωτό κι αφράτο ή τρύπια σαμπρέλα και πέτρα;

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Διάφορα

Οι καμηλοπάρδαλεις κοιμούνται 10 λεπτά με 2 ώρες το πολύ το εικοσιτετράωρο. Πρόκειται για μία από τις άχρηστες πληροφορίες που κόλλησαν στο μυαλό του Alan Fletcher, την οποία διάβασα στο εισαγωγικό σημείωμα ενός βιβλίου που ετοίμαζε 18 χρόνια.

Αν ποτέ γράψω βιβλίο, το tip που θα συμπεριλάβω θα είναι εγωκεντρικό. Θα μιλάει για το πόσο μου τη δίνουν οι γλάροι. Τώρα που το δευτεροσκέφτομαι, μπορεί να γράψω και τίποτα στίχους. Αν ο μουσικός που θα προσφερθεί να τους μελοποιήσει κάνει καλή δουλειά, ίσως του παραχωρήσω τα δικαιώματα για να κυκλοφορήσει σιντί, το οποίο φυσικά θα κάνει πάταγο. Διότι ερωτώ, σε ποιο νορμάλ άνθρωπο αρέσουνε οι κλάροι; Κρα, κρα, κρα μας έχουν πάρει τ'αυτιά. Τώρα που καλυτερεύει ο καιρός, ξεμύτισαν πάλι τα βλαμμένα.




Αν οι φωτογραφίες ήτανε ξενοδοχεία θα τις κατέτασα στην κατηγορία δύο αστέρων. Δε μου πολυαρέσει η στάση της ανεμώνης. Επιπλέον, δεν ήξερα τι κόψιμο να διαλέξω για τον αστερία, εκεί που πήγε και άραξε. Όποιος γνωρίζει τι είναι εκείνο το πράσινο πράγμα που κάθεται πάνω στο βράχο (παραδίπλα από τον αστερία) ας με πει τι ρόλο βαράει για δεν ξέρω με ποια φράση να το ψάξω στο google.

Αυτά.

ΥΓ: Ακρίβυνε και το γιαούρτι :D

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

How fascinating!

Περνάμε στα αστράκια (από το άλμπουμ ενυδρείο της Λισαβόνας).






Ο Benjamin Zander μιλάει στο Pop!Tech για την τέχνη της προοπτικής (;) – art of possibility τέλος πάντων.