Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Εξόρμηση στα Highlands

Ξεκίνησε με κρύο.




Συνεχίστηκε με πάχνη.



Το μυστικό είναι ντύσιμο αλά κρεμμύδι, μπόλικα στρώματα ρούχων και τα απαραίτητα αξεσουάρ: σκουφί, κασκόλ, γάντια... τα οποία κάθε άλλο παρά δυσκολεύουν το χειρισμό της φωτογραφικής μηχανής. Ίσα ίσα χαρίζουν μερικά επιπλέον λεπτά προτού καταφθάσουν τα πρώτα (μη αναστρέψιμα, αν μυαλό δε βάλεις κι επιμείνεις να κρατάς τη μηχανή υπό σκιά μετά τη συμπλήρωση ώρας στους -4 βαθμούς, οπότε είναι αδύνατο να κρατήσεις το φακό με σταθερό χέρι και να εστιάσεις) σημάδια μουδιάσματος στα δάχτυλα των χεριών.


Ξαπλώνεις, μαζεύεσαι, περιστρέφεις κορμό, ρίχνεις κεφάλι, στηλώνεις πόδια σε τοιχάκια, για να δεις στο viewfinder το frame που σε ικανοποιεί. Κι όταν βρεις τη στάση, άλλη μάχη μετά για να βρεις και τα υπόλοιπα (εστίαση, έκθεση, φου-numbers κλπ.).



Περιττό να πω, πως εάν ζούσα σε εποχές προ ψηφιακής φωτογραφίας, δεν υπήρχε περίπτωση όχι ν'αποτυπώσω εικόνα που να βλέπεται σε φιλμ (με το ρυθμό που καταχωρώ μάπα φωτογραφίες στην κάρτα μνήμης, σε φιλμ η αντίστοιχη ποσότητα στάσεων θα μου κόστιζε μια περιουσία!), αλλά να καθήσω να μάθω με το σημειωματάριο ποιες είναι οι σωστές ρυθμίσεις διαφράγματος, οι ικανές συνθήκες φωτισμού και τα ρέστα για να καταφέρω να τραβήξω τίποτις... αναγνωρίσιμο.



Το κακό που βγήκε από αυτήν την υπόθεση είναι
ολότελα δικό μου φταίξιμο. Κολλημένη στο Aperture να ξεδιαλέγω στιγμιότυπα και να παίζω με τα χρώματα, παραζόρισα τα μάτια μου καρφωμένη μπροστά στην οθόνη του φορητού. Έχει ριζώσει ένας πονοκέφαλος που ξεκινάει από το αριστερό μου μάτι και παραμονεύει κάθε ώρα και στιγμή. Από βδομάδα επίσκεψη σε οπτικό για νέο τεστ.


Παγωμένη η περιήγηση, γι'αυτό θα κλείσει μπροστά στο τζάκι. Άραξα στο χαλί, έστησα το gorilla pod πάνω σε κάτι βιβλία, έστρεψα τη μηχανή στη φωτιά, σύνδεσα τον τηλεδιακόπτη και πατούσα αβέρτα. Στο διαμέρισμα που μένω τζάκι υπάρχει, αλλά είναι μόνο για ντεκόρ. Οπότε επιστροφή στο γνωστό κουβερτο-τύλιγμα και νόου άλλα πειράματα με τη φωτιά.
Καλά χρόνια με υγεία.

3 σχόλια:

nbalike είπε...

your blog is very good.welcome to my blog or vist this web: http://cheap-air-jordan.cn.
my blog is about Cheap Air Jordan shoes.Give me
some advice.thanks.

Nenyaki : ) είπε...

Tα πιο γαμάτα γαντάκια για φωτογράφιση πιστεύω ότι είναι αυτά.

Τσουκ βγάζεις τα δαχτυλάκια, κάνεις ό,τι κάνεις και τσουκ τα ξαναβάζεις μέσα. Ούτε μπελάς για το που θα αφήσεις τα γάντια μέχρι να βγάλεις φωτογραφία και να τα ξαναφορέσεις, ούτε άγχος για το αν θα γλιστρίσει η μηχανή όταν βγάζεις φωτογραφία φορώντας γάντια, ούτε τίποτα.
Εεε... όχι ότι σε αφήνουν να φωτογραφίζεις ασταμάτητα με τις ώρες, αλλά από το να μην φοράς... ;) :)
Καλές εξορμήσεις!

pixie είπε...

@Nenyaki :)
Καλώς ήρθες!

Αυτά ακριβώς τα γάντια μού ήρθαν στο μυαλό την πρώτη φορά που βγήκα με γυμνά τα χέρια μες την παγωνιά, επειδή νόμιζα πως τα κλασικά γάντια θα με δυσκόλευαν με τη μηχανή. Την επομένη βέβαια άφησα τις ανησυχίες κατά μέρος και κουκουλώθηκα όπως πρέπει, χωρίς τελικά τα γάντια να μου δημιουργήσουν το παραμικρό εμπόδιο κατά το χειρισμό της φωτογραφικής.

Το πρόβλημα κυρίως προέκυψε από το γεγονός ότι η μηχανή (μία Canon EOS 400D) ήταν δεμένη στον καρπό μου, δεν είχα λουράκι ώμου, οπότε την κρατούσα αναγκαστικά όλη την ώρα. Το ίδιο συνέβει και τα πρωινά που τριγυρνούσα στον κήπο του σπιτιού όπου έμενα, έξω στο κρύο, μόνο και μόνο για να τραβήξω φωτογραφίες, οπότε επίσης είχα τη μηχανή μονίμως στα χέρια... και τα χέρια μου έξω από τις τσέπες... και τα δάχτυλα παρολίγον στον κάδο κρυοπαγωμένα.

"Καλές εξορμήσεις!"
Ευχαριστώ κι ανταποδίδω την ευχή για περισσότερα οδοιπορικά ποστ από τον (παραδίπλα) βορρά όπου βρίσκεσαι.