Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

I like penguins


Συνήθως παρουσιάζεται το τελικό αποτέλεσμα (π.χ. βλ. άνω εικόνα) χωρίς να γίνεται κουβέντα για το τι προηγήθηκε, τι χρειάστηκε, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε ώστε να προκύψει το τελικό παράγωγο (π.χ. βλ. κάτω εικόνα). Η φάση είναι ότι όταν το κουτί στο οποίο μεγαλώνει κάποιος,* δεν ενθαρρύνει να ρίχνει ματιές πίσω από το παραπέτασμα, παγιώνεται ένα μοντέλο σκέψης το οποίο (με τη συμβολή και άλλων παραγόντων φυσικά) ορίζει απίστευτα κενά ανάμεσα στο τελικό "φαίνεσθαι" των πραγμάτων και στο πως έφτασαν αυτά τα πράγματα να υλοποιηθούν.

Η ίδια λογική που απορρέει από το συγκεκριμένο μοντέλο, εφαρμόζεται από το άτομο και αντίστροφα. Πώς από τη σύλληψη μιας ιδέας φτάνει κάποιος να της δώσει μορφή και να την κάνει πραγματικότητα; Τα γρανάζια που επιτυγχάνουν σύνδεση, τ
α ενδιάμεσα μονοπάτια που μεσολαβούν μεταξύ της μιας και της αντίπερα όχθης, δεν υφίστανται στο μοντέλο ως συστατικό στοιχείο. Αντ'αυτών υπάρχει ένα τεράστιο μαύρο κενό, ένα χάσμα. Πρώτα πρέπει να συνειδητοποιήσεις την όλη κατάσταση, μετά να προσπαθήσεις να ξεκολλήσεις από το μοντέλο και τέλος να ψάξεις να βρεις ένα τρόπο με τον οποίο μπορείς να δουλέψεις και να αποδώσεις. Όποιος διαφωνεί, δεν είναι εγώ.** Όποιον συμφωνεί και βρίσκεται στο στάδιο 'ψάχνομαι' της μεταμόρφωσης, συμπονώ.






* Καλά, εδώ μπορεί να υπάρχουν ενστάσεις για το 'κουτί' αυτό καθαυτό. Εννοώ 'πλαίσιο', το οποίο για ορισμένους τυχαίνει να είναι 'κουτί' πολύ συγκεκριμένων διαστάσεων.
** :p, εντάξει να το στρογγυλέψω κάπως: Όποιος διαφωνεί, πιθανότατα έχει αποκομίσει πολύ διαφορετικό πακέτο εμπειριών. Οπότε δεν καταλαβαίνει (δεν έχει βιώσει) για τι πράγμα μιλώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: