Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Ντιπ ντουγάνια

«Χειροτονία γυναικών», «Γυναίκες ιερείς», περικαλώ; Καλέστε πάλι.

Και πώς θα περάσει η ιερέας το άβατον του Ιερού Βήματος; Εδώ
κατά τις ημέρες της εμμηνόρροιας αι κορασίδες και αι γυναίκαι απαγορεύεται να εισέλθουν εις τον κυρίως ναό, διότι είναι ακάθαρτες. Άντε ν'ανάψουν κανά κερί στο νάρθηκα.* Αν τολμήσουν να προχωρήσουν εις τα ενδότερα διαπράττουν αμάρτημα! Όταν θα ρωτάνε οι πιστοί τον παπαδιό** που είναι η ιερέας, τι θ'απαντά; Έχει τα υδραυλικά της;

Αστειευόμεθα; Μα τίποτε δε λογαριάσανε.

Εμ το άλλο πού το πας; Άμα μπουν γυναίκες στο ιερό θ'αρχίσουν
ν'αλλάζουν κανόνες (no μούσι για παράδειγμα), ν'ανακατεύουν την εσωτερική διαρρύθμιση, την αμφίεση, τη διακόσμιση… Θα τα κάνουν όλα ροζ! Και σατέν! Μη χειρότερα!

Όλα τα'χε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε. Το καλημαύχι καλύτερα, για να είμαστε X.O./ΕτΕ*** compatible.

Η
κα Δωροθέα Βακάλη «…μίλησε στο tvxs για το ρόλο των γυναικών στη διάδοση της πίστης». Καλή μου κυρία, κολοκύθια. Δίνετε το κακό παράδειγμα. Μέχρι πρόσφατα τα κορίτσια ήταν υπό την προστασία του κράτους. Δεν προβλεπόταν πλύση εγκεφάλου για τις μαθήτριες από τα δημόσια εκκλησιαστικά σχολεία (τ'αγόρια δυστυχώς είναι άτυχα). Όλα αυτά μέχρι την ανεκδιήγητη παρέμβαση του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων:
«Ενημερώνουμε ότι από τις διατάξεις που διέπουν τη λειτουργία εν γένει των σχολείων της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης δεν απαγορεύεται η εγγραφή και μαθητριών. Γι΄ αυτό και θα πρέπει να γίνονται δεκτές αιτήσεις εφόσον δεν υπάρχει αντίρρηση από τη σχολική εφορεία. Σε περίπτωση άρνησης θα πρέπει να υπάρχει επαρκής νομική αιτιολόγηση.» – doe.gr
Πάλι καλά που κάποιοι μητροπολίτες
σώζουν την κατάσταση την τελευταία στιγμή, απορρίπτοντας τις αιτήσεις.

Όλο ιδέες είμαστε. Ν'άξιζε καμιά από δαύτες δεκάρα, έστω τσακιστή, να 'ρχόταν το ισοζύγιο σαχλαμάρας / προόδου στα ίσα του σιγά σιγά. Χάλια τα βρήκαμε, χειρότερα θα τα παραδώσουμε. Ντιπ ντουγάνια.

* Μέρος χριστιανικού ναού, για τους αγεωγράφητους
** η παπαδιά, ο παπαδιός
*** Χριστιανοί Ορθοδόξοι / Εκκλησία της Ελλάδ0ς, για τους αδαείς

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Γούστα είναι αυτά..

..και στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό μου και του σκύλου δεν ευθυγραμμίζονται ούτε με σφαίρες. Oύτε με μπουνιές.

Διαβάζω σε τούτη την ανάρτηση πόσο πολύ άρεσε του σκύλου η ταινία Martyrs. Σε αντίθεση με το σκύλο, δεν είμαι φαν του είδους. Παρ'όλα αυτά, η εκθειαστική περιγραφή μού κίνησε την περιέργεια. Υπέθεσα ότι για να περιγράφεται ως "σκοτεινή, μυστήρια, πρωτότυπη ... κλασσικό έργο του κινηματογράφου", η ταινία θα βρίσκεται σε επίπεδο cross-genre. Δε θα είναι μονοδιάστατα βίαιη για το splatter της υπόθεσης και μόνο. Έτσι, κάθισα ένα βραδάκι να τη δω τρώγοντας μπιφτέκια με πατάτες φούρνου.

Η γενική εντύπωση που μου προκάλεσε, με βάση τις αυξημένες προσδοκίες; Για τα μπάζα.

_S P O I L E R _ A L E R T_
(Αυτή τη φορά το επισημαίνω, αφού μου την είπανε (δικαίως) για το loophole. Νόμιζα πως ήμουν η μοναδική που έκανε δύο μήνες να δει το τέλος της σεζόν. Θorry.)

Πιο συγκεκριμένα, για όσο η Lucie
ήταν ζωντανή, η πλοκή της ταινίας ψιλοάραξε στ'αυγά της. Δεν τσακίστηκε ιδιαίτερα να ξεδιπλωθεί το μυστήριο. Οι σκηνές, ωστόσο, ήταν clean-cut, καθαρές (αν βάλεις το αίμα στην άκρη...), ντόμπρες και αρκούντως παράφρονες.

Με το που μας αφήνει η Lucie για τόπους χλοερούς, αντί ν'αρχίσει επιτέλους να υφαίνεται η πλοκή της ταινίας μπας και ανέβει ο δείκτης ενδιαφέροντος, την πήρε τέτοια κατηφόρα που η βαρεμάρα πήγε σύννεφο. Μ
ία παύση την χρειάστηκα, διότι σε κάποιο σημείο μου'ρθε μια gore-μμάρα (όταν τραβούσε η έξυπνη τα πριτσίνια απ'το κεφάλι της άλλης). Το και καλά μαρτύριο το πέρασα με fast forward αφού το (σαχλο)μυστήριο με ξενέρωσε, με αποκορύφωμα το τέλος το οποίο παίζει να είναι το πιο μάπα που έχω δει.

Δεν ξέρω, ίσως με το που εμφανίστηκε η θείτσα με το τουρμπάνι και τις αερολογίες της, έκανε ντου η υποσυνείδητη απέχθειά μου για οτιδήποτε μεταφυσικό (με την καρικατούρικη έννοια) και γκρεμίστηκαν οι όποιες ελπίδες να ισορροπήσει η ωμή βία με κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον. Από 'κει κι έπειτα τα όσα τράβηξε η Anna δεν ήταν παρά ξερή
(ούτε καν ψυχρή) βία στα μάτια μου. Άσε που εκτός από τη Lucie, κανένας άλλος χαρακτήρας δεν είχε βάθος πέραν χάρτινου ομοιώματος.

Σκέτη απογοήτευση.

Για να μην κλείσω στραβομουτσουνιασμένα, αντι-προτείνω David Lynch και Blue Velvet. Τρόμο δεν έχει (εξόν το αυτί στην αρχή), αλλά βλέπεις έναν Dennis Hopper που σε κάνει να θέλεις να του στρίψεις το λαρύγγι και μία Isabella Rosellini
στην κοσμάρα της που παραμένει θεά παρ'όλη την απαράδεκτη περούκα.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

To ban or not to ban?

Μόλις έχω κατεβεί από το αεροπλάνο και εισέρχομαι στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι – πανικός από κόσμο, ζέστη, φοίνικες, επίχρυση, πομπώδης διακόσμηση τριγύρω. Μαγαζιά ανατολίτικης νοοτροπίας (βλ. προϊόντα που πωλούνται με το κιλό και όχι με το γραμμάριο όπως γίνεται π.χ. σε βρετανικά σουπερμάρκετ), σουβενίρ με εικόνες της ερήμου και αραβικών παραμυθιών, πληρώνεις με βρετανική λίρα και παίρνεις ρέστα εικονογραφημένα με λιχνάρι! Όσο να πεις, αν δεν έχεις βρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια ανατολίτικη γωνιά, ένα μικρό πολιτισμικό σοκ το παθαίνεις.

Περιφέρομαι στο αεροδρόμιο, ανάμεσα στον κόσμο. Οι συζητήσεις γίνονται σε σαφώς πιο ανεβασμένα ντεσιμπέλ σε σχέση με τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Καθώς διασχίζω τον κεντρικό διάδρομο, ανάμεσα στους ταξιδιώτες παίρνει το μάτι μου μαύρα κινούμενα σακιά. Βρίσκομαι στο χώρο των τροφίμων. Στο ψυγείο, η στήλη αριστερά προσφέρει νερό και αναψυκτικά, η στήλη δεξιά παγωτά, ενώ στα ενδιάμεσα ράφια κάθονται κυλινδρικά κουτάκια διαφόρων μεγεθών που περιέχουν χαβιάρι.

Πλησιάζει η ώρα για την επόμενη πτήση και κατευθύνομαι στην πύλη αναχώρησης. Η αίθουσα αναμονής μικρή δεν είναι, αλλά ο κόσμος είναι παστωμένος αφού περιμένουμε αεροπλάνο τρειών σειρών. Πιάνω μισό μέτρο τοίχου και περιμένω. Απέναντί μου βρίσκονται καθίσματα όπου κάθεται μια οικογένεια. Για την ακρίβεια, ο πατέρας είναι όρθιος, τα δύο, το πολύ δέκα ετών, παιδιά δεν είναι και πολύ δραστήρια λόγω κούρασης και κάθονται μαζί με τη μητέρα. Ο πατέρας δε φορά κελεμπία, τα παιδάκια είναι ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, η μητέρα είναι ένα μαυροντυμένο πράμα.

Ο πατέρας συζητά με τη μητέρα. Οι μόνες ενδείξεις για το ότι η μητέρα λαμβάνει μέρος στην κουβέντα δεν είναι το στόμα ούτε τα μάτια. Είναι η κίνηση του κουκουλωμένου της κεφαλιού, ενώ με πιο έντονη παρατήρηση εντοπίζεις ότι η ευθεία που ξεκινά από το στενό, ορθογώνιο, ημιδιαφανές κόψιμο που καλύπτει τα μάτια της συναντά κάποιες στιγμές το ζεύγος ματιών του συζύγου της.

Ο μικρός παραπονιέται. Ο πατέρας τού μιλά αυστηρά και του ρίχνει ένα κοφτό βλέμμα. Το αγόρι πηγαίνει και κάθεται δίπλα στη μητέρα. Το κουκουλωμένο κεφάλι πάλι κουνιέται («Υπομονή αγόρι μου»; «Άκουσε τι λέει ο πατέρας σου παιδί μου»;). Έκφραση τρυφερότητας από τον μικρό, αγκάλιασε τη μπούρκα. Δέχθηκε ένα χάδι από το γάντι. Φιλί στο μάγουλο; Χάιδεμα μαλλιών; Χαμόγελο ότι σύντομα θα δούμε τα σύννεφα; Αίσθηση ζεστασιάς από άγγιγμα; Δέκα χιλιάδες λέξεις μέσα από μια ματιά; Χρώμα, μοτίβο, λουλούδι, κόσμημα; Κομματάκι αδύνατο μέσα από το μαύρο σακί.

Η μητέρα φορούσε μαύρο, _ολόσωμο_, ένδυμα. Μαύρο φόρεμα μέχρι το πάτωμα. Από πάνω μαύρη μπούρκα, ξανά, μέχρι το πάτωμα. Μαύρα γάντια πέρα από τον καρπό. Το μοναδικό σημείο που άφηνε (με το φωτονιόμετρο) το φως να περάσει επάνω στο δέρμα της, ήτανε μία λεπτή λωρίδα μαύρου πέπλου στη γραμμή των ματιών. Μύτη, στόμα, αυτιά, μαλλιά, λαιμός, χέρια, πόδια: καλυμμένα. Μαύρο σακί, επειδή μεγάλωσε σε κόσμο όπου έχει το δικαίωμα ελεύθερης (aka uni-choice) επιλογής. Αν επιλέξει να μην κουκουλωθεί από την κορυφή μέχρι το πάτωμα, ευθύνεται η ίδια. Δε φταίει το οξύ του κάθε αντάρτη αγωνιστή που θα βρει το δέρμα της και όχι τη μπούρκα.

Flash back στο πιο future:

Διαφωνώ με την προσέγγιση του Σαρκοζί. Θεωρώ πως οφείλουμε να καταργούμε τα όποια σύμβολα υποταγής ασκώντας προπαγάνδα. Πόσο άσχημα χτυπάει η λέξη. Κι όμως ορίζεται ως
«η συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης [...] ιδεών και απόψεων με σκοπό τον επηρεασμό της συνείδησης της κοινής γνώμης προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και με συγκεκριμένους στόχους» – Tριανταφυλλίδης On-Line
Αν αντί για '[...] = «πολιτικών, θρησκευτικών κλπ.»' εστιάσουμε στη διάδοση «ελεύθερων, ανθρωπιστικών κλπ.» ιδεών, μοιράζουμε σπόρους ανθρωπιστικής μόρφωσης και παιδείας. Χρειάζεται βέβαια να διαθέσουμε παραπάνω χρόνο και κόπο. Αλλά βλέπεις είναι πιο εύκολο να πεις «απαγορεύεται» και (να νομίζεις πως) καθάρισες στο άψε σβήσε, από το να καθίσεις και να δουλέψεις για να καταστρώσεις ένα σχέδιο θετικής επιρροής βάσει π.χ. της χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Όταν εγώ σου τη λέω επειδή είσαι ανελεύθερος και στο επόμενο δευτερόλεπτο σου βγάζω μία πινακίδα να! 'ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το χ αντικείμενο ως σύμβολο ανελευθερίας', θα με πάρεις στα σοβάρα ή θα μου πετάξεις παπούτσι; Έχω καταφέρει να σε πείσω ότι το κάνω για το καλό σου ή μόλις έπαιξα ματ στον εαυτό μου; Τι να πω, μου φαίνεται στραβό.

ΥΓ.: eστορίες από Ovi σχετικές με τις παντόφλες του προηγούμενου άρθρου.