Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Γούστα είναι αυτά..

..και στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό μου και του σκύλου δεν ευθυγραμμίζονται ούτε με σφαίρες. Oύτε με μπουνιές.

Διαβάζω σε τούτη την ανάρτηση πόσο πολύ άρεσε του σκύλου η ταινία Martyrs. Σε αντίθεση με το σκύλο, δεν είμαι φαν του είδους. Παρ'όλα αυτά, η εκθειαστική περιγραφή μού κίνησε την περιέργεια. Υπέθεσα ότι για να περιγράφεται ως "σκοτεινή, μυστήρια, πρωτότυπη ... κλασσικό έργο του κινηματογράφου", η ταινία θα βρίσκεται σε επίπεδο cross-genre. Δε θα είναι μονοδιάστατα βίαιη για το splatter της υπόθεσης και μόνο. Έτσι, κάθισα ένα βραδάκι να τη δω τρώγοντας μπιφτέκια με πατάτες φούρνου.

Η γενική εντύπωση που μου προκάλεσε, με βάση τις αυξημένες προσδοκίες; Για τα μπάζα.

_S P O I L E R _ A L E R T_
(Αυτή τη φορά το επισημαίνω, αφού μου την είπανε (δικαίως) για το loophole. Νόμιζα πως ήμουν η μοναδική που έκανε δύο μήνες να δει το τέλος της σεζόν. Θorry.)

Πιο συγκεκριμένα, για όσο η Lucie
ήταν ζωντανή, η πλοκή της ταινίας ψιλοάραξε στ'αυγά της. Δεν τσακίστηκε ιδιαίτερα να ξεδιπλωθεί το μυστήριο. Οι σκηνές, ωστόσο, ήταν clean-cut, καθαρές (αν βάλεις το αίμα στην άκρη...), ντόμπρες και αρκούντως παράφρονες.

Με το που μας αφήνει η Lucie για τόπους χλοερούς, αντί ν'αρχίσει επιτέλους να υφαίνεται η πλοκή της ταινίας μπας και ανέβει ο δείκτης ενδιαφέροντος, την πήρε τέτοια κατηφόρα που η βαρεμάρα πήγε σύννεφο. Μ
ία παύση την χρειάστηκα, διότι σε κάποιο σημείο μου'ρθε μια gore-μμάρα (όταν τραβούσε η έξυπνη τα πριτσίνια απ'το κεφάλι της άλλης). Το και καλά μαρτύριο το πέρασα με fast forward αφού το (σαχλο)μυστήριο με ξενέρωσε, με αποκορύφωμα το τέλος το οποίο παίζει να είναι το πιο μάπα που έχω δει.

Δεν ξέρω, ίσως με το που εμφανίστηκε η θείτσα με το τουρμπάνι και τις αερολογίες της, έκανε ντου η υποσυνείδητη απέχθειά μου για οτιδήποτε μεταφυσικό (με την καρικατούρικη έννοια) και γκρεμίστηκαν οι όποιες ελπίδες να ισορροπήσει η ωμή βία με κάτι το πραγματικά ενδιαφέρον. Από 'κει κι έπειτα τα όσα τράβηξε η Anna δεν ήταν παρά ξερή
(ούτε καν ψυχρή) βία στα μάτια μου. Άσε που εκτός από τη Lucie, κανένας άλλος χαρακτήρας δεν είχε βάθος πέραν χάρτινου ομοιώματος.

Σκέτη απογοήτευση.

Για να μην κλείσω στραβομουτσουνιασμένα, αντι-προτείνω David Lynch και Blue Velvet. Τρόμο δεν έχει (εξόν το αυτί στην αρχή), αλλά βλέπεις έναν Dennis Hopper που σε κάνει να θέλεις να του στρίψεις το λαρύγγι και μία Isabella Rosellini
στην κοσμάρα της που παραμένει θεά παρ'όλη την απαράδεκτη περούκα.