Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

To ban or not to ban?

Μόλις έχω κατεβεί από το αεροπλάνο και εισέρχομαι στο διεθνές αεροδρόμιο του Ντουμπάι – πανικός από κόσμο, ζέστη, φοίνικες, επίχρυση, πομπώδης διακόσμηση τριγύρω. Μαγαζιά ανατολίτικης νοοτροπίας (βλ. προϊόντα που πωλούνται με το κιλό και όχι με το γραμμάριο όπως γίνεται π.χ. σε βρετανικά σουπερμάρκετ), σουβενίρ με εικόνες της ερήμου και αραβικών παραμυθιών, πληρώνεις με βρετανική λίρα και παίρνεις ρέστα εικονογραφημένα με λιχνάρι! Όσο να πεις, αν δεν έχεις βρεθεί στο παρελθόν σε παρόμοια ανατολίτικη γωνιά, ένα μικρό πολιτισμικό σοκ το παθαίνεις.

Περιφέρομαι στο αεροδρόμιο, ανάμεσα στον κόσμο. Οι συζητήσεις γίνονται σε σαφώς πιο ανεβασμένα ντεσιμπέλ σε σχέση με τα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Καθώς διασχίζω τον κεντρικό διάδρομο, ανάμεσα στους ταξιδιώτες παίρνει το μάτι μου μαύρα κινούμενα σακιά. Βρίσκομαι στο χώρο των τροφίμων. Στο ψυγείο, η στήλη αριστερά προσφέρει νερό και αναψυκτικά, η στήλη δεξιά παγωτά, ενώ στα ενδιάμεσα ράφια κάθονται κυλινδρικά κουτάκια διαφόρων μεγεθών που περιέχουν χαβιάρι.

Πλησιάζει η ώρα για την επόμενη πτήση και κατευθύνομαι στην πύλη αναχώρησης. Η αίθουσα αναμονής μικρή δεν είναι, αλλά ο κόσμος είναι παστωμένος αφού περιμένουμε αεροπλάνο τρειών σειρών. Πιάνω μισό μέτρο τοίχου και περιμένω. Απέναντί μου βρίσκονται καθίσματα όπου κάθεται μια οικογένεια. Για την ακρίβεια, ο πατέρας είναι όρθιος, τα δύο, το πολύ δέκα ετών, παιδιά δεν είναι και πολύ δραστήρια λόγω κούρασης και κάθονται μαζί με τη μητέρα. Ο πατέρας δε φορά κελεμπία, τα παιδάκια είναι ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, η μητέρα είναι ένα μαυροντυμένο πράμα.

Ο πατέρας συζητά με τη μητέρα. Οι μόνες ενδείξεις για το ότι η μητέρα λαμβάνει μέρος στην κουβέντα δεν είναι το στόμα ούτε τα μάτια. Είναι η κίνηση του κουκουλωμένου της κεφαλιού, ενώ με πιο έντονη παρατήρηση εντοπίζεις ότι η ευθεία που ξεκινά από το στενό, ορθογώνιο, ημιδιαφανές κόψιμο που καλύπτει τα μάτια της συναντά κάποιες στιγμές το ζεύγος ματιών του συζύγου της.

Ο μικρός παραπονιέται. Ο πατέρας τού μιλά αυστηρά και του ρίχνει ένα κοφτό βλέμμα. Το αγόρι πηγαίνει και κάθεται δίπλα στη μητέρα. Το κουκουλωμένο κεφάλι πάλι κουνιέται («Υπομονή αγόρι μου»; «Άκουσε τι λέει ο πατέρας σου παιδί μου»;). Έκφραση τρυφερότητας από τον μικρό, αγκάλιασε τη μπούρκα. Δέχθηκε ένα χάδι από το γάντι. Φιλί στο μάγουλο; Χάιδεμα μαλλιών; Χαμόγελο ότι σύντομα θα δούμε τα σύννεφα; Αίσθηση ζεστασιάς από άγγιγμα; Δέκα χιλιάδες λέξεις μέσα από μια ματιά; Χρώμα, μοτίβο, λουλούδι, κόσμημα; Κομματάκι αδύνατο μέσα από το μαύρο σακί.

Η μητέρα φορούσε μαύρο, _ολόσωμο_, ένδυμα. Μαύρο φόρεμα μέχρι το πάτωμα. Από πάνω μαύρη μπούρκα, ξανά, μέχρι το πάτωμα. Μαύρα γάντια πέρα από τον καρπό. Το μοναδικό σημείο που άφηνε (με το φωτονιόμετρο) το φως να περάσει επάνω στο δέρμα της, ήτανε μία λεπτή λωρίδα μαύρου πέπλου στη γραμμή των ματιών. Μύτη, στόμα, αυτιά, μαλλιά, λαιμός, χέρια, πόδια: καλυμμένα. Μαύρο σακί, επειδή μεγάλωσε σε κόσμο όπου έχει το δικαίωμα ελεύθερης (aka uni-choice) επιλογής. Αν επιλέξει να μην κουκουλωθεί από την κορυφή μέχρι το πάτωμα, ευθύνεται η ίδια. Δε φταίει το οξύ του κάθε αντάρτη αγωνιστή που θα βρει το δέρμα της και όχι τη μπούρκα.

Flash back στο πιο future:

Διαφωνώ με την προσέγγιση του Σαρκοζί. Θεωρώ πως οφείλουμε να καταργούμε τα όποια σύμβολα υποταγής ασκώντας προπαγάνδα. Πόσο άσχημα χτυπάει η λέξη. Κι όμως ορίζεται ως
«η συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια διάδοσης [...] ιδεών και απόψεων με σκοπό τον επηρεασμό της συνείδησης της κοινής γνώμης προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και με συγκεκριμένους στόχους» – Tριανταφυλλίδης On-Line
Αν αντί για '[...] = «πολιτικών, θρησκευτικών κλπ.»' εστιάσουμε στη διάδοση «ελεύθερων, ανθρωπιστικών κλπ.» ιδεών, μοιράζουμε σπόρους ανθρωπιστικής μόρφωσης και παιδείας. Χρειάζεται βέβαια να διαθέσουμε παραπάνω χρόνο και κόπο. Αλλά βλέπεις είναι πιο εύκολο να πεις «απαγορεύεται» και (να νομίζεις πως) καθάρισες στο άψε σβήσε, από το να καθίσεις και να δουλέψεις για να καταστρώσεις ένα σχέδιο θετικής επιρροής βάσει π.χ. της χάρτας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Όταν εγώ σου τη λέω επειδή είσαι ανελεύθερος και στο επόμενο δευτερόλεπτο σου βγάζω μία πινακίδα να! 'ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το χ αντικείμενο ως σύμβολο ανελευθερίας', θα με πάρεις στα σοβάρα ή θα μου πετάξεις παπούτσι; Έχω καταφέρει να σε πείσω ότι το κάνω για το καλό σου ή μόλις έπαιξα ματ στον εαυτό μου; Τι να πω, μου φαίνεται στραβό.

ΥΓ.: eστορίες από Ovi σχετικές με τις παντόφλες του προηγούμενου άρθρου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: