Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Water bulbs


Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Μακιαβελισμός με το (πράσινο) γάντι..

..αλά τουέν-τι φερστ σέντσουρι:


Θαρρώ αν το κοιτάξεις το θέμα αποκλειστικά υπό το πρίσμα των κανόνων της λογιστικής, όπως αυτοί έχουν διαμορφωθεί και εφαρμόζονται στη Δύση από τον περασμένο αιώνα, ναι έχει βάση αυτό που υποστηρίζει ο αρθρογράφος. Ο χρεώστης οφείλει να ξεπληρώσει τα χρέη του και αν το να παραχωρήσει ένα κράτος προσωρινά [sic] τα εδάφη του, αυτό που λέμε ενέχυρο δηλαδής (έτσι ακριβώς το γράφει):
Similar to a bank repo transaction, soil, instead of stocks, would be pledged for loans. – από το άρθρο των TimesOnline: Yelling fire in the financial hotel
πέφτει ως πρόταση στο τραπέζι, γιατί να μην επεξεργαστεί περαιτέρω μια τέτοια σκέψη από τους θαμώνες του ξενοδοχείου, αν είναι να πάρουν τα χρήματά τους πίσω αυτοί που τα δικαιούνται; (Εδώ παίζουν αλλήθωρες ματιές, διότι στο ερώτημα «ποιος δικαιούται τι;» ο κάθε Μήτσος έχει να προτείνει κι από μία διαφορετική, τη δική του, σολομώντεια λύση...)


Αυτό όμως που διαφεύγει από τονε αρθρογράφονε και που αποτελεί χαρακτηριστικό της αποστειρωμένης λογικής με την οποία πολλές φορές προσεγγίζουν τα πράγματα οι του οικονομικού κλάδου (βλ. π.χ. ομιλία TED από Dan Gilbert περί εσφαλμένων προσδοκιών, όπου κάνει ΚΡΑ η αριθμολάγνα προσέγγιση σε ό,τι αφορά την μέχρι-και-οι-πέτρες-το-έχουνε-διαπιστώσει-εκτός-από-μερικούς-μερικούς-του-είδους-μας πολυσύνθετη φύση του ανθρώπουνε) είναι το εξής συνταρακτικό στοιχείο:
Ο μέσος άνθρωπος δε λειτουργεί με βάση ικουέζονς. – δικόμανε
Οι people δεν είναι horrible at estimating both of these things – (γύρω στο λεπτό 2:00 της ομιλίας) ο ομιλητής εννοεί τα 'odds of gain' και 'value of gain' από την εξίσωση:
Expected Value =  (Odds of Gain) X (Value of Gain) – από την ομιλία του Dan Gilbert
Για να το ξαναγράψω αυτό, γιατί βγήκε ατσούμπαλο. Δεν είναι ο μέσος άνθρωπος για τα μπάζα όταν καλείται να ζυγίσει τι τον συμφέρει σε ένα δεδομένο πρόβλημα. Για τα μπάζα είναι η διατύπωση της εκάστοτε εξίσωσης που νομίζουν οι οικονομολόγοι ότι περιγράφει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο ο μέσος άνθρωπος εκτιμά την προσδοκώμενη αξία κατά περίπτωση, αφού το κομμάτι της ψυχολογίας έχει πάει περίπατο από τη διατύπωσή τους για τους γνωστούς λόγους απλοποίησης.


Με άλλα λόγια, μπορεί τα μαθηματικά να είναι η γλώσσα του σύμπαντος, αλλά εμείς οι άνθρωποι του 2010 (όπως πάνω κάτω την έχουμε συμφωνήσει τέλος πάντων τη χρονολογία για την ώρα) ΔΕΝ έχουμε ανακαλύψει ακόμη τα μαθηματικά που περιγράφουν πλήρως αυτό που οι κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι προσπαθούν να μελετήσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι έντιμες προσπάθειες ταξινόμησης των επιστημονικών κλάδων καταλήγουν σε γραμμική απεικόνιση:




Όταν με το καλό αρχίσει να συνυπολογίζεται στις εξισώσεις των οικονομολόγων και στατιστικολόγων το ψυχολογικό κομμάτι του ανθρώπου, τότε ίσως προκύψει κύκλος. Μέχρι να φτάσουμε όμως ως ανθρωπότητα σε τέτοια επίπεδα γνώσης, οι φαεινές ιδέες που αποτυπώνονται στο άρθρο με το οποίο πήρα ανάποδες δεν είναι τίποτα παραπάνω από μαλακοπιτούρικες! Τα γιατί, είτε απονήρευτα και άδολα, είτε βαλτά και μακιαβελικά, τ'αφήνω για πρωινή άσκηση.

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Μυστήριο


Καλά και χρυσά τα μυστήρια, αλλά αν δεν υπάρχει συνοχή εγώ βαριέται.